W poniedziałek doświadczyłam "dobrej zmiany" na własnej skórze. Zaczęłam
właśnie kolejny cykl rehabilitacji i doznałam lekkiego szoku. Jestem pacjentką tej placówki od 5 lat i zawsze skład personelu był ten sam- teraz jedyne znajome twarze były na recepcji i to w towarzystwie obcych.
Oczywiście można uznać, że rehabilitant to rehabilitant , ale.... poprzednio, czyli jeszcze jesienią pracownicy byli znacznie przytomniejsi i bardzo dobrze zorganizowani. I jakoś nikt nie używał w stosunku do pacjentów słówka "niech", ale zastępował je słowem "proszę" i tu następowała dalsza część zdania "wejść do kabiny X" , ja zaraz przychodzę". To niby drobiazg, więc może się czepiam.
Ale na podłączenie do aparatury czekałam długo, potem musiałam się przejść, by się doczytać co też mi lekarz przepisał (gdy chciałam to zrobić jak zawsze dotąd zaraz po wejściu na teren fizykoterapii, zostałam ofuknięta) bo
personel oczywiście nie wiedział, a potem wcisnęli mi ankietę do wypełnienia.
Ankieta dotyczyła mojej historii zdrowotnej "od początku świata" , więc stwierdziłam,że nie widzę powodu jej wypełniania, bo cała dokumentacja jest już w mojej karcie zdrowia, a poza tym kto ma się podpisać w miejscu, "podpis lekarza"- pani wzruszyła ramionkami i powiedziała "jakiś lekarz".
Ponadto dowiedziałam się, że mam już innego lekarza prowadzącego i nie
mam już szans na wybranie sobie innego lekarza.
Ekipa lekarska też się mocno zmieniła.
I mam przeczucie, że była to moja ostatnia wizyta w tej placówce.
*****
Dziś byłam po raz ostatni u mego nowego dentysty.
Już mam śliczne, nowiutkie dwa trzonowce, przejrzał mi ponownie uzębienie
i.....zero ubytków, wszystko całe i zdrowe.
Pocieszyłam pana dentystę, że z całą pewnością mój ślubny mnie zastąpi, bo
on ciągle ma jakieś ubytki.
*****
Odbierałam dziś w pobliskim empiku zamówioną książkę i przy okazji
zerknęłam na stolik z nowościami - tu też widoczna "dobra zmiana"-same arcydzieła z gatunku Lenin w czapce i bez czapki, tyle tylko, że dotyczą innej osoby.
Jedyne co mi w tej proponowanej lekturze odpowiadało to...cena, od 9,90
do 14,90. Ciekawe czy w związku z ceną wzrośnie procent tych, co czytają
książki.
drewniana rzezba
środa, 13 kwietnia 2016
niedziela, 10 kwietnia 2016
Mix
Od poniedziałku zaczynam znów dwutygodniowy cykl rehabilitacji.
I, przyznaję się bez bicia, że jakoś wcale się nie palę.
Już sama myśl o tym, że co dzień będę jezdziła na 14,30 mało mnie bawi.
Pogoda dziś od rana cudna, leje lub pada, co niewątpliwie dobrze wpłynie na
miejską zieleń.
W środę idę ostatni raz do mego cudownego dentysty. W piątek spędziłam
niemal godzinę z otwartą paszczęką. Mam odbudowane dwa trzonowce, teraz już tylko założenie koronek. Całość zamknie się finansowo w kwocie 1700zł.
Ale mam też dobrą wiadomość - ząb, który poprzednia moja dentystka koniecznie chciała mi zaplombować (wmawiając mi, że ma próchnicę) wcale próchnicy nie ma, co mi pan dentysta udowodnił.
No i znów będę miała na jakiś czas spokój z zębami - u mnie to zawsze około
7-10 lat.
*****
Zastanawiam się nad najnowszym projektem wybicia od zaraz 40000 dzików
w ramach zapobiegania "afrykańskiemu pomorowi świń".
Z tego co pojęłam to dziki z Białorusi roznoszą tę zarazę przekraczając bez
żadnego świadectwa zdrowia naszą granicę. Co dziwniejsze nakaz odstrzału
obowiązuje od zaraz,a teraz jest właśnie czas gdy lochy mają małe i je
karmią.
Oczywiście dziki będą wybijane "jak leci", no bo jak sprawdzić z daleka który
dzik jest polski a do tego nie jest nosicielem zarazy?
To, że wybiją te 40 tysięcy dzików wcale nie jest żadną gwarancją, że
następne dziki z Białorusi i Ukrainy nie dotrą do Polski.
Może rozsądniej byłoby zastanowić się nad innymi sposobami zabezpieczenia
polskich dzikich i hodowlanych świń przed owym afrykańskim pomorem.
Nie mogę się oprzeć wrażeniu, że w Polsce, a zwłaszcza w formacji rządowej
krąży wirus niszczący mózgi rządzących.
A właściwie pod hasłem "dobrej zmiany" kryją się dwa wielkie projekty:
pierwszy to projekt Wisła (pogłębiać dno i trzymać się koryta) a drugi to
totalne zniszczenie kraju i powrót do czasów PRL oraz kultu jednostki.
Efekty "dobrej zmiany" już widać - vide stadnina koni w Janowie Podlaskim.
Druga sprawa -przeniesienia służbowe w prokuraturach, o których obecny
pan dwuwładza mówi, że on tylko podpisuje, nie wskazuje palcem kto ma
być przeniesiony. Aż zazdroszczę tym co wskazują palcem kogo przenieść-
mają okazję do pozbycia się tych, co się narazili lub nie daj Boże, byli nieco
mądrzejsi od wskazującego paluszkiem.
Kiedyś narzekałam, że urodziłam się ze 100 lat za wcześnie- teraz owo
narzekanie nieco zmieniłam - dlaczego właśnie tutaj a nie w jakimś bardziej
normalnym kraju?
*****
Jestem w trakcie ustalania nowej, wyższej dawki hormonu tarczycy i bardzo
śmiesznie to wygląda- od poniedziałku do piątku biorę niższą,
dotychczasową dawkę hormonu , w sobotę i niedzielę- wyższą.
W związku z tym przez 5 dni jestem lekko śnięta, w sobotę popołudniem
zaczynam odżywać a w niedzielę wreszcie działam jak trzeba.
W poniedziałkowe popołudnie wszystko wraca do stanu "zwolnionych obrotów".
W maju mam termin wizyty u p. endokrynolożki.
