Niby nic......

                .......a ja się cieszę.

Byłam dziś w tej przychodni neurochirurgicznej. Najbardziej  podobało mi się zdjęcie mojego kręgosłupa powiększone do rozmiaru  1,5 x 1,5m . Tym razem przyjęła nas  pani doktor, pokazała nam  który to z kręgów jest w tej  chwili "chory"  - na  moje  "niemedyczne oko" to jest on  jakby nieco większy od innych, jakby  spuchnięty, a na  dodatek czymś  białym wypełniony w środku. Z kolei w innym kręgu była dobrze  widoczna dość  nieduża biała "kulka" i jak nam powiedziała  pani doktor w tym kręgu zebrał  się płyn, ale jest go niedużo i on  się  sam wchłonie. Więc na  szczęście  nie  będzie żadnego wstrzykiwania do kręgów jakiegoś  ortopedycznego cementu,  ani też ściągania  płynów, to wszystko się  samo wygoi, wystarczy kolejna  rehabilitacja, na którą oczywiście pani  doktor  wypisała  skierowanie. Bo, jak ponoć  widać,   mam nadal mimo wieku zdrowe  kości, co nawet wyszło na  rezonansie magnetycznym. Tyle  tylko, że z powodu bólu mam kifozę, czyli problem z dobrym  wyprostowaniem  się  w pozycji stojącej.  Bo kręgosłup ma taki  zwyczaj, by przyjmować  takie ustawienia kręgów, które chronią przed  bólem. Ale to  wszystko jest jeszcze do naprawienia, tyle tylko, że  wymaga  pracy i nieco bólu.

Do przychodni podwiózł nas  mój zięć  samochodem,  ale potem już wracałyśmy autobusem. Rollator się pięknie złożył, więc  nie było problemu z wejściem  do autobusu, a w ogóle to bardzo  się to urządzenie  sprawdza w eksploatacji.

Dziś córka już przesłała  do przychodni fizjoterapii skierowanie, pewnie jutro lub najdalej pojutrze  przyjdzie zawiadomienie  kiedy będę  miała następną  turę rehabilitacji.

Miłego Wszystkim!!! 

Hmmm......

 .........odnoszę nieodparte  wrażenie, że czas coraz  szybciej przesuwa  się do przodu, a ja jakoś nie  za bardzo  prę  do przodu i trwam w miejscu.

Tak z ręką  na  sercu - bo podobno tylko wtedy  mówi się prawdę - to mnie  się już coraz  mniej  chce przeć do przodu - to ani chybi wina  mojej metryki. Poza  tym po ostatnim padnięciu na oba kolana i uszkodzeniu  sobie  przy tej okazji 4 i 5 kręgu lędźwiowego ( nie  jakoś  tragicznie  a tylko trochę) to nawet dreptanie z rollatorem nie uwalnia mnie od  bólu krzyżowej części kręgosłupa. Przypominam- padanie na kolana, zwłaszcza  gwałtowne i nie  zaplanowane szkodzi naszemu kręgosłupowi bardziej  niż kolanom. Po tym  upadku miałam tylko niedużego siniaka  na jednym  z kolan, ale zrobił  się "odprysk" kawałka  kości w jednym  z kręgów części lędźwiowej mego kręgosłupa. 

Z przykrością  zanotowałam sobie fakt, że to już druga  moja poważna kontuzja odkąd  mieszkam w Berlinie. Poprzednia była w zimie 2019 roku i wtedy złamałam sobie główkę kości udowej sprawdzając twardość  parkietu, a tak długo się  wtedy zbierałam do lekarza, że kość  sama  zaczęła  się  zrastać, więc wtedy zadecydowano, że  tylko poleżę  w szpitalu i nie  będą  mnie operować. Czyli było zgodnie  z powiedzeniem, że pośpiech jest  wskazany tylko przy łapaniu  pcheł. 

