Żyję.....

...ale co to za życie. Muszę duuuużo leżeć, bo muszę jedno dolne
odnóże trzymać w górze. A do tego jeszcze obkładać je a to maścią
a to kompresami."Koralikować" jeszcze mogę, ale siedzenie
przy kompie stacjonarnym zupełnie mi nie służy. Ale już jest nieco
lepiej, więc pewnie niedługo wrócę, by dalej Was nękać swymi
wszelakimi wypocinami - tymi grafomańskimi i craftowymi.

Co można....

...robić w upał? Dużo, dużo pić, zajadać się lodami, wolno snuć się po
mieszkaniu, dużo czytać.
A propos czytania - wytrwale czytam "Szatańskie wersety" - w sumie 
podoba mi się ta lektura - wprawdzie  chwilami nie bardzo rozumiem
co autor chciał przez to powiedzieć, ale generalnie jest dobrze.
Myślę, że  obrazoburczość tej ksiązki jest jasna tylko dla zagorzałych
islamistów - dla mnie jest to raczej studium ludzi, którzy z różnych
względów zmieniają swe dotychczasowe środowisko i są rozdarci
pomiędzy  tradycją, w której wyrośli  a tym wszystkim, co spotykają
w nowym miejscu. Bo i tam wierzyli w Boga, w nowym miejscu też
wierzą w Boga i licho wie jak to jest z tymi Bogami, którzy  w pewnym
sensie są inni.
                                           ****
Wczoraj postanowiłam zrobić wreszcie remanent w moich kralikowych
przydasiach. Bo ostatnio ciągle wszystkiego szukałam. " Ktoś" mi zrobił
bałagan, pomieszał koraliki, poukrywał wiele rzeczy "niewiadomogdzie".
Efektem pierwszych porządków jest ten śmieszny naszyjnik:

Oczywiście ten motylek też musiał nabrać "mocy urzędowej".
Początkowo miał mieć skrzące się kolorem skrzydełka, ale
nie wyglądało to wcale ładnie. Potem miał być broszką,
 w końcu, jak widać, przysiadł na takim śmiesznym nośniku
splecionym z koralików zwanych farfalami (kokardkami).
Dziś  dalsza część remanentów, dużo jeszcze przede mną.
Wczoraj  odkryłam pudełko z zaczętymi różnymi projektami,
ale nie zagłębiałam się jeszcze w jego zawartość.
                                          ****
Właśnie spojrzałam w okno - słońce  zaszło za chmury, powiał
wiatr,a z drzew zaczęły spadać pożółkłe  liście - niestety dużo
ich spada. A trawniki mają kolor musztardowy.
Czekam z utęsknieniem na deszcz i ochłodzenie. Przecież nikomu
nie przeszkadzałoby, gdyby temperatura zamiast +32 wynosiła +23
w cieniu. Taka mała  zamiana miejsc cyferek.
                                          ****
No ale dość narzekania, czas ruszyć do remanentu.
Mało tu ostatnio piszę, ale coś naklikałam na drugim blogu.
Miłego :)

Mix

Chyba z rok temu, a może nawet wcześniej kupiłam kwiatek
wyrzezbiony w muszli. Przymierzałam się do niego niczym pies do
jeża. Chciałam  by był głównym elementem naszyjnika robionego
techniką haftu koralikowego.  Ale niestety spód tego  kwiatka nie
jest płaski i kwiatek nie układał się dobrze na podkładzie. W jednym
miejscu przylegał do podkładu, w innym odstawał.
Zniechęcona odłożyłam go ad acta. I przeleżał się biedny kwiatek
oczekując na zmiłowanie.
Wczoraj wreszcie się za niego wzięłam.
Uplotłam  sznurek ściegiem herringbone, (obwód z  sześciu koralików
toho 11) dodatkowo wymodziłam do tego klipsy i wreszcie  muszlowy
kwiatek znalazł zastosowanie.
A prezentuje się tak:

