Błękitna glicynia (zdjęcie z sieci) Oto jedna z lamp stojących, zaprojektowana przez Tiffany'ego. Motyw kwiatu glicynii powracał w jego projektach wielokrotnie.
Niestety nie wiem, jak wygląda w naturze, ale na zdjęciu robi na mnie wrażenie jakby była zrobiona z kolorowej koronki. Jest wielce prawdopodobne, że do wytwarzania lamp witrażowych doszło nieco przypadkowo. W trakcie produkcji dużych witraży gromadziło się coraz więcej przeróżnych niedużych kawałków kolorowego szkła i można było albo je wyrzucić, albo - wykorzystać na jakieś mniejsze formy. Lampy witrażowe były bardzo drogie i w 1906r cena ich kształtowała się od 30 do 750 dolarów, zależnie od wielkości i stopnia złożoności wzoru. W tym czasie większość ludzi w USA zarabiała poniżej 1000 dolarów rocznie. Cały proces produkcyjny witrażowego klosza był ręczny. Postumenty do lamp również nie były produktem maszynowym. I tak pozostało do dnia dzisiejszego. A wygląda to tak: 1. pierwszym krokiem jest oczywiście namalowanie barwnego projektu klosza; 2.projekt zostaje rozrysowany na płaski karton a na każdy element wzoru trzeba nanieść numer koloru szkła, z którego zostanie wycięty; 3.teraz następuje dość żmudna praca wycinania wg projektu każdego kawałeczka szkła. Brzegi każdego kawałeczka szkła są dokładnie owijane wąskim paskiem miedzianej folii, która od strony dotykającej szkła jest powleczona woskiem, po zewnętrznej zaś - kwasem solnym, co ułatwia lutowanie ze sobą elementów. Gdy już wszystkie elementy są właściwie skrojone i ułożone, całość jest przenoszona do wnętrza klosza montażowego, który ma kształt i wielkość abażuru, który ma powstać z tych kawałków szkła. Gdy wszystko już jest ułożone i zgodne ze wzorem, następuje lutowanie ze sobą poszczególnych elementów.Jest to naprawdę precyzyjna praca, bo trzeba bardzo dbać o to, by elementy były dokładnie spasowane. Po zlutowaniu wszystkich części, wszystkie złaczenia metalowe abażura są powlekane preparatem patynującym. Postument lampy jest najczęściej odlewem, którego kształt powinien być tematycznie związany ze wzorem abażura. Do takich lamp najbardziej pasuje odlew z brązu. W wytwórni Tiffany'ego pracowało wiele kobiet ,to one były odpowiedzialne za dobranie odpowiedniego szkła do danego projektu. Znacznie lepiej niż mężczyzni potrafiły dobierać kolory. Mężczyzni za to przycinali te małe, kolorowe szkiełka i je lutowali. Przed 12 laty swojej córce kupiłam niedużą stojącą lampę witrażową ,cena nadawała się w sam raz na prezent ślubny.
...napisać krótko o Louisie Tiffany'm, ponieważ żył 85 lat i całe życie był nieprawdopodobnie pracowitym, twórczym człowiekiem, który na emeryturę przeszedł w wieku .....71 lat. Urodził się 18 lutego 1848 w Ameryce. Jego ojciec, Charles Lewis Tiffany był bardzo zamożnym kupcem i współwłaścicielem firmy produkującej biżuterię i różne wyroby ze srebra. Firma była ceniona z uwagi na wspaniałe wzornictwo i bardzo dobry gust właściciela. Jego sklep "Tiffany& Co." przy Piątej Alei w Nowym Jorku był synonimem dobrego smaku i przyciągał klientelę z zamożnych, wyższych warstw społeczeństwa. Charles Lewis Tiffany przekazał swemu synowi swoje zamiłowanie do piękna i dobry gust a dobra sytuacja materialna rodziny zapewniła dziecku dobry start życiowy. I nie ma co ukrywać - młody Louis dobrze to wszystko wykorzystał. W wieku 14 lat został wysłany przez rodziców do Akademii Wojskowej w Eagleswood w New Jersey. Zdaniem rodziców Akademia miała nieco utemperować nazbyt żywego i nieco krnąbrnego syna,a poza tym prowadzono tam również zajęcia ze sztuki, co mogło się dobrze przysłużyć dziecku, które już zdradzało talent twórczy. Szkoła zupełnie nie przypadła młodemu Tiffany'emu do gustu i zaledwie po trzech latach nauki z ulgą ją opuścił. W domu obwieścił, że nie zamierza przejmować ojcowskiego biznesu, ale chce studiować sztuki piękne i pragnie odbyć podróż do Europy. W 1865 r wyruszył w swą pierwszą podróż- był w Anglii, Irlandii, Francji i we Włoszech, zwiedzając muzea i galerie, fotografując i szkicując to wszystko, co oglądał. Po powrocie do Ameryki rozpoczął studia w National Academy of Design. W tym samym czasie poznał malarza George'a Innessa, który miał duży wpływ na jego dalszy rozwój artystyczny. Tiffany został jego nieformalnym uczniem. Sposób malowania Innessa, kolorystyka i przekonanie malarza, że dzieło sztuki ma budzić wśród odbiorców emocje a nie przemawiać do ich intelektu, były zgodne z odczuciami Tiffany'ego. W roku 1867 Tiffany pokazał swe pierwsze prace na wystawie w National Academy of Design- miał wtedy 19 lat. Wkrótce wyruszył w kolejną podróż do Europy, w trakcie której przez krótki czas studiował pod okiem malarza Leona-Charles'a- Adriena Bailly'ego a potem u malarza - orientalisty, Belly'ego. Obaj malarze zainspirowali młodego człowieka do poszukiwania nowej palety barw. Po powrocie do NY w 1870r, Tiffany poznał malarza Samuela Colmana. Panowie bardzo się zaprzyjaznili, a w następnym roku razem podróżowali po Hiszpanii i Afryce Północnej. W czasie podróży obaj dokumentowali otaczającą ich rzeczywistość malując niewielkie akwarele lub oleje oraz wszystko fotografując. Po powrocie do Stanów Tiffany na poważnie zajął się malarstwem, a w latach 70.XIX wieku jego obrazy przyniosły mu sławę i uznanie. W 1870r. Tiffany został najmłodszym kandydatem na członka Century Club- nowojorskiego prywatnego klubu dla ludzi interesów i zawodowych artystów, w następnym roku został członkiem korespondentem National Academy of Design oraz przyjęto go do Amerykańskiego Stowarzyszenia Akwarelistów. W 1872 roku, 25 maja, Tiffany ożenił się z Mary Woodbrigde Goddard, która podzielała jego miłość do piękna i przyrody. Rok pózniej na świat przyszła ich córka Maria , w kolejnym roku syn Charles, który żył zaledwie trzy tygodnie.Cztery lata pózniej urodził się kolejny syn, który odziedziczył imię po zmarłym bracie, a w 1879 r urodziła się druga córka, Hilda. W 1884 r. Maria zmarła na gruzlicę, z którą zmagała się od wielu lat. W dwa lata pózniej L.C.Tiffany ożenił się powtórnie. Jego drugą żoną została Louise Wakeman Knox, z którą miał czworo dzieci: blizniaczki Louise Comfort oraz Julię. Trzecia córka zmarła w dzieciństwie a ostatnim dzieckiem była Dorothy Trumble, urodzona w 1891 roku. W 1904 roku zmarła również druga żona Tiffany'ego. W sześć lat