Tym razem  jakoś szybko zostałam  doprowadzona  do lekarza i  niestety z uwagi na to nawet  niewielkie, ale jednak uszkodzenie  2 kręgów muszę znowu iść na spotkanie  z panem neurochirurgiem i pokazać mu wynik rezonansu magnetycznego. Ciekawa jestem co wymyśli - tak po cichu mam nadzieję, że może  nie  zechce  mi wpuszczać  do tych dwóch nadwyrężonych kręgów jakiegoś "cementu ortopedycznego". Ale nie  wykluczam takiej  możliwości, zwłaszcza ,że nadal każda zmiana pozycji  w trakcie  nocy "owocuje" bólem i budzi  mnie. No i  nadal boli mnie gdy mam do przejścia  więcej  niż 300 metrów.  Ale  muszę też przyznać, że chodzenie  z rollatorem  sprawia, że jednak  część mego ciężaru ciała w pewien sposób przenosi  się na rollator i dziś zaczął  mnie  boleć kręgosłup  gdy już wracałam ze  sklepu, a więc jednak ów  sprzęt pomaga  również  w czasie  chodzenia a nie  tylko daje  możliwość "klapnięcia" w dowolnej  chwili na  siedzisku..A w tej chwili mam za oknem sypialni, w cieniu, bo to północna  strona  budynku równiutkie 34  stopnie ciepła. Zgłupieć przyjdzie od tego gorąca. 

W tym sezonie całkowicie odpuściłam sobie troskę o balkon - bo nie  dość, że jest od  rana  do późnego popołudnia wystawiony  na  działanie  słońca, to na  dodatek ulica przy której  mieszkam nagle  zrobiła  się wciąż  zapchana  samochodami, bo od kilku lat trwa bezustannie budowa berlińskiej obwodnicy - to chyba  ktoś  jakiś zły  czar rzucił na tę inwestycję, bo ona  zaczęła  się się jeszcze przed moim zamieszkaniem w Berlinie, czyli przed  2017 rokiem i ciągle trwa i końca prac jakoś nie widać. Gdy tu zamieszkaliśmy to nawet  można  było spokojnie posiedzieć na  balkonie, a teraz nagle pod  balkonem ( a mieszkam na wysokości 5 piętra  współczesnego bloku rodem z wielkiej płyty, czyli na  3 piętrze  budynku z roku 1900 zbudowanego z prawdziwej  cegły) i mam od  rana do późnego wieczora  ruch, bo ci co normalnie ominęliby szosą Berlin bo jadą dalej, teraz  wjeżdżają  na  zjazd  z  szosy prowadzący do "mojej" ulicy i jadą nią omijając korki na  szosie spowodowane budową tej nieszczęsnej obwodnicy. Na szczęście kłębią się tu tylko samochody osobowe a  nie ciężarówki lub długodystansowe  autokary. Ale byłam kilka  dni temu u mojej  córki na balkonie i się pozachwycałam  jej kwiatkami ale jej balkon nie jest wystawiony niemal  cały  dzień na działanie słońca.

I tak naprawdę to na  moim balkonie to jedynie "wyrabiają" pelargonie , ale one  jakoś  mi się  znudziły, więc w  tym  sezonie nie mam żadnych skrzynek z kwiatkami. I.....choć to  zapewne  nie  świadczy o  mnie najlepiej -  wcale  a  wcale  mi to  nie przeszkadza. Gdy zachce mi się oglądać kwiatki to się wybiorę te 1250 m od  domu do.....parku i tam popatrzę na  kwiatki. 

Miłego  weekendu Wszystkim  życzę. 

 

             

Dziś.....

.........mijają  62 lata od dnia  mojego  ślubu, a pojutrze minie  już 7 lat odkąd  zostałam  wdową. 

Dzień  naszego  ślubu był   też okazją by  po 20 latach spotkali  się na  naszym  ślubie moi rodzice. Bo ich związek trwał aż całe  2 lata! Rozeszli się gdy miałam..... rok życia  za sobą.  Oboje  przybyli na nasz ślub bez  swych aktualnych  "drugich połówek",  z tego co widziałam to nie  wiem czy nawet  zamienili  ze  sobą dwa  zdania. 

Mnie  to  akurat  było  zupełnie obojętne  czy będą  ze sobą  rozmawiać czy też nie.   A po ceremonii  w Urzędzie  Stanu  Cywilnego oboje   zostali jednak u nas  na obiedzie -  wesela  nie  było, bo ja, mój ojciec i moja  babcia, która  mnie  wychowała,  byliśmy w żałobie, po śmierci mojego dziadka, który  wszak był tatą  mojego ojca. 