Do zrobienia klipsów użyłam malutkich kwiatków Preciosy.
                                           ****
Poza tym wreszcie zobaczyłam się z dawno nie widzianymi
koleżankami, co zawsze podładowywuje mi akumulatory.
Wiecie jak jest - każda z nas lubi sobie poćwierkać z bratnimi
duszami.
                                           ****
Dziś smutna rocznica Powstania Warszawskiego. I choć tak się
szczęśliwie złożyło, że nikt z moich bliskich nie zginął, zawsze
jest to dla mnie dzień żałoby. W Powstaniu zginęło bardzo wielu
młodych a nawet bardzo młodych ludzi. Ich entuzjazm, wychowanie
w duchu patriotycznym sprawiło, że oddali swe życie za  z góry
przegraną sprawę a miasto w odwecie zostało niemal doszczętnie
zniszczone.  Ginęli również ci, którzy wcale nie walczyli, cywile.
Zginęło ich około 180 tysięcy. Ginęli przywaleni gruzami
bombardowanych domów, wyciągani przez hitlerowców z piwnic
i rozstrzeliwani na  zewnątrz, lub w piwnicach rozrywani granatami
i paleni miotaczami ognia. Na koniec ludność została wyrzucona
z miasta - część wywieziona  na roboty, inni do obozów w III Rzeszy.
Niestety ci, którzy walczyli a nie zginęli, byli po wojnie represjonowani.
Bo Stalin doskonale wiedział jakie były ideowe  założenia Powstania-
w tym wszystkim głównym celem było nie wpuszczenie do Polski
Rosjan,  pokazanie, że Polska  żyje, istnieje i ma swój rząd.
Był to kolejny romantyczny zryw - i zero trzezwego myślenia.

I gdy słucham niektórych naszych polityków, którzy plotą bzdury (niczym
Piekarski na mękach), że jesteśmy zniewoleni jest mi bardzo,
bardzo smutno.

Mix upalny

Upał  jest paskudny, zwłaszcza gdy się ma samochód bez  "klimy".
Dziś straciłam resztki szacunku dla sądów. Po pierwsze zajmują się
bzdurami, które nawet nie powinny trafiać do sądu. A na domiar
złego sędzia przychodząc na posiedzenie sądu dopiero na sali raczy
 się zapoznawać  z aktami. Już pomijam takie drobiazgi, że sąd
zapomniał napisać do 3 osób wezwanie by  uczestniczyły dziś
w rozprawie. Dwie z nich przyszły  bez tego wezwania, ale trzecia nie
i sprawa znów odroczona, do pierwszych dni pazdziernika.
No  normalnie nerwicy można dostać. A sprawa prosta jak drut bo to
sprawa o zasiedzenia i wszyscy zainteresowani popierają wniosek osoby
występującej o zasiedzenie.
Klimatyzacja  działa  tylko przy wejściu do budynku i w salach rozpraw-
niestety na korytarzach pozbawionych okien nie działa, niech się
interesanci duszą, może część z nich padnie i będzie spokój?
                                           
                                               *****
Uważajcie na swe marzenia, bo często gdy się wreszcie spełnią stają się
utrapieniem.
Mamy kilka znajomych par, które marzyły o własnym domku na własnej
działce.
Niektórym marzenie się spełniło.
Jedni w chwili gdy nabywali działkę dla siebie "zaklepali" jedną i dla nas.
Rzecz w tym, że ani mąż ani ja nie jesteśmy amatorami działek- żadne
z nas nie ma zacięcia ogrodniczego, a do tego jestem leniwą babą i nie
widzę nic fajnego w tym by obrabiać dwa domy, z jednym ledwo się
wyrabiam. I mimo "zaklepanej" działki, namawiania, tłumaczenia jakie
to dobre gdy się posiada dzieci - działki nie kupiliśmy.
Bo ja osobiście  nie widzę żadnych korzyści z posiadania działki- nie dość,
że ma się drugi dom do oporządzenia to jest on oddalny około 60-80 km
od domu, jesienią i zimą dość regularnie dewastowany i okradany, że już
pominę ten zapach wilgoci, gdy po zimie człowiek tam wchodzi.
Zapomniałam jeszcze dodać, że rok w rok, gdy wylewa Bug, cały teren
jest  prześlicznie zalany. Dom stoi na b. wysokiej (180cm)podmurówce i
jak na razie  nic mu się nie stało, no ale ogród zawsze dostaje w kość.
Poza tym na tej działce trzeba spędzać wszystkie urlopy - przecież nie
wyjadę na Riwierę gdy chata pusta na działce stoi.
 Pomijam już fakt,że taka działka to  worek bez dna - strasznie to kosztowna
 rozrywka, jeśli chce się mieć wygody. I to przywożenie wszystkiego wiosną
i wywożenie jesienią- dla mnie koszmar.
Właśnie wczoraj zadzwonili ci, co dla  nas działkę "zaklepali". Od 3 lat
usiłują sprzedać swoją i.......  nie mogą.
Jakoś  mnie to nie dziwi - inni, którym też takie marzenie zmieniło się
w utrapienie już od blisko dziesięciu lat usiłują swoją działkę z domkiem
sprzedać  i.... też nie mogą. Choć ich działka jest w  o niebo ciekawszej
okolicy.
Mąż tylko się uśmiechał, a potem powiedział: "no to możemy sobie
pogratulować dobrej decyzji". I ma rację.
                                                   ****
A na ochłodę widoki z Malty

Sposób na upał

Od razu dodam, że to mój sposób na upał - prosty i niezwykle
skuteczny.
Po prostu w duży upał nie wychodzę z domu. Okna mam przysłonięte
żaluzjami, by słońce nie wciskało swego nosa i nie nagrzewało mi
mieszkania.
I wtedy siadam przy  lampie ledowej i....koralikuję.
Dziś zrobiłam drugi smutny naszyjnik- szary, na którym zawiesiłam
kulkę wyplecioną z koralików. Zapięcie jest na guziczek.

