Post, który jest odpowiedzią do komentarzy pod moim poprzednim postem

 Kochani - sanatoria, podobnie jak i inne placówki lecznicze  nie  są identyczne, zasadniczo każde z nich ma  jakąś  swoją "specjalizację"- tak jak lekarze i  szpitale. I jest  to w  pełni logiczny  sposób organizacji służby  zdrowia. Ja wiem, że  wielu osobom  sanatorium  kojarzy  się bardziej  z jakimiś ekskluzywnymi wczasami, ale tak  naprawdę sanatoria    mają różne  specjalizacje. Osobiście  po przechorowaniu żółtaczki  zakaźnej- wszczepiennej, po miesięcznym pobycie  w  szpitalu  zakaźnym  trafiłam do  sanatorium dla "stanów pożółtaczkowych". To  było wręcz  wieki temu, bo jeszcze  przed moim  zamążpójściem.  Nie  mniej nadal istnieje rodzaj  specjalizacji sanatoriów i to ma sens, bo wtedy łatwiej jest zorganizować  całe  leczenie wspomagające powrót  do zdrowia. 

Trafiłam wtedy do  Długopola-Zdroju i......świetnie  się tam bawiłam, bowiem przeważali pacjenci w młodym  wieku, co prawda  nie  wolno nam było wybierać  się na pobliskie  górki, ale codziennie niemal  wszyscy  pacjenci  gromadzili  się na wieczorkach tanecznych, jedni by tylko posłuchać  muzyki, inni by nawet nieco poprzebierać nogami po parkiecie. Poza tym we  wszystkich trzech  budynkach  sanatoryjnych przeważała  młodzież i średnia  wieku nie przekraczała  lat 40. I, co było dla  mnie  zupełnym  zaskoczeniem- owe  dietetyczne posiłki, które nam  serwowano -  były naprawdę  smaczne a nie  tylko zdrowe. 

Co dwa lub 3  dni były wykłady na temat jak powinniśmy  się po przechorowaniu owej żółtaczki odżywiać  oraz  jak przyrządzać różne  dania tak, by  nie rujnować  swej wątroby. Po każdym obiedzie  wszyscy pacjenci  mieli nakaz leżenia przez  2 godziny. 

W owym  Długopolu podobała mi się szalenie  jedna  rzecz - wzdłuż szosy przecinającej Długopole  rosły drzewa owocowe i to nie tak  zwane  "dziczki", ale naprawdę dobre jabłonie. Poza  tym był w owym Długopolu Zdroju park,  zwany Parkiem  Zdrojowym, ale z jakiegoś zupełnie  nie znanego mi powodu  nie  było w nim.....ławek. Drugą, dla  mnie  dość  dziwną  rzeczą był fakt ,że posiłki, gabinety  zabiegowe, szczątkowa biblioteka , stołówka były w  zupełnie odrębnym  budynku, co wymuszało na  wszystkich spacerek bez  względu na pogodę. Dobrze, że przez  te 30  dni, które tam spędziłam tylko raz padał deszcz.

Owe  Długopole  Zdrój  odwiedziłam  w  wiele lat później, gdy już  byłam zamężna a córcia  miała już 3 lata. I - ze  zdumieniem stwierdziłam, że czas  się tam jakby  zatrzymał -  tylko jabłek już nie  było na  drzewach, bo to już  był październik. 

Usiądżcie nim poczytacie dalej.....

 Jest takie stare polskie przysłowie, że  dzień  należy  chwalić  dopiero po   zachodzie  słońca. No i wyszło mi na  to, że  "przysłowia  są  mądrością  narodu" - to też jest  przysłowie. 

Dziś mogę  Wam tylko napisać,że ......już "wróciłam" z tej eleganckiej  kliniki ortopedycznej, bowiem oni wymagają od  swoich  pacjentów dobrej  znajomości języka  niemieckiego a nie  tylko znajomości  zwrotów  grzecznościowych w  rodzaju  "dzień  dobry" czy też  "do zobaczenia". Więc mój pobyt  tam mogę zaliczyć do spraw nieaktualnych. Co najwyżej  mogę postarać  się prywatnie o jakiś pobyt  sanatoryjny  w Polsce, ponieść  jego koszty, a potem wystąpić  do AOK o  zwrot kosztów  pobytu. Oczywiście  musiałabym  wpierw opłacić koszty pobytu sama, a potem  dopiero starać  się o zwrot kosztów. A czy i  ile  by  zwrócili -  tego nie  wie nikt.