Podejrzewam, że będę brała jednak stale wyższą dawkę.
I tym optymistycznym akcentem kończę ten dziwny mix.
Do poczytania;)
I, przyznaję się bez bicia, że jakoś wcale się nie palę.
Już sama myśl o tym, że co dzień będę jezdziła na 14,30 mało mnie bawi.
Pogoda dziś od rana cudna, leje lub pada, co niewątpliwie dobrze wpłynie na
miejską zieleń.
W środę idę ostatni raz do mego cudownego dentysty. W piątek spędziłam
niemal godzinę z otwartą paszczęką. Mam odbudowane dwa trzonowce, teraz już tylko założenie koronek. Całość zamknie się finansowo w kwocie 1700zł.
Ale mam też dobrą wiadomość - ząb, który poprzednia moja dentystka koniecznie chciała mi zaplombować (wmawiając mi, że ma próchnicę) wcale próchnicy nie ma, co mi pan dentysta udowodnił.
No i znów będę miała na jakiś czas spokój z zębami - u mnie to zawsze około
7-10 lat.
*****
Zastanawiam się nad najnowszym projektem wybicia od zaraz 40000 dzików
w ramach zapobiegania "afrykańskiemu pomorowi świń".
Z tego co pojęłam to dziki z Białorusi roznoszą tę zarazę przekraczając bez
żadnego świadectwa zdrowia naszą granicę. Co dziwniejsze nakaz odstrzału
obowiązuje od zaraz,a teraz jest właśnie czas gdy lochy mają małe i je
karmią.
Oczywiście dziki będą wybijane "jak leci", no bo jak sprawdzić z daleka który
dzik jest polski a do tego nie jest nosicielem zarazy?
To, że wybiją te 40 tysięcy dzików wcale nie jest żadną gwarancją, że
następne dziki z Białorusi i Ukrainy nie dotrą do Polski.
Może rozsądniej byłoby zastanowić się nad innymi sposobami zabezpieczenia
polskich dzikich i hodowlanych świń przed owym afrykańskim pomorem.
Nie mogę się oprzeć wrażeniu, że w Polsce, a zwłaszcza w formacji rządowej
krąży wirus niszczący mózgi rządzących.
A właściwie pod hasłem "dobrej zmiany" kryją się dwa wielkie projekty:
pierwszy to projekt Wisła (pogłębiać dno i trzymać się koryta) a drugi to
totalne zniszczenie kraju i powrót do czasów PRL oraz kultu jednostki.
Efekty "dobrej zmiany" już widać - vide stadnina koni w Janowie Podlaskim.
Druga sprawa -przeniesienia służbowe w prokuraturach, o których obecny
pan dwuwładza mówi, że on tylko podpisuje, nie wskazuje palcem kto ma
być przeniesiony. Aż zazdroszczę tym co wskazują palcem kogo przenieść-
mają okazję do pozbycia się tych, co się narazili lub nie daj Boże, byli nieco
mądrzejsi od wskazującego paluszkiem.
Kiedyś narzekałam, że urodziłam się ze 100 lat za wcześnie- teraz owo
narzekanie nieco zmieniłam - dlaczego właśnie tutaj a nie w jakimś bardziej
normalnym kraju?
*****
Jestem w trakcie ustalania nowej, wyższej dawki hormonu tarczycy i bardzo
śmiesznie to wygląda- od poniedziałku do piątku biorę niższą,
dotychczasową dawkę hormonu , w sobotę i niedzielę- wyższą.
W związku z tym przez 5 dni jestem lekko śnięta, w sobotę popołudniem
zaczynam odżywać a w niedzielę wreszcie działam jak trzeba.
W poniedziałkowe popołudnie wszystko wraca do stanu "zwolnionych obrotów".
W maju mam termin wizyty u p. endokrynolożki.
Podejrzewam, że będę brała jednak stale wyższą dawkę.
I tym optymistycznym akcentem kończę ten dziwny mix.
Do poczytania;)
wtorek, 5 kwietnia 2016
Po co kobiecie sobota i niedziela?
Odpowiedz na to pytanie wcale nie jest prosta, bo zależy od wieku i statusu
kobiety.
Jeżeli kobieta jest jeszcze w wieku produkcyjnym (czyli pracuje na dwóch
etatach - dom i praca zawodowa) sobota i niedziela są po to, by nadrobiła
biedula wszelkie domowe zaległości typu zakupy, pranie, prasowanie,
sprzątanie i znalazła kilka minut na zrobienie manikiuru lub maseczki przywracającej ulatniającą się cichcem urodę.
Przez wiele lat sobota i niedziela były dla mnie dniami intensywnej pracy
biurowej, bo cały tydzień leniłam się w domu wożąc dziecko do i ze szkoły,prowadząc jej rehabilitację oraz wykonując wszystkie prace domowe i
oczywiście sprawy służbowe.
I wreszcie nastał dla mnie cudowny czas luzu - emerytura.
Obowiązków niemal zero, wszystko mogę, niczego nie muszę.
No a skoro mogę, a nie muszę, to w minioną sobotę naszła mnie chęć
przycięcia zeschniętych gałęzi winorośli i winobluszczu, które od wielu lat
panoszą się na balustradzie mej loggii.
Podreptałam z sekatorem w garści do ogródka, co wzbudziło wśród moich
sąsiadów niemałą sensację, bo rzadko zdarza mi się w tym ogródku bywać.
Wkrótce mieli całkiem niezłe widowisko.
Zaczęłam walczyć z tymi gałązkami zupełnie niczym Don Kichot z wiatrakami.
Co obcięłam jakąś gałązkę, mym oczom zaraz ukazywały się następne i
następne- coraz grubsze i coraz bardziej uschnięte i, co już gorsze, sięgające
piętra wyżej i bardzo mocno uczepione krat.
Ku radości sąsiadów walczyłam zaciekle by je oderwać z krat mojej loggii
i tej piętro wyżej. Metoda była dość prosta ale i widowiskowa zarazem.
Łapałam gałąz i ciągnęłam co sił , chwilami wykonując ( z gracją słonia)
dziwne przysiady.
Szarpałam i szarpałam, aż sąsiadka zza mojej ściany wychyliła się z okna
doradzając: " nie męcz się tak, podpal, uschnięte wtedy same odpadną"
i z diabolicznym uśmieszkiem wycofała się w głąb mieszkania.
Po godzinie szarpania się uzyskałam stan niejakiej jasności sytuacji - muszę
poprosić panów z ADM by mi wykarczowali oba pnącza a w ich miejsce
posadzić jakieś pnącze zimozielone, odporne na mróz. Może hederę helix?