Większość  moich  znajomych  nie  mogła pojąć, że pobieramy  się w trakcie  żałoby, ale tak  się  złożyło, że  ani ja, ani mój  mąż  nie byliśmy entuzjastami przyjęć  weselnych i doszliśmy  do odkrywczego  wniosku, że ślub cywilny zrobimy o 10 rano, ślub kościelny o godzinie  18,00, wesela nie będzie bo wszak jest żałoba w  rodzinie  a zamiast  niego tylko rodzinny obiad, a o godzinie  21,00 wsiądziemy do pociągu  i pomkniemy nim do.... Zakopanego. 

No i  wszystko odbyło  się  zgodnie  z planem, niestety był tego  dnia obrzydliwy upał, a my cieszyliśmy  się, że na szczęście udało  się  nam uniknąć  frajdy  zwanej  weselem.  Gdy się żegnaliśmy  z rodziną moja matka  szepnęła mi do ucha, że strasznie  się  mój ojciec roztył , ojciec z kolei zauważył że  moja  matka  wyraźnie zbrzydła, więc oboje  zapędziłam by razem zebrali wszystkie  kwiaty, którymi nas obdarowano i  zawieźli je razem na  cmentarz i złożyli na  grobie  dziadka. Oboje  spojrzeli się na mnie  tak, jakbym ich mało  wybrednie a mocno obraźliwie znieważyła, babcia wysłała mego ojca  po słoiki do piwnicy bo przecież  trzeba  było zapewnić  kwiatom wodę  na  cmentarzu i zapewniła oboje, że z nimi na cmentarz  pojedzie bo przecież bez  niej  by na  właściwy  grób nie trafili. Tym sposobem my mieliśmy święty  spokój i nim oni wrócili z cmentarza zdążyliśmy  wszystko po tym rodzinnym obiedzie posprzątać, pozmywać i minęliśmy się z moim ojcem i babcią już na ulicy, gdy wsiadaliśmy  do  samochodu brata  mego  męża, który nas odwoził  na  dworzec. Wielu moim koleżankom bardzo  spodobał  się pomysł obiadu rodzinnego zamiast wesela a ich rodzicom  zwłaszcza. 

A ja tak naprawdę  byłam tylko jeden  jedyny raz  na  weselu i to jeszcze  gdy byłam nastolatką. Byłam wtedy na  wakacjach w Szczyrku i załapałam się  na kawałek  wesela, ale po mniej niż dwóch godzinach zmyłam  się  stamtąd  bo..... jak dla mnie  to było tam  za dużo pijanych i stanowczo  za głośno.

U mnie   znowu zapowiada  się jutro upalny dzień , bo 32 stopnie ciepełka to już jednak upał. 

U mnie dziś prawie jak....

 ....... w powojennych  audycjach  Radia Wolna  Europa, czyli "wieści dobre i  złe - ale zawsze prawdziwe".

Podejrzewam, że niewiele osób tu  zaglądających wie  o  co chodzi. Wprawdzie  byłam wtedy jeszcze prawdziwym małolatem,  ale  dobrze pamiętam ten charakterystyczny dźwięk "bum bum bum " i męski głos  mówiący "Tu Radio   Londyn, wiadomości  dobre i  złe  ale  zawsze prawdziwe" i zaraz   potem mój osobisty  dziadek mi przypominał, żebym się czasem nie  wygadała  w szkole, że u moim  domu  słucha  się zakazanych  wiadomości emitowanych przez  "Radio Londyn"  i  "Radio Wolna  Europa".

Może  zacznę od  tych złych  wiadomości - miałam  dziś zrobiony rezonans magnetyczny. Pełny luz, dla  mnie  zero problemu bo nie mam klaustrofobii, a na  dodatek "ustrojstwo" wydawało mi polecenia w języku polskim. Jak dla  mnie  to tylko zbyt głośno pracowało, ale  reszta to "luzik". I w kwadrans  po  zakończeniu "seansu"  otrzymałam  wynik badania. No nie jest fajnie, bo jednak  ten ból to nie  moja  histeria, ale fakt, że ma  z czego boleć. Mam wynik w  dwóch językach, niemieckim i polskim. Wyszło na badaniu, że boli mnie i od  starej i od  nowej kontuzji. 