Jeszcze  w ubiegłym  roku pacjenci mieszkający w Niemczech (bez  względu na narodowość i obywatelstwo)  mogli być kierowani do  polskich placówek  sanatoryjnych, ale w tym już nie.  Ta umowa  już nie istnieje. Co zabawniejsze, to ja teraz nie mogę również korzystać z   polskich placówek medycznych ponieważ  już nie  jestem  zameldowana  w Polsce a tylko i wyłącznie mam meldunek w Berlinie. I......cieszę się ogromnie, że mam  sporo  cyferek w  metryce i że mam  już wykupioną kwaterę na  swoją  urnę na tutejszym cmentarzu. Choć tak naprawdę to mi "wisi i powiewa" gdzie moje prochy się  znajdą.

Nie mam pojęcia czemu zaprzestano wysyłania  pacjentów niemieckich do Polski na leczenie  sanatoryjne, ale mam podejrzenie, że obie  strony prowadziły przy okazji jakieś  szemrane interesy i coś komuś  nie  wypaliło na  większą  skalę i się  wydało.

Tak naprawdę  to się tym nie  zmartwiłam, zwłaszcza, że termin  pobytu nie był dla mnie  zbyt interesujący.

Miłego Wszystkim!!! 

Szczęka - moja własna, nie sztuczna.....

 ......omal  nie  wyleciała mi z paszczęki z totalnego  zdumienia, bowiem dostałam  zawiadomienie, że niemiecka  Kasa Chorych czyli AOK  przyznała  mi  rehabilitację w Klinice  Ortopedycznej  niedaleko  Berlina, a pobyt  zaczyna  się 30 listopada i trwa do 22 grudnia.

 

 Oczywiście zaraz wyszukałam w  sieci gdzie  to jest i okazuje  się, że owa klinika jest  zaledwie  34 kilometry na północ od  Berlina i nawet jest jej  zdjęcie. Jak widać  kompleks   nie jest  malutki, powiedziałabym, że  raczej nawet okazały. 

No to będzie  hardcorowo  nieco, bo mój niemiecki to czysta iluzja, no ale wszak ja  już leżałam  w berlińskim  szpitalu w  2019  roku i też jakoś "dałam radę", personel  szpitalny także to wytrzymał. Nie  da  się ukryć, że wygodniej jest  mieć zimą rehabilitację bez  wychodzenia z domu.

Przy okazji  dowiedziałam  się, że już nie funkcjonuje żadna umowa z polskimi  sanatoriami. Mało tego-  ponieważ nie mam już meldunku w  Polsce to  mogę korzystać  tylko i  wyłącznie  z usług medycznych  w Niemczech, gdzie jestem  zameldowana. Nie jest istotny  fakt, że moje leczenie pokrywa ZUS- to są rozliczenia pomiędzy ZUS i AOK.  Nie  mam pojęcia dlaczego zaprzestano podpisywania  umów z polskimi  sanatoriami.

A i tak  dla mnie  najistotniejszy jest  fakt, że nie  będą mi grzebać w kręgach i nie  będą  nic tam wstrzykiwać. Bo naprawdę  to się tego bałam.

U mnie  dziś  już baaardzo jesiennie - co jakiś  czas przelatuje deszcz, wietrzycho nie  wróży pogody bo zasuwa głównie  z północnego  zachodu i a temperatura  też  raczej  nie  rozpieszcza, jest  tylko 14 stopni i bardzo się cieszyłam  drepcząc  do sklepu, że wzięłam kurtkę  odporną na  wiatr.

"Moje" podwórkowe   brzozy jeszcze   całkiem nieźle trzymają  kolor 

 

ale po drugiej  stronie  budynku, od strony ulicy już widać, że to jednak jest już jesień: 

 

No wiem- teoretycznie jesień  też  bywa  ładna, ale  jakoś nie nacieszyłam  się  w tym roku latem, bo albo był dziki upał więc siedziałam  w domu a w  weekendy to albo nie  było pogody, albo był taki wściekły upał, że nikomu z nas  nie marzyło się by gdziekolwiek jechać.