Kiedyś rosła mi w dużej donicy na loggii hedera helix ale potem została ewakuowana na przykrycie płotka od strony ulicy.
Na razie zostawiłam te gałązki, które już zaczęły wytwarzać pąki.
Czeka mnie więc znów wertowanie stron sklepów ogrodniczych, tym razem
pod kątem wyszukania pnącza zimozielonego i mrozoodpornego, ale jeśli wybiorę hederę, bo wystarczy jak ukorzenię kilka gałązek z tego co rośnie pod oknem kuchennym i znów je posadzę w dużej donicy na loggii.
Już sobie wyobrażam co usłyszę od męża: "to po co sadziłaś pod loggią tę
winorośl i winobluszcz???"
A w niedzielę "idąc za ciosem" dokończyłam prace porządkowe na loggii.
No cóż, nie było to miłe zajęcie bo wielce brudne i męczące.
Ale się zawzięłam i udało mi się. Tylko pająki są mało zadowolone bo
zupełnie nagle musiały opuścić swe skrytki.
Zaspane biedronki też zapewne nie były zadowolone ze zmiany lokalizacji.
*****
Nie samymi kwiatkami człowiek żyje i w ramach "samoszkolenia" poczytałam
nt. pierwszych mieszkańców Ameryki.
Najnowsze odkrycia obalają tezę, jakoby najstarsi mieszkańcy przybyli z Azji
poprzez czasowy pomost, jaki powstał w Cieśninie Beringa.
Ostatnie odkrycia, poparte badaniami genetycznymi wskazują, że pierwszymi
przybyszami byli australijscy aborygeni, którzy przybyli znacznie
wcześniej od ludu przybyłego poprzez Cieśninę Beringa. Prawdopodobnie
przybyli na nowy ląd przed 40 tysiącami lat.
Naukowcy przebadali DNA 30 grup rdzennych mieszkańców Ameryki
Środkowej i Południowej i porównali je z materiałem genetycznym 197 populacji z całego świata. Okazuje się, że Indianie amazońscy, a dokładnie 2% ich
obecnej populacji to potomkowie australijskich aborygenów.
I jak to zawsze z każdym nowym odkryciem - wyjaśnia mało, ale pozostawia
wiele pytań.
kobiety.
Jeżeli kobieta jest jeszcze w wieku produkcyjnym (czyli pracuje na dwóch
etatach - dom i praca zawodowa) sobota i niedziela są po to, by nadrobiła
biedula wszelkie domowe zaległości typu zakupy, pranie, prasowanie,
sprzątanie i znalazła kilka minut na zrobienie manikiuru lub maseczki przywracającej ulatniającą się cichcem urodę.
Przez wiele lat sobota i niedziela były dla mnie dniami intensywnej pracy
biurowej, bo cały tydzień leniłam się w domu wożąc dziecko do i ze szkoły,prowadząc jej rehabilitację oraz wykonując wszystkie prace domowe i
oczywiście sprawy służbowe.
I wreszcie nastał dla mnie cudowny czas luzu - emerytura.
Obowiązków niemal zero, wszystko mogę, niczego nie muszę.
No a skoro mogę, a nie muszę, to w minioną sobotę naszła mnie chęć
przycięcia zeschniętych gałęzi winorośli i winobluszczu, które od wielu lat
panoszą się na balustradzie mej loggii.
Podreptałam z sekatorem w garści do ogródka, co wzbudziło wśród moich
sąsiadów niemałą sensację, bo rzadko zdarza mi się w tym ogródku bywać.
Wkrótce mieli całkiem niezłe widowisko.
Zaczęłam walczyć z tymi gałązkami zupełnie niczym Don Kichot z wiatrakami.
Co obcięłam jakąś gałązkę, mym oczom zaraz ukazywały się następne i
następne- coraz grubsze i coraz bardziej uschnięte i, co już gorsze, sięgające
piętra wyżej i bardzo mocno uczepione krat.
Ku radości sąsiadów walczyłam zaciekle by je oderwać z krat mojej loggii
i tej piętro wyżej. Metoda była dość prosta ale i widowiskowa zarazem.
Łapałam gałąz i ciągnęłam co sił , chwilami wykonując ( z gracją słonia)
dziwne przysiady.
Szarpałam i szarpałam, aż sąsiadka zza mojej ściany wychyliła się z okna
doradzając: " nie męcz się tak, podpal, uschnięte wtedy same odpadną"
i z diabolicznym uśmieszkiem wycofała się w głąb mieszkania.
Po godzinie szarpania się uzyskałam stan niejakiej jasności sytuacji - muszę
poprosić panów z ADM by mi wykarczowali oba pnącza a w ich miejsce
posadzić jakieś pnącze zimozielone, odporne na mróz. Może hederę helix?
Kiedyś rosła mi w dużej donicy na loggii hedera helix ale potem została ewakuowana na przykrycie płotka od strony ulicy.
Na razie zostawiłam te gałązki, które już zaczęły wytwarzać pąki.
Czeka mnie więc znów wertowanie stron sklepów ogrodniczych, tym razem
pod kątem wyszukania pnącza zimozielonego i mrozoodpornego, ale jeśli wybiorę hederę, bo wystarczy jak ukorzenię kilka gałązek z tego co rośnie pod oknem kuchennym i znów je posadzę w dużej donicy na loggii.
Już sobie wyobrażam co usłyszę od męża: "to po co sadziłaś pod loggią tę
winorośl i winobluszcz???"
A w niedzielę "idąc za ciosem" dokończyłam prace porządkowe na loggii.
No cóż, nie było to miłe zajęcie bo wielce brudne i męczące.
Ale się zawzięłam i udało mi się. Tylko pająki są mało zadowolone bo
zupełnie nagle musiały opuścić swe skrytki.
Zaspane biedronki też zapewne nie były zadowolone ze zmiany lokalizacji.
*****
Nie samymi kwiatkami człowiek żyje i w ramach "samoszkolenia" poczytałam
nt. pierwszych mieszkańców Ameryki.
Najnowsze odkrycia obalają tezę, jakoby najstarsi mieszkańcy przybyli z Azji
poprzez czasowy pomost, jaki powstał w Cieśninie Beringa.
Ostatnie odkrycia, poparte badaniami genetycznymi wskazują, że pierwszymi
przybyszami byli australijscy aborygeni, którzy przybyli znacznie
wcześniej od ludu przybyłego poprzez Cieśninę Beringa. Prawdopodobnie
przybyli na nowy ląd przed 40 tysiącami lat.