Teraz  trzeba  złapać termin do tego lekarza ortopedy który mnie na owe  badania  skierował. Jedno, co mnie  akurat bardzo pocieszyło- przyczyną bólu nie  są stawy krzyżowo biodrowe ale uszkodzenie kręgów lędźwiowych, jedno uszkodzenie jest stare, ale  drugie  jest świeżutkie i nawet  zaczyna  wstępować w fazę  "samogojenia  się". Pocieszająca  wiadomość to taka, że można  to poprawić "faszerując" te nieco uszkodzone kręgi specjalnym  "cementem", co wzmocni owe kręgi i jednocześnie uwolni mnie od  bólu. A co będzie  zrobione?  Nie  wiem- to zależy tylko i  wyłącznie od pana ortopedy. A tak  w ogóle - to wszystko jest wynikiem mojej metryki. 

Ale jak wyczytałyśmy  obie  z córką to takie łatanie kręgów jest dość powszechne, zapobiega  dalszej degradacji tych kręgów i uwalnia od  bólu. No i  wreszcie  dotarło do mojej osobistej  córki,  że ból który odczuwam to nie moja histeria  a moja przygarbiona postawa i niemożność  wyprostowania  się w odcinku "krzyża" nie wynika  z mego wrodzonego lub  lenistwa  lub  niechlujstwa ale  tylko i wyłącznie z powodu bólu.

Jutro mam kolejny  dzień  rehabilitacji i córka  postanowiła przesłać do nich mailem wynik tego rezonansu. Bo może  wtedy nieco  zmienią  działania w  zakresie  rehabilitacji.

A wczoraj  wieczorem miałam z okna  taki widok:

Jakby to ktoś  namalował to zaraz  by się  dowiedział, że to "kiczowaty obraz". A te kolory  wcale  nie  są przekłamane.

No to po tych medycznych  atrakcjach  zaraz  się wezmę  za niemiecki, chociaż- wierzcie  mi -  najchętniej bym  się katapultowała przez okno bo składnia  niemieckich  zdań przyprawia  mnie o mdłości.

Miłego WSZYSTKIM!!!!! 

 

 

 

 

 

 

Stawy krzyżowo biodrowe

 Dziś  miałam kolejny dzień  tortur - primo - pogoda godna  lipca, czyli  30 stopni  ciepełka   w cieniu już o godzinie 10 rano. Dobrze, że w pełnym słońcu to miałam  niewielki odcinek drogi do pokonania ale i tak było mi za ciepło. 

Ale  gdy musiałam położyć   się lędźwiową częścią kręgosłupa  na piekielnie  gorącym"rozgrzewaczu" to aż mnie zatkało i aż  mi łzy napłynęły do oczu. Ale twardo wytrzymałam  wymagane  20 minut tego nagrzewania.

A poniżej pokażę  wam na obrazku gdzie  sobie  zrobiłam "kuku"padając z impetem na obydwa kolana. Kolanom to jakoś niewiele  zaszkodziło, ale stawy krzyżowo-biodrowe dostały łupnia.

 

 

 

Staw  krzyżowo-biodrowy jest połączeniem pomiędzy kością krzyżową i kością  biodrową. Obie te  kości bardzo ściśle  do siebie przylegają na całkiem  dużej powierzchni a  szpara stawowa jest bardzo  wąska. Przyczyną  bólu owego  stawu jest  zawsze uraz  mechaniczny - w moim przypadku upadek na obydwa kolana.  Jest to rejon, gdzie są upchane  "na  duś" ścięgna i mięśnie . Na obrazku  kolorkiem  czerwonym  jest zaznaczona szpara  stawowa.  

Znalazłam też  drugi obrazek poglądowy:

     Na  tym obrazeczku  dokładnie  widać calutką  kość krzyżową- jest pomalowana  na kolorek  zielony, a  kość  biodrowa  jest pomalowana  na żółto.   