A tak naprawdę  to jestem mocno nieszczęśliwa bo ten rok jest jakiś bardzo grzybny, no ale  nie  w okolicach  Berlina. Marzą mi  się Bory Tucholskie i wyprawy  bladym świtem do lasu  i nawet  wstanie o 4  rano jakoś by mi nie przeszkadzało.

No to sobie ponarzekałam i ......wcale  a wcale mi nie lepiej.

Miłego  Wszystkim!!!

Post o niczym ......

 .........bo  najzwyczajniej  w  świecie nic a nic  się u  mnie nie  dzieje. 

Nigdzie  nie  bywam poza  najbliższym marketem spożywczym, bo mam  do niego zaledwie 450 metrów - nie  mierzyłam, ale taką liczbę  metrów dostałam w odpowiedzi na  wrzucone do sieci pytanie jaka to odległość dzieli mnie od  najbliższego marketu spożywczego.

Co do bywania - bywam też na rehabilitacji po tym  niefortunnym moim kontakcie z podłogą  we własnym mieszkaniu.  Najważniejsze, że  już nie  budzę  się   w nocy z bólu gdy  muszę  zmienić pozycję. I jestem  "zakochana"  w swoim rollatorze - lekki, bez trudu  można  go złożyć i rozłożyć i w każdej  chwili (byle nie na środku  jezdni)  wygodnie   na  nim  usiąść i odpocząć. Już kilka  razy odpoczęłam na  nim  w drodze na rehabilitację, choć mam do niej przysłowiowy  rzut  beretem. Ale  nagle, nie wiadomo  skąd  wziął  się upał, więc odpoczęłam spokojnie  w cieniu dużego drzewa. I już  wypróbowałam rollator w  miejskiej  komunikacji - stał  się moim ulubionym sprzętem. "Garażuje" u  mnie  na klatce  schodowej na moim piętrze.

 Wprawdzie u  mnie   za oknem nadal  zielono,  ale  już czuje  się powiew  jesieni - słońce  zdecydowanie  mniej grzeje, rano na chodniku sporo opadłych  żołędzi chociaż jeszcze  zielone i coraz  więcej opadłych już żółtych liści-  bo nadal panuje  susza a nikt  tu  drzew miejskich  nie podlewa. Nie wiem- może  w bardziej reprezentacyjnych  miejscach  Berlina drzewa  są podlewane, no ale  nie  w mojej okolicy.

 

A gdy wyjdę na  balkon to ciągle  jeszcze   bardzo  zielono za nim  jest. I dobrze, bo od  pewnego czasu  "moja"  cicha przedtem ulica  stała  się szalenie  ruchliwą ulicą bo nadal  na  szosie  trwa budowa tak  zwanej  obwodnicy Berlina,  więc spora  część  ruchu przeniosła się na  "moją"  ulicę, która  jest na  dość  długim odcinku równoległa do  szosy, więc  "wtajemniczeni" z  niej namiętnie  korzystają. Oczywiście  nie cały dzień  jest taki  ruch- głównie rano  do 11,00, potem jest nieco spokoju  a potem zaczyna się około 17,00 znowu, ale i tak  jest  mniejszy niż  rano. Gdy  "zjechałam" do Berlina w 2017 roku to już słyszałam o obwodnicy, mało tego - w  niedługi czas potem przypadkiem  trafiłam  na jakiś  jej budowany fragment ( a tak  dokładnie na jakiś  zjazd  z niej) i pamiętam, że strasznie  długo sterczeliśmy w korku. A potem i  tak  musiałam  telefonować  do zięcia  jak  się mamy z tego  miejsca  wydostać i dojechać  do swego miejsca zamieszkania.