Naukowcy przebadali DNA 30 grup rdzennych mieszkańców Ameryki
Środkowej i Południowej i porównali je z materiałem genetycznym 197 populacji z całego świata. Okazuje się, że Indianie amazońscy, a dokładnie 2% ich
obecnej populacji to potomkowie australijskich aborygenów.
I jak to zawsze z każdym nowym odkryciem - wyjaśnia mało, ale pozostawia
wiele pytań.
niedziela, 3 kwietnia 2016
Myśli zupełnie niepoukładane
Przeczytałam przed chwilą dwa posty Stokrotki.
Wprawiły mnie nie tylko w dobry humor, ale i przypomniały mój własny pobyt
przed wielu, wielu laty w sanatorium bardzo specjalistycznym, bo "dla stanów
pożółtaczkowych".
No cóż, zdarzyło mi się w młodości załapać na wirusowe zapalenie wątroby
typu B, czyli wszczepiono mi tego wirusa. Ówczesne autoklawy nie osiągały temperatury ponad 300 stopni Celsjusza, a w niższych ten wirus nie rozstaje
się z życiem.
Zaraz po leczeniu w szpitalu chorób zakaznych, gdzie spędziłam calutki wrzesień
w wieloosobowym pokoju z zakratowanymi oknami, bez nawet najmniejszego
kontaktu z rodziną (widzeń nie było, automat telefoniczny wiecznie nieczynny) wysłano mnie na cztery tygodnie właśnie do tego specjalistycznego sanatorium, które było w Długopolu Zdroju.
Mój ówczesny narzeczony odwiózł mnie na miejsce, a ja całą drogę usiłowałam
sobie wyobrazić jak tam będzie, bo w moim pojęciu do sanatorium kierowano
ludzi w wieku zbliżonym do emerytalnego lub też tuż przed zgonem, a ja byłam
jeszcze bardzo młoda (miałam raptem 20 lat) i perspektywa pobytu tam bardzo
mnie przerażała.
Pokój przydzielono mi całkiem znośny, zaledwie trzyosobowy - jedna z pań
była około trzydziestki, druga już po pięćdziesiątce - wdowa, której męża
rozjechał wieczorem pijany czołgista. Mąż był trzezwy.
W tym czasie w Długopolu Zdroju były trzy budynki sanatoryjne oznaczone
z wielkim polotem: sanatorium I, sanatorium II, sanatorium III.
Moje lokum było w tym sanatorium III, jadalnia i zabiegi znajdowały się
w budynku sanatorium I. Nie było to daleko, około 400 metrów.
Tak ogólnie rzecz biorąc całe Długopole Zdrój to były te trzy sanatoryjne budynki i Park Zdrojowy z kawiarnią oraz kilka małych domków autochtonów.
Krajobraz uzupełniał przystanek PKS- bardzo ważny, bo łączył to zadupie
z cywilizacją o nazwie Bystrzyca Kłodzka.
Żadnego kiosku "Ruchu", sklepiku lub też biblioteki. Jeśli ktoś miał ochotę
na kontakt z prasą to musiał wybrać się PKS-em do Bystrzycy, co należało
do pozycji zabronionych.
Pierwsza wizyta w jadalni podniosła mnie na duchu - sporo było osób młodych. Chyba ci wszyscy młodzi mieli podobne do moich wątpliwości, bo ponad zastawionymi dietetyczną karmą stolikami krzyżowały się pełne ciekawości spojrzenia i uśmiechy.
Ku memu zdziwieniu okazało się, że w tym miejscu wszyscy musieliśmy bywać
5 razy dziennie na posiłkach, a w określonych godzinach na nagrzewaniach
organu zwanego wątrobą. Po obiedzie, więc regularnie zasypiałam.
Po kolacji większość kuracjuszy czas wolny spędzała w kawiarni Domu Zdrojowego, gdzie codziennie były tańce- przytulańce.
I zupełnie jak w piosence Młynarskiego, do tańca grał pianista. Oczywiście grał
tylko "powolne kawałki", ponieważ nieco żywsze rytmy były zabronione.
Tak ogólnie kuracjusze mieli się dietetycznie odżywiać pięć razy dziennie,
wolnym krokiem pokonywać ścieżki Parku Zdrojowego i gasić światło o 22,00.
Zabronione były wszelkie wyprawy turystyczne na okoliczne górki jak również
wieczorne wyprawy do Bystrzycy na prawdziwe dancingi i testowanie kuchni
regionalnej.
Wieczorem pielęgniarki przychodziły gasić światlo w pokoju i sprawdzić czy
czy są wszyscy na swoich miejscach.
W ramach dodatkowych rozrywek mieliśmy wykłady nt. prawidłowego odżywiania się przez najbliższy rok, bo przez cały rok musieliśmy być na diecie. Trzeba przyznać, że były to całkiem fajne wykłady, bo tłumaczono jak
zmienić normalne jedzenie w dietetyczne i smaczne.
Jedno co jest pewne- to czym nas karmiono było naprawdę smaczne i bardzo
estetycznie podane. Niestety miało podstawową wadę - wszyscy w obłędnym
tempie przybieraliśmy na wadze.
Nie powinno to nikogo dziwić -przez cały pobyt w szpitalu każdy musiał pochłonąć szklankę-musztardówkę proszku glukozowego. Sposób spożywania był dowolny - na sucho lub w postaci płynu.
A jeśli ktoś nie był w stanie tego zjeśc/wypić to musiał leżeć codziennie pod
kroplówką z glukozy.W sanatorium już nie katowali nas owymi szklankami
sproszkowanej glukozy, ale wszystko było z dużą ilością glukozy. Bo chora
wątroba lubi jedzenie chude i....słodkie.
Poznałam tam kilka b. miłych osób, w podobnym do mojego wieku, tworzyliśmy
bardzo zgraną i wesołą paczkę.
Pewnego dnia któreś z nas poczuło przemożną chęć na kogel-mogel. Ale kogel mogel wymagał zdobycia jajek.
Wysnuliśmy się z terenu sanatoryjnego w poszukiwaniu jakichś wiejskich
gospodarstw i przeżyliśmy jedno , wielkie rozczarowanie. Jajek albo nie mieli,
albo nie chcieli sprzedać.
Przy okazji okazało się jak piękne były poniemieckie zabudowania. Tyle tylko,
że przesiedleńcy z naszych wschodnich terenów zupełnie o nie nie dbali.