A tak nawiasem - w drugiej połowie lat sześćdziesiątych  byłam uprzejma  złamać ową kość krzyżową w trakcie  pobierania  nauki jazdy na  nartach.  Ale wtedy miałam  przez kilka miesięcy  bardzo fachowo prowadzoną rehabilitację - niestety  nie  bezbolesną -  i  po roku od  złamania  na rtg nie  było nawet  śladu, że była  ta  kość  złamana. 

Jedno jest pewne - klękanie  szkodzi -  zwłaszcza  gdy się klęka nagle  i niespodziewanie.

Miłego Wszystkim!!!! 

Wczoraj.....

 .......byłam na pierwszym  zabiegu rehabilitacji na te  bolące  stawy krzyżowo-biodrowe. Mam naprawdę  dużo  szczęścia, bo do  punktu zabiegów rehabilitacyjnych jest bardzo blisko ode mnie i jest to miejsce znane mi już, bywałam tam w 2019 roku po złamaniu główki kości udowej. Tym razem raczej niczego nie  złamałam tylko nieco  "obiłam". Od początku wiedziałam, że nic mi się nie  złamało, bo niestety ja już  znam ból jaki jest przy nawet tylko pęknięciu kości - to taki ból, przy którym żołądek lotem błyskawicy podskakuje do gardła. A poznałam go bardzo wiele  lat temu gdy na nartach padłam na glebą i złamałam kość krzyżową. Tak naprawdę to w moim odczuciu była ona  tylko pęknięta, ale panowie  chirurdzy stwierdzili, że to było złamanie. I wtedy  niemal rok miałam rehabilitację. I po tej rehabilitacji tak się  fajnie  wygoiło, że w 2 lata  później na zdjęciu Rtg  nie  było śladu po tym wypadku.

Doczłapałam się na rehabilitację  z rollatorem w 12 minut, pokonując po drodze  dwie  jezdnie ze światłami, więc nawet  nie  musiałam kombinować, wystarczyło popatrzeć jakie aktualnie jest światełko. W recepcji nikt nie narzekał, że rozmawiam  za pomocą  tłumacza  smartfonowego. Z przyjemnością odnotowałam fakt, że w  stosunku do roku 2019 nastąpiły  zmiany, lokal jest chyba  świeżuteńko po remoncie i teraz  każdy pacjent jest sam w pokoju. I oczywiście informują zaraz  na początku, że po zakończeniu cyklu zabiegów ( na razie mam ich  sześć) będę musiała dopłacić 10% ich całkowitego kosztu. Wpierw zostałam ułożona  na bardzo ciepłej i czymś  wysmarowanej  cieniutkiej dość  gorącej podkładce i naprawdę to niewiele  brakowało a byłabym spokojnie  zasnęła. Potem pani rehabilitantka zaczęła swoje operacje   manualne a wszystko było wykonywane powoli, delikatnie , bez pośpiechu. Na koniec wręczono mi olbrzymi  puchaty ręcznik kąpielowy na którym leżałam i poproszono, bym go przynosiła na  następne  zabiegi. Następny  zabieg mam za 3 dni. W sumie  mam  6 zabiegów  a 3 sierpnia  mam kolejną wizytę u pana chirurga -ortopedy. I mało mnie  to cieszy bo jakiś  mało sympatyczny mi się wydał ten pan doktor, a poza  tym to sporo czasu to wszystko zajęło.

Fajnie  mi  się  drepcze z tym rollatorem i zaczynam  podejrzewać, że  sama świadomość, tego, że mogę  w każdej jednej  chwili  usiąść i odpocząć -  dodaje  mi sił. Rozkładam go nim wejdę do windy, a w ogóle rozkładanie i składanie go jest bajecznie  proste a sam rollator  waży tylko 7 kg. Poza tym nie  czuję  się źle pod  względem psychicznym, że muszę korzystać z takiego wspomagania, bo jest to tutaj sprzęt bardzo powszechny od pewnego wieku i nikogo nie  stygmatyzuje  fakt, że musi korzystać z pomocy jakiegoś  sprzętu by zachować nadal mobilność. Pamiętam, jak moja ukochana babcia po złamaniu kości  szyjki udowej musiała  używać do chodzenia  dwóch kul i w związku z tym za nic w świecie  nie chciała wyjść ze mną z domu  nawet na krótki spacer  bo.... "co ludzie powiedzą". I z uporem maniaka  siedziała  w domu i nie wyszła  z niego aż  do śmierci.