Właśnie  przeżyłam "Najwyższy  Stopień Ostrzegawczy"  - wpierw rozjarzył mi się na  czerwono druk w smartfonie i z lekka ustrojstwo  zawyło a teraz, gdy już jest po  tej  "atrakcji" (i to już  2  godziny po  niej) dostałam  na  smartfona  powiadomienie, że będzie taki ogólny  Najwyższy  Stopień  Ostrzegawczy, że się rozwrzeszczą komórki, telefony i syreny alarmowe. No i rozwrzeszczał mi się  smartfon, tekst  był w eleganckim  rzucającym  się w oczy czerwonym kolorku,  ale żadnych  syren alarmowych  nie  słyszałam- nie  wykluczam, że w  dzielnicy w której  mieszkam po prostu ich nie  ma. Trochę  się  w duchu pośmiałam z tego  wszystkiego, bo odkąd tu  mieszkam to coraz  bardziej staje  się wyblakły  mit o  tym jacy  to Niemcy  są  zdyscyplinowani,  świetnie  zorganizowani i w  ogóle  "najlepsi" niemal pod każdym względem. Nie  wiem- może  gdzieś  na prowincji, gdzie  nie  ma  wielu przybyszów z innych stron Europy i  świata są tacy  mieszkańcy - ale  Berlin  jest bardzo wielonarodowym miastem. I nadal lubię  to  miasto jak i dzielnicę  w której mieszkam.

Miłego  Wszystkim!!!! 

Niby nic......

                .......a ja się cieszę.

Byłam dziś w tej przychodni neurochirurgicznej. Najbardziej  podobało mi się zdjęcie mojego kręgosłupa powiększone do rozmiaru  1,5 x 1,5m . Tym razem przyjęła nas  pani doktor, pokazała nam  który to z kręgów jest w tej  chwili "chory"  - na  moje  "niemedyczne oko" to jest on  jakby nieco większy od innych, jakby  spuchnięty, a na  dodatek czymś  białym wypełniony w środku. Z kolei w innym kręgu była dobrze  widoczna dość  nieduża biała "kulka" i jak nam powiedziała  pani doktor w tym kręgu zebrał  się płyn, ale jest go niedużo i on  się  sam wchłonie. Więc na  szczęście  nie  będzie żadnego wstrzykiwania do kręgów jakiegoś  ortopedycznego cementu,  ani też ściągania  płynów, to wszystko się  samo wygoi, wystarczy kolejna  rehabilitacja, na którą oczywiście pani  doktor  wypisała  skierowanie. Bo, jak ponoć  widać,   mam nadal mimo wieku zdrowe  kości, co nawet wyszło na  rezonansie magnetycznym. Tyle  tylko, że z powodu bólu mam kifozę, czyli problem z dobrym  wyprostowaniem  się  w pozycji stojącej.  Bo kręgosłup ma taki  zwyczaj, by przyjmować  takie ustawienia kręgów, które chronią przed  bólem. Ale to  wszystko jest jeszcze do naprawienia, tyle tylko, że  wymaga  pracy i nieco bólu.

Do przychodni podwiózł nas  mój zięć  samochodem,  ale potem już wracałyśmy autobusem. Rollator się pięknie złożył, więc  nie było problemu z wejściem  do autobusu, a w ogóle to bardzo  się to urządzenie  sprawdza w eksploatacji.

Dziś córka już przesłała  do przychodni fizjoterapii skierowanie, pewnie jutro lub najdalej pojutrze  przyjdzie zawiadomienie  kiedy będę  miała następną  turę rehabilitacji.

Miłego Wszystkim!!! 

Hmmm......

 .........odnoszę nieodparte  wrażenie, że czas coraz  szybciej przesuwa  się do przodu, a ja jakoś nie  za bardzo  prę  do przodu i trwam w miejscu.

Tak z ręką  na  sercu - bo podobno tylko wtedy  mówi się prawdę - to mnie  się już coraz  mniej  chce przeć do przodu - to ani chybi wina  mojej metryki. Poza  tym po ostatnim padnięciu na oba kolana i uszkodzeniu  sobie  przy tej okazji 4 i 5 kręgu lędźwiowego ( nie  jakoś  tragicznie  a tylko trochę) to nawet dreptanie z rollatorem nie uwalnia mnie od  bólu krzyżowej części kręgosłupa. Przypominam- padanie na kolana, zwłaszcza  gwałtowne i nie  zaplanowane szkodzi naszemu kręgosłupowi bardziej  niż kolanom. Po tym  upadku miałam tylko niedużego siniaka  na jednym  z kolan, ale zrobił  się "odprysk" kawałka  kości w jednym  z kręgów części lędźwiowej mego kręgosłupa. 