W kilku pokojowym domku z kuchnią i łazienką wszyscy mieszkali w jednym
pomieszczeniu- najczęściej w kuchni, z częścią inwentarza.
Jeśli w dniu, w którym zamieszkali była dziura w dachu, to nikt nie uważał za stosowne naprawić dach - dziura w dachu nadal była i nikomu nie przeszkadzało, że pomieszczenia zalewa woda i wszystko niszczeje. Byliśmy przerażeni i bardzo zdegustowani.
Usiłowaliśmy się dowiedzieć czemu nikt nie dba o swój dom. Nie dbali , bo
to nie oni postawili te domy, więc one nie były ich. Ich zostały daleko stąd.
I tak żyli z głowami wykręconymi na wschód, wspominając swe dawne gospodarstwa i patrząc obojętnie jak te niszczeją.
Niestety nigdzie jajek nie nabyliśmy i kogel mogel pozostał niespełnionym
marzeniem każdego z nas.
Pod koniec pobytu z przerażeniem dostrzegłam, że wszystkie moje ciuchy jakoś dziwnie się skurczyły - niemal nie miałam w czym chodzić. Zaniepokojona
wskoczyłam na wagę i.....omal nie zemdlałam. Przez miesiąc choroby i ten pobyt w sanatorium przytyłam 10 kg. Nic dziwnego, że wszystkie moje ciuchy zrobiły się za ciasne.
Nie mogę powiedzieć, że ten pobyt w sanatorium był zły- przynajmniej byłam
na odpowiedniej diecie, którą zakończyłam po powrocie do domu.
Nie mniej wiem jedno - nigdy więcej żadnego sanatorium. I tego się trzymam,
mocno i konsekwentnie.
Wprawiły mnie nie tylko w dobry humor, ale i przypomniały mój własny pobyt
przed wielu, wielu laty w sanatorium bardzo specjalistycznym, bo "dla stanów
pożółtaczkowych".
No cóż, zdarzyło mi się w młodości załapać na wirusowe zapalenie wątroby
typu B, czyli wszczepiono mi tego wirusa. Ówczesne autoklawy nie osiągały temperatury ponad 300 stopni Celsjusza, a w niższych ten wirus nie rozstaje
się z życiem.
Zaraz po leczeniu w szpitalu chorób zakaznych, gdzie spędziłam calutki wrzesień
w wieloosobowym pokoju z zakratowanymi oknami, bez nawet najmniejszego
kontaktu z rodziną (widzeń nie było, automat telefoniczny wiecznie nieczynny) wysłano mnie na cztery tygodnie właśnie do tego specjalistycznego sanatorium, które było w Długopolu Zdroju.
Mój ówczesny narzeczony odwiózł mnie na miejsce, a ja całą drogę usiłowałam
sobie wyobrazić jak tam będzie, bo w moim pojęciu do sanatorium kierowano
ludzi w wieku zbliżonym do emerytalnego lub też tuż przed zgonem, a ja byłam
jeszcze bardzo młoda (miałam raptem 20 lat) i perspektywa pobytu tam bardzo
mnie przerażała.
Pokój przydzielono mi całkiem znośny, zaledwie trzyosobowy - jedna z pań
była około trzydziestki, druga już po pięćdziesiątce - wdowa, której męża
rozjechał wieczorem pijany czołgista. Mąż był trzezwy.
W tym czasie w Długopolu Zdroju były trzy budynki sanatoryjne oznaczone
z wielkim polotem: sanatorium I, sanatorium II, sanatorium III.
Moje lokum było w tym sanatorium III, jadalnia i zabiegi znajdowały się
w budynku sanatorium I. Nie było to daleko, około 400 metrów.
Tak ogólnie rzecz biorąc całe Długopole Zdrój to były te trzy sanatoryjne budynki i Park Zdrojowy z kawiarnią oraz kilka małych domków autochtonów.
Krajobraz uzupełniał przystanek PKS- bardzo ważny, bo łączył to zadupie
z cywilizacją o nazwie Bystrzyca Kłodzka.
Żadnego kiosku "Ruchu", sklepiku lub też biblioteki. Jeśli ktoś miał ochotę
na kontakt z prasą to musiał wybrać się PKS-em do Bystrzycy, co należało
do pozycji zabronionych.
Pierwsza wizyta w jadalni podniosła mnie na duchu - sporo było osób młodych. Chyba ci wszyscy młodzi mieli podobne do moich wątpliwości, bo ponad zastawionymi dietetyczną karmą stolikami krzyżowały się pełne ciekawości spojrzenia i uśmiechy.
Ku memu zdziwieniu okazało się, że w tym miejscu wszyscy musieliśmy bywać
5 razy dziennie na posiłkach, a w określonych godzinach na nagrzewaniach
organu zwanego wątrobą. Po obiedzie, więc regularnie zasypiałam.
Po kolacji większość kuracjuszy czas wolny spędzała w kawiarni Domu Zdrojowego, gdzie codziennie były tańce- przytulańce.
I zupełnie jak w piosence Młynarskiego, do tańca grał pianista. Oczywiście grał
tylko "powolne kawałki", ponieważ nieco żywsze rytmy były zabronione.
Tak ogólnie kuracjusze mieli się dietetycznie odżywiać pięć razy dziennie,
wolnym krokiem pokonywać ścieżki Parku Zdrojowego i gasić światło o 22,00.
Zabronione były wszelkie wyprawy turystyczne na okoliczne górki jak również
wieczorne wyprawy do Bystrzycy na prawdziwe dancingi i testowanie kuchni
regionalnej.
Wieczorem pielęgniarki przychodziły gasić światlo w pokoju i sprawdzić czy
czy są wszyscy na swoich miejscach.
W ramach dodatkowych rozrywek mieliśmy wykłady nt. prawidłowego odżywiania się przez najbliższy rok, bo przez cały rok musieliśmy być na diecie. Trzeba przyznać, że były to całkiem fajne wykłady, bo tłumaczono jak
zmienić normalne jedzenie w dietetyczne i smaczne.
Jedno co jest pewne- to czym nas karmiono było naprawdę smaczne i bardzo
estetycznie podane. Niestety miało podstawową wadę - wszyscy w obłędnym
tempie przybieraliśmy na wadze.
Nie powinno to nikogo dziwić -przez cały pobyt w szpitalu każdy musiał pochłonąć szklankę-musztardówkę proszku glukozowego. Sposób spożywania był dowolny - na sucho lub w postaci płynu.