I tyle  nowin na dziś. Miłego dnia WSZYSTKIM!!! 

Chrzest bojowy- przeszłam

 Zacznę  dziś od słów, którymi nie  powinno się  zaczynać  żadnej opowieści, czyli:  ............"no więc" już pospacerowałam  sama  z rollatorem. I nawet zrobiłam  zakupy w  sklepie. Jedno co jest pewne, to fakt, że będę  musiała  robić zakupy 2 razy w  tygodniu a nie tak jak  dotychczas tylko w czwartki - po prostu  moja dotychczasowa torba  zakupowa z kółkami była  duża i bez problemu mieściło się w niej wszystko to co kupowałam na  cały tydzień. I ciągnięcie  jej nie  sprawiało mi problemu, bo kółka  były  dostatecznie  duże, by bez najmniejszego problemu pokonywać nawet  spore  krawężniki, a  w moim budynku pół piętra po schodach w  dół.  Bo w "moim" budynku winda  zatrzymuje  się na półpiętrach - to bardzo stary budynek, zbudowany w roku 1900 i wtedy nie  miał  windy. W ramach rewitalizacji jest winda, ale  zewnętrzna, więc wyjścia z niej zostały utworzone na  półpiętrach. I ja  zawsze gdy do niej chcę  się dostać lub  z niej wyjść to mam do swego mieszkania pół piętra w dół. I naprawdę  nie jest to problem. W ramach rewitalizacji budynek ma centralne  ogrzewanie, kiedyś  były tu piece. Niestety  ciepła  woda  w kranie to efekt term przepływowych i oczywiście  to obciąża  domowy  budżet. No ale coś za coś - mieszkania mają wysokość 3,5 metra a nie  2m z niedużym kawałkiem jak w  betonowych budynkach  z "wielkiej płyty". Kiedyś  te   mieszkania  miały  wysokość 4 m, ale  w ramach rewitalizacji budynku zostały obniżone i sufity  są podwieszane, czyli  pomiędzy moim  sufitem a podłogą tych co mieszkają  wyżej jest pół metra "luzu". I widziałam to na własne  oczy, gdy ze dwa lata wcześniej  u sąsiadów nade mną trzasnęła rura i mnie  zalali. I nie  była to wina sąsiadów, ta  rura była u nich w murze, więc nie  mieli nawet  bladego pojęcia, że u  mnie się leje  woda. No a potem ze trzy tygodnie miałam w łazience "ustrojstwo", którego rura  z ciepłym nawiewem była wetknięta  w ową wolną przestrzeń, a u  mnie  w łazience  stał miernik wskazujący jaki jest poziom "suchości" w owej wolnej przestrzeni.

A pogodę mam dziś dziwną - bo jest 24 stopnie  ciepła, niebo równomiernie  sine i jest  w 40% możliwe, że  zacznie  coś  z nieba kapać.  Tak naprawdę  to mnie  rozbrajają te komunikaty meteo, bo zawsze  podają w ilu procentach  jest możliwe, że będzie jednak padać  deszcz. No i  poza  tym  tu każda  dzielnica  ma własną  zapowiedź pogody, więc ja  czytam tylko to co dotyczy "mojej" dzielnicy. A mieszkam niestety w rozległej dzielnicy i to blisko granicy z  sąsiednią, więc mam  zawsze  szansę  że ta prognoza  może nie być w 100% dokładna. No i właśnie  "przelatuje" jakiś  drobny  deszcz.

No to mam  tylko jedną  prośbę do pogody- żeby jutro nie padało, bo jutro zaczynam  rehabilitację  a muszę na  nią dotrzeć per  pedes i oczywiście będę z "chodzikiem" więc trzymanie  parasolki raczej jest  nierealne.

Miłego Wszystkim!!!