Z przykrością  zanotowałam sobie fakt, że to już druga  moja poważna kontuzja odkąd  mieszkam w Berlinie. Poprzednia była w zimie 2019 roku i wtedy złamałam sobie główkę kości udowej sprawdzając twardość  parkietu, a tak długo się  wtedy zbierałam do lekarza, że kość  sama  zaczęła  się  zrastać, więc wtedy zadecydowano, że  tylko poleżę  w szpitalu i nie  będą  mnie operować. Czyli było zgodnie  z powiedzeniem, że pośpiech jest  wskazany tylko przy łapaniu  pcheł. 

Tym razem  jakoś szybko zostałam  doprowadzona  do lekarza i  niestety z uwagi na to nawet  niewielkie, ale jednak uszkodzenie  2 kręgów muszę znowu iść na spotkanie  z panem neurochirurgiem i pokazać mu wynik rezonansu magnetycznego. Ciekawa jestem co wymyśli - tak po cichu mam nadzieję, że może  nie  zechce  mi wpuszczać  do tych dwóch nadwyrężonych kręgów jakiegoś "cementu ortopedycznego". Ale nie  wykluczam takiej  możliwości, zwłaszcza ,że nadal każda zmiana pozycji  w trakcie  nocy "owocuje" bólem i budzi  mnie. No i  nadal boli mnie gdy mam do przejścia  więcej  niż 300 metrów.  Ale  muszę też przyznać, że chodzenie  z rollatorem  sprawia, że jednak  część mego ciężaru ciała w pewien sposób przenosi  się na rollator i dziś zaczął  mnie  boleć kręgosłup  gdy już wracałam ze  sklepu, a więc jednak ów  sprzęt pomaga  również  w czasie  chodzenia a nie  tylko daje  możliwość "klapnięcia" w dowolnej  chwili na  siedzisku..A w tej chwili mam za oknem sypialni, w cieniu, bo to północna  strona  budynku równiutkie 34  stopnie ciepła. Zgłupieć przyjdzie od tego gorąca. 

W tym sezonie całkowicie odpuściłam sobie troskę o balkon - bo nie  dość, że jest od  rana  do późnego popołudnia wystawiony  na  działanie  słońca, to na  dodatek ulica przy której  mieszkam nagle  zrobiła  się wciąż  zapchana  samochodami, bo od kilku lat trwa bezustannie budowa berlińskiej obwodnicy - to chyba  ktoś  jakiś zły  czar rzucił na tę inwestycję, bo ona  zaczęła  się się jeszcze przed moim zamieszkaniem w Berlinie, czyli przed  2017 rokiem i ciągle trwa i końca prac jakoś nie widać. Gdy tu zamieszkaliśmy to nawet  można  było spokojnie posiedzieć na  balkonie, a teraz nagle pod  balkonem ( a mieszkam na wysokości 5 piętra  współczesnego bloku rodem z wielkiej płyty, czyli na  3 piętrze  budynku z roku 1900 zbudowanego z prawdziwej  cegły) i mam od  rana do późnego wieczora  ruch, bo ci co normalnie ominęliby szosą Berlin bo jadą dalej, teraz  wjeżdżają  na  zjazd  z  szosy prowadzący do "mojej" ulicy i jadą nią omijając korki na  szosie spowodowane budową tej nieszczęsnej obwodnicy. Na szczęście kłębią się tu tylko samochody osobowe a  nie ciężarówki lub długodystansowe  autokary. Ale byłam kilka  dni temu u mojej  córki na balkonie i się pozachwycałam  jej kwiatkami ale jej balkon nie jest wystawiony niemal  cały  dzień na działanie słońca.