A jeśli ktoś nie był w stanie tego zjeśc/wypić to musiał leżeć codziennie pod
kroplówką z glukozy.W sanatorium już nie katowali nas owymi szklankami
sproszkowanej glukozy, ale wszystko było z dużą ilością glukozy. Bo chora
wątroba lubi jedzenie chude i....słodkie.
Poznałam tam kilka b. miłych osób, w podobnym do mojego wieku, tworzyliśmy
bardzo zgraną i wesołą paczkę.
Pewnego dnia któreś z nas poczuło przemożną chęć na kogel-mogel. Ale kogel mogel wymagał zdobycia jajek.
Wysnuliśmy się z terenu sanatoryjnego w poszukiwaniu jakichś wiejskich
gospodarstw i przeżyliśmy jedno , wielkie rozczarowanie. Jajek albo nie mieli,
albo nie chcieli sprzedać.
Przy okazji okazało się jak piękne były poniemieckie zabudowania. Tyle tylko,
że przesiedleńcy z naszych wschodnich terenów zupełnie o nie nie dbali.
W kilku pokojowym domku z kuchnią i łazienką wszyscy mieszkali w jednym
pomieszczeniu- najczęściej w kuchni, z częścią inwentarza.
Jeśli w dniu, w którym zamieszkali była dziura w dachu, to nikt nie uważał za stosowne naprawić dach - dziura w dachu nadal była i nikomu nie przeszkadzało, że pomieszczenia zalewa woda i wszystko niszczeje. Byliśmy przerażeni i bardzo zdegustowani.
Usiłowaliśmy się dowiedzieć czemu nikt nie dba o swój dom. Nie dbali , bo
to nie oni postawili te domy, więc one nie były ich. Ich zostały daleko stąd.
I tak żyli z głowami wykręconymi na wschód, wspominając swe dawne gospodarstwa i patrząc obojętnie jak te niszczeją.
Niestety nigdzie jajek nie nabyliśmy i kogel mogel pozostał niespełnionym
marzeniem każdego z nas.
Pod koniec pobytu z przerażeniem dostrzegłam, że wszystkie moje ciuchy jakoś dziwnie się skurczyły - niemal nie miałam w czym chodzić. Zaniepokojona
wskoczyłam na wagę i.....omal nie zemdlałam. Przez miesiąc choroby i ten pobyt w sanatorium przytyłam 10 kg. Nic dziwnego, że wszystkie moje ciuchy zrobiły się za ciasne.
Nie mogę powiedzieć, że ten pobyt w sanatorium był zły- przynajmniej byłam
na odpowiedniej diecie, którą zakończyłam po powrocie do domu.
Nie mniej wiem jedno - nigdy więcej żadnego sanatorium. I tego się trzymam,
mocno i konsekwentnie.
piątek, 1 kwietnia 2016
O niczym ten post
Wczoraj, zachęcona ciepełkiem i słońcem , zabrałam się za doprowadzanie
do porządku loggii, po jesienno-zimowym nieładzie.
Ogólnie biorąc loggia przypominała stajnię Augiasza - po pierwsze była przyobleczona niesamowitą ilością pajęczyn, pokryta grubą warstwą warszawskiego pyłu i "gromadą" rzeczy dziwnych, które miały wylądować
albo w piwnicy albo w śmietniku a w końcu wylądowały tutaj.
Wszelkie powierzchnie równoległe do podłoża były w pięknym, grafitowym
kolorku, tak gruba była warstwa pyłu.
Terakotowa podłoga wyglądała jak opluta, o co postarały się dokarmiane
przeze mnie sikorki.Nie wiem dlaczego muszą kupry wystawiać na loggię.
Przyznam się szczerze - pierwszym moim odruchem było wycofanie się
z powrotem do pokoju, ale rozsądek jednak wziął górę i zabrałam się za
sprzątanie.
Przy okazji znalazłam śmieszny, mały ażurowy regalik na kółkach, więc
narodził się w mej łepetynie pomysł, że będę na nim hodowała zioła.
Po dwóch godzinach szarpaniny nieco na loggii przejaśniało, ślubny został
zmuszony do powynoszenia rzeczy niepotrzebnych, a ja z lekka zmordowana
zacumowałam przy kompie, szukając "wymarzonego wystroju loggii".
Z przykrością stwierdziłam, że większości poszukiwanych przeze mnie
sadzonek roślin to nie ma, w ich miejsce proponują nasionka, ale nie mam
aż tak wielkiego zacięcia do ogrodnictwa, by coś hodować od marnego
nasionka. Wystarczyło mi wyhodowanie dziecka od zera, a potem psa od 7 tygodnia życia.
W końcu wybrałam sadzonki trzech traw, które dobrze wyglądają w skrzynce,
a do tego znalazłam miniaturową hortensję "Sundae Fraise".
Wybrałam, to nie znaczy, że zamówiłam - zamówić miałam dopiero dziś, ale
naprawdę nie wiem, dlaczego rzecz odwlokłam.
Ślubny śmieje się ze mnie, że widocznie miałam jakieś przeczucie, bo gdy
przetrawialiśmy dziś obiad, przyszedł nasz pan dozorca i przyniósł zawiadomienie z ADM, że "w terminie od wiosny do pazdziernika b.r. będą
na osiedlu remontowane loggie, co oznacza zmianę ich nawierzchni, zrobienie
nowych parapetów oraz pomalowanie ścian i sufitów.Dokładne terminy będą
podane tydzień przed rozpoczęciem prac".
Ze szczęścia z lekka nas przytkało, bo ja mam położoną na loggii ( na koszt własny) mrozoodporną terakotę, parapety balkonowe są w porządku i na
plaster nam ich betonowa szlichta. Co najwyżej mogą loggię pomalować skoro już tak bardzo chcą coś zrobić.
Muszę w takim razie udać się do administracji i stanowczo zaprotestować.
I przyjdzie mi to bez trudu, bo ostatnio nabrałam w tej materii wprawy.
A roślinki? Nie wiem czy w takim razie je posadzę.
Dziś dostałam "rozpiskę" odnośnie dalszego kurowania zęba.Ten jeden ząb
będzie mnie kosztował "zaledwie" 1100 zł, bo leczenie kanałowe jest w tym przypadku wliczone w koszt wkładów korzeniowo- koronowych (a tu są dwa,
po 250 zł każdy) + korona 600,-zł.