I zrobiłam dla córki naszyjnik z japońskich koralików Tila,
przekładanych okrągłymi toho 11 i 15.

A skoro już mi tak dobrze dziś poszło, to zaraz wezmę się za sprucie
i poprawienie tego pomylonego kawałka we wczoraj pokazanym
naszyjniku.
Dziś całkowicie zwątpiłam w swą inteligencję - a wszystko przez te
"Szatańskie wersety" - pewnie zbyt dawno i zbyt pobieżnie czytałam
Biblię i teraz chwilami nie łapię o co biega. No niestety , zaczynam się
tą lekturą męczyć.

Post scriptum

Naszyjnik, który przyprawia mnie o smętek wygląda tak:

Muszę jeszcze podszyć go skórką i obrębić koralikami.
A przedtem kawałek spruć, by poprawić błędy, które właśnie
zauważyłam dopiero na zdjęciu. No cóż, mylić się to rzecz
ludzka.
A drugi mój mało udany produkt to "niby oglala".
Z tym, że mnie się on podoba, bo jest lekki, w moich ulubionych
kolorach i do tego jest formą dość przestrzenną.

Popracuję jeszcze nad zrobieniem czegoś co zasłuży na nazwę "oglala",
ale wpierw muszę zastanowić się nad kolorem i uzupełnieniem braków
 w koralikach.
Jak widzicie kiepsko mi po tym remoncie idzie koralikowanie.

Lenię się...

niemiłosiernie. Mam do szycia tzw. lambrekin, ale nie mam nastroju
do szycia.
Zaczęłam robić dla psiapsiółki naszyjnik techniką haftu koralikowego,
ale...zmęczyła mnie kolorystyka ( szaro-biało- czarne) a do tego
maluteńkie koraliki, żeby był leciutki. Odłożyłam na razie a/a .
Wypatrzyłam na necie naszyjnik o nazwie oglala -spodobał mi się,
zaczęłam splatać i.....gdzieś się pomyliłam i wyszedł mi naszyjnik
"niby oglala". Ale wcale nie będe go pruć, mnie się i tak  podoba,
dorobię tylko zapięcie  i wtedy "obfocę".
Z tego wszystkiego postanowiłam wreszcie przeczytać "Szatańskie
wersety" Salmana Rushdie'go. Przymierzałam się już dwa razy, ale
teraz jakoś  już mi idzie. Nie jest to łatwa lektura, ale zazdroszczę mu
lekkości pióra.
Nie potrafię czegoś opisać z taką ilością szczegółów, nawet gdy je
dokładnie widzę - po prostu mam wrażenie, że wtedy "zagadam"
główny temat.  Przyznam się  - zazdroszczę tym, którzy dobrze piszą.
A propos pisania - na razie nie mogę skończyć historii Lilki-   Lilka
jest chora - mało nie przeniosła się w inny wymiar. Na szczęście
wezwany lekarz pogotowia rozpoznał szybko co Jej grozi i po 12
dniach spędzonych na OIOMie   jest na oddziale, pomału wraca do
normalności. Kiedy wyjdzie ze szpitala-na razie nie wiadomo.

To zdjęcie  podesłała mi córka, która właśnie wróciła z urlopu
na Rugii. Jest zachwycona, bo widoki piękne, 60 km pięknych plaż,
super trasy rowerowe, dużo ciekawych rzeczy do zwiedzenia i
obejrzenia. Dzieciaki były zachwycone, bo na plażę trzeba było
zjeżdżać windą, a dla Krasnoludków to atrakcja.
Woda, jak to w Bałtyku, była nieco zimnawa, ale starszego to nie
zrażało. Młodszy raczej  preferował głębokość wody do kostek.
Podejrzewam, że w przyszłym roku też tam pojadą, bo stwierdzili,
że ten pobyt był stanowczo za krótki.
Zajrzałam do netu - jest sporo wiadomości nt. możliwości spędzenia
urlopu na  Rugii. I jeśli ktoś lubi przemieszczać się rowerem, to jest
tam sporo tras rowerowych.
No to wracam do Szatańskich wersetów.
Miłego Wszystkim,;)