I tak naprawdę to na  moim balkonie to jedynie "wyrabiają" pelargonie , ale one  jakoś  mi się  znudziły, więc w  tym  sezonie nie mam żadnych skrzynek z kwiatkami. I.....choć to  zapewne  nie  świadczy o  mnie najlepiej -  wcale  a  wcale  mi to  nie przeszkadza. Gdy zachce mi się oglądać kwiatki to się wybiorę te 1250 m od  domu do.....parku i tam popatrzę na  kwiatki. 

Miłego  weekendu Wszystkim  życzę. 

 

             

Dziś.....

.........mijają  62 lata od dnia  mojego  ślubu, a pojutrze minie  już 7 lat odkąd  zostałam  wdową. 

Dzień  naszego  ślubu był   też okazją by  po 20 latach spotkali  się na  naszym  ślubie moi rodzice. Bo ich związek trwał aż całe  2 lata! Rozeszli się gdy miałam..... rok życia  za sobą.  Oboje  przybyli na nasz ślub bez  swych aktualnych  "drugich połówek",  z tego co widziałam to nie  wiem czy nawet  zamienili  ze  sobą dwa  zdania. 

Mnie  to  akurat  było  zupełnie obojętne  czy będą  ze sobą  rozmawiać czy też nie.   A po ceremonii  w Urzędzie  Stanu  Cywilnego oboje   zostali jednak u nas  na obiedzie -  wesela  nie  było, bo ja, mój ojciec i moja  babcia, która  mnie  wychowała,  byliśmy w żałobie, po śmierci mojego dziadka, który  wszak był tatą  mojego ojca. 

Większość  moich  znajomych  nie  mogła pojąć, że pobieramy  się w trakcie  żałoby, ale tak  się  złożyło, że  ani ja, ani mój  mąż  nie byliśmy entuzjastami przyjęć  weselnych i doszliśmy  do odkrywczego  wniosku, że ślub cywilny zrobimy o 10 rano, ślub kościelny o godzinie  18,00, wesela nie będzie bo wszak jest żałoba w  rodzinie  a zamiast  niego tylko rodzinny obiad, a o godzinie  21,00 wsiądziemy do pociągu  i pomkniemy nim do.... Zakopanego. 

No i  wszystko odbyło  się  zgodnie  z planem, niestety był tego  dnia obrzydliwy upał, a my cieszyliśmy  się, że na szczęście udało  się  nam uniknąć  frajdy  zwanej  weselem.  Gdy się żegnaliśmy  z rodziną moja matka  szepnęła mi do ucha, że strasznie  się  mój ojciec roztył , ojciec z kolei zauważył że  moja  matka  wyraźnie zbrzydła, więc oboje  zapędziłam by razem zebrali wszystkie  kwiaty, którymi nas obdarowano i  zawieźli je razem na  cmentarz i złożyli na  grobie  dziadka. Oboje  spojrzeli się na mnie  tak, jakbym ich mało  wybrednie a mocno obraźliwie znieważyła, babcia wysłała mego ojca  po słoiki do piwnicy bo przecież  trzeba  było zapewnić  kwiatom wodę  na  cmentarzu i zapewniła oboje, że z nimi na cmentarz  pojedzie bo przecież bez  niej  by na  właściwy  grób nie trafili. Tym sposobem my mieliśmy święty  spokój i nim oni wrócili z cmentarza zdążyliśmy  wszystko po tym rodzinnym obiedzie posprzątać, pozmywać i minęliśmy się z moim ojcem i babcią już na ulicy, gdy wsiadaliśmy  do  samochodu brata  mego  męża, który nas odwoził  na  dworzec. Wielu moim koleżankom bardzo  spodobał  się pomysł obiadu rodzinnego zamiast wesela a ich rodzicom  zwłaszcza. 

A ja tak naprawdę  byłam tylko jeden  jedyny raz  na  weselu i to jeszcze  gdy byłam nastolatką. Byłam wtedy na  wakacjach w Szczyrku i załapałam się  na kawałek  wesela, ale po mniej niż dwóch godzinach zmyłam  się  stamtąd  bo..... jak dla mnie  to było tam  za dużo pijanych i stanowczo  za głośno.

U mnie   znowu zapowiada  się jutro upalny dzień , bo 32 stopnie ciepełka to już jednak upał.