Mam jeszcze 3 wizyty, już zarezerwowane, a na jednej z nich zrobi mi jeszcze
jedną zwykłą plombę (nie wiem jeszcze za ile, bo to zależy ile to będzie z tym
zabawy) i na razie zrobię przerwę w tym romansowaniu, bo muszę wpierw
nieco gotówki uzbierać na drugi ząb do koronowania.
Ale pocieszyłam się nieco, bo ostatni raz wydałam na dentystę pieniądze
w 2007roku, a te co teraz mi padły to były leczone w 2003.
Jak to dobrze, że zawsze od każdego "zębodłuba" biorę kartkę z rozpiską co
mi robił i kiedy.
Polecam Wam tę metodę, bo pamięć jest jednak zawodna.
do porządku loggii, po jesienno-zimowym nieładzie.
Ogólnie biorąc loggia przypominała stajnię Augiasza - po pierwsze była przyobleczona niesamowitą ilością pajęczyn, pokryta grubą warstwą warszawskiego pyłu i "gromadą" rzeczy dziwnych, które miały wylądować
albo w piwnicy albo w śmietniku a w końcu wylądowały tutaj.
Wszelkie powierzchnie równoległe do podłoża były w pięknym, grafitowym
kolorku, tak gruba była warstwa pyłu.
Terakotowa podłoga wyglądała jak opluta, o co postarały się dokarmiane
przeze mnie sikorki.Nie wiem dlaczego muszą kupry wystawiać na loggię.
Przyznam się szczerze - pierwszym moim odruchem było wycofanie się
z powrotem do pokoju, ale rozsądek jednak wziął górę i zabrałam się za
sprzątanie.
Przy okazji znalazłam śmieszny, mały ażurowy regalik na kółkach, więc
narodził się w mej łepetynie pomysł, że będę na nim hodowała zioła.
Po dwóch godzinach szarpaniny nieco na loggii przejaśniało, ślubny został
zmuszony do powynoszenia rzeczy niepotrzebnych, a ja z lekka zmordowana
zacumowałam przy kompie, szukając "wymarzonego wystroju loggii".
Z przykrością stwierdziłam, że większości poszukiwanych przeze mnie
sadzonek roślin to nie ma, w ich miejsce proponują nasionka, ale nie mam
aż tak wielkiego zacięcia do ogrodnictwa, by coś hodować od marnego
nasionka. Wystarczyło mi wyhodowanie dziecka od zera, a potem psa od 7 tygodnia życia.
W końcu wybrałam sadzonki trzech traw, które dobrze wyglądają w skrzynce,
a do tego znalazłam miniaturową hortensję "Sundae Fraise".
Wybrałam, to nie znaczy, że zamówiłam - zamówić miałam dopiero dziś, ale
naprawdę nie wiem, dlaczego rzecz odwlokłam.
Ślubny śmieje się ze mnie, że widocznie miałam jakieś przeczucie, bo gdy
przetrawialiśmy dziś obiad, przyszedł nasz pan dozorca i przyniósł zawiadomienie z ADM, że "w terminie od wiosny do pazdziernika b.r. będą
na osiedlu remontowane loggie, co oznacza zmianę ich nawierzchni, zrobienie
nowych parapetów oraz pomalowanie ścian i sufitów.Dokładne terminy będą
podane tydzień przed rozpoczęciem prac".
Ze szczęścia z lekka nas przytkało, bo ja mam położoną na loggii ( na koszt własny) mrozoodporną terakotę, parapety balkonowe są w porządku i na
plaster nam ich betonowa szlichta. Co najwyżej mogą loggię pomalować skoro już tak bardzo chcą coś zrobić.
Muszę w takim razie udać się do administracji i stanowczo zaprotestować.
I przyjdzie mi to bez trudu, bo ostatnio nabrałam w tej materii wprawy.
A roślinki? Nie wiem czy w takim razie je posadzę.
Dziś dostałam "rozpiskę" odnośnie dalszego kurowania zęba.Ten jeden ząb
będzie mnie kosztował "zaledwie" 1100 zł, bo leczenie kanałowe jest w tym przypadku wliczone w koszt wkładów korzeniowo- koronowych (a tu są dwa,
po 250 zł każdy) + korona 600,-zł.
Mam jeszcze 3 wizyty, już zarezerwowane, a na jednej z nich zrobi mi jeszcze
jedną zwykłą plombę (nie wiem jeszcze za ile, bo to zależy ile to będzie z tym
zabawy) i na razie zrobię przerwę w tym romansowaniu, bo muszę wpierw
nieco gotówki uzbierać na drugi ząb do koronowania.
Ale pocieszyłam się nieco, bo ostatni raz wydałam na dentystę pieniądze
w 2007roku, a te co teraz mi padły to były leczone w 2003.
Jak to dobrze, że zawsze od każdego "zębodłuba" biorę kartkę z rozpiską co
mi robił i kiedy.
Polecam Wam tę metodę, bo pamięć jest jednak zawodna.
środa, 30 marca 2016
To ja sobie dziś ponarzekam
Primo: znów, zupełnie nie wiadomo po co, zmienili czas. Zupełnie nie mogę pojąć po co i dlaczego. Tak naprawdę tak zwany "czas zimowy" jest najbardziej
przyjazny człowiekowi, bo jest dostrojony do natury.
Tłumaczenia, że dzięki zmianie czasu oszczędzi się na poborze prądu są raczej
zabawne, bo od dawna już nie ma "prądożerczego" przemysłu, a zwykłe
oświetlenie jest w większości zastąpione energooszczędnym oświetleniem
ledowym.
Święta jakoś minęły - tak naprawdę to nawet nie bardzo wiem jak, bo osobiście
spędziłam je głównie w pozycji horyzontalnej i pogrążona we śnie.
I chociaż bardzo się starałam, udawało mi się "czuwać" co najwyżej pół godziny.
Wczoraj było już znacznie lepiej, a dziś spałam już tylko do 9,00.
Secundo: nie udał mi się "wypiek" w postaci tarty rodzynkowej z owocami kiwi.
Tak naprawdę to z wrodzonego lenistwa wybrałam przepis, wg którego nie trzeba było podpiekać spodu, tylko nałożyć wszystko na surowe ciasto, a
rodzynki i kiwi pokryć bezą. Tak naprawdę nadzienie tarty było pyszne, a spód
powędrował do kubła.
Za to sernik mi wyszedł obłędny i nawet na milimetr się nie zapadł. Zapewne
dlatego, że zrobiłam wg pewnego b. starego przepisu mojej własnej babci i do
sera (8% tłuszczu) dodałam masło i do kilograma sera zużyłam 10 jajek.
Poza tym część cukru zużyłam do ubicia piany z białek, a część do utarcia na
pianę masła. No i dodałam 4 torebki bezcukrowego budyniu i domowej roboty
cukier waniliowy.
Miałam zamiar całość oblać polewą czekoladową, ale - nie zajarzyłam, że w szafce stoi prawie puste opakowanie- była w nim jedna marna kosteczka, co
nijak nie miało szans zamienić się w polewę czekoladową. No cóż - bywa;)
Miałam zamiar jeszcze upiec mało słodkie ciasto drożdżowe, ale na zamiarze
się skończyło. Na razie zajadam się sernikiem, wszak bezglutenowy jest.
Tertio - w piątek znów mam randkę z dentystą. W przedświąteczny piątek
okazało się, że nerw już martwy, został więc usunięty a w jego miejsce
powędrowało kolejne lekarstewko, by dobrze wszystko w środku odkazić.
Podobno tym razem czeka mnie dłuższe posiedzenie z otwartą paszczęką.
Ciekawe ile wizyt przypadnie na jeden ząb.
Na pogodę to już nawet nie narzekam, ale trochę mnie wczoraj siekło, bo
ilekroć tylko pomyślałam o wyjściu z domu, zaraz zaczynało padać.
Zakupiłam w ub. tygodniu książkę pt." Zakazana archeologia".
Jest to właściwie zbiór opisów wszelkich odkryć archeologicznych dotyczących
historii życia człowieka na Ziemi.
Jedno co się rzuca w oczy - jeśli światło dzienne ujrzy coś co nie pasuje
do przyjętego kanonu naukowego jest bezzwłocznie odrzucane i skrupulatnie
ukrywane.
Niektórym jakoś niezwykle ciężko jest przyjąć do wiadomości fakt, że teoria
Darwina niekoniecznie jest właściwa w stosunku do człowieka i że Homo sapiens
sapiens pojawił się niekoniecznie w wyniku ewolucji a na dodatek był twórcą
wysokiej cywilizacji.
I coś na pocieszenie, że nie jesteśmy odosobnieni w głupocie.
W Stanach Zjednoczonych przeprowadzono, na poziome federalnym, ankietę
wśród dorosłych Amerykanów zawierającą tylko jedno pytanie:
-"Co byś zrobił, gdybyś dowiedział się, że Twoje dziecko jest Homo sapiens?"
70% amerykańskich rodziców odpowiedziało:
-"Wyrzuciłbym je z domu".
Miłego, dla Wszystkich:)))
przyjazny człowiekowi, bo jest dostrojony do natury.
Tłumaczenia, że dzięki zmianie czasu oszczędzi się na poborze prądu są raczej
zabawne, bo od dawna już nie ma "prądożerczego" przemysłu, a zwykłe
oświetlenie jest w większości zastąpione energooszczędnym oświetleniem
ledowym.
Święta jakoś minęły - tak naprawdę to nawet nie bardzo wiem jak, bo osobiście
spędziłam je głównie w pozycji horyzontalnej i pogrążona we śnie.
I chociaż bardzo się starałam, udawało mi się "czuwać" co najwyżej pół godziny.
Wczoraj było już znacznie lepiej, a dziś spałam już tylko do 9,00.
Secundo: nie udał mi się "wypiek" w postaci tarty rodzynkowej z owocami kiwi.
Tak naprawdę to z wrodzonego lenistwa wybrałam przepis, wg którego nie trzeba było podpiekać spodu, tylko nałożyć wszystko na surowe ciasto, a
rodzynki i kiwi pokryć bezą. Tak naprawdę nadzienie tarty było pyszne, a spód
powędrował do kubła.
Za to sernik mi wyszedł obłędny i nawet na milimetr się nie zapadł. Zapewne
dlatego, że zrobiłam wg pewnego b. starego przepisu mojej własnej babci i do
sera (8% tłuszczu) dodałam masło i do kilograma sera zużyłam 10 jajek.
Poza tym część cukru zużyłam do ubicia piany z białek, a część do utarcia na
pianę masła. No i dodałam 4 torebki bezcukrowego budyniu i domowej roboty
cukier waniliowy.
Miałam zamiar całość oblać polewą czekoladową, ale - nie zajarzyłam, że w szafce stoi prawie puste opakowanie- była w nim jedna marna kosteczka, co
nijak nie miało szans zamienić się w polewę czekoladową. No cóż - bywa;)
Miałam zamiar jeszcze upiec mało słodkie ciasto drożdżowe, ale na zamiarze
się skończyło. Na razie zajadam się sernikiem, wszak bezglutenowy jest.
Tertio - w piątek znów mam randkę z dentystą. W przedświąteczny piątek
okazało się, że nerw już martwy, został więc usunięty a w jego miejsce
powędrowało kolejne lekarstewko, by dobrze wszystko w środku odkazić.
Podobno tym razem czeka mnie dłuższe posiedzenie z otwartą paszczęką.
Ciekawe ile wizyt przypadnie na jeden ząb.
Na pogodę to już nawet nie narzekam, ale trochę mnie wczoraj siekło, bo
ilekroć tylko pomyślałam o wyjściu z domu, zaraz zaczynało padać.
Zakupiłam w ub. tygodniu książkę pt." Zakazana archeologia".
Jest to właściwie zbiór opisów wszelkich odkryć archeologicznych dotyczących
historii życia człowieka na Ziemi.
Jedno co się rzuca w oczy - jeśli światło dzienne ujrzy coś co nie pasuje
do przyjętego kanonu naukowego jest bezzwłocznie odrzucane i skrupulatnie
ukrywane.
Niektórym jakoś niezwykle ciężko jest przyjąć do wiadomości fakt, że teoria
Darwina niekoniecznie jest właściwa w stosunku do człowieka i że Homo sapiens
sapiens pojawił się niekoniecznie w wyniku ewolucji a na dodatek był twórcą
wysokiej cywilizacji.
I coś na pocieszenie, że nie jesteśmy odosobnieni w głupocie.
W Stanach Zjednoczonych przeprowadzono, na poziome federalnym, ankietę
wśród dorosłych Amerykanów zawierającą tylko jedno pytanie:
-"Co byś zrobił, gdybyś dowiedział się, że Twoje dziecko jest Homo sapiens?"
70% amerykańskich rodziców odpowiedziało:
-"Wyrzuciłbym je z domu".
Miłego, dla Wszystkich:)))
czwartek, 24 marca 2016
*****
Subskrybuj:
Posty (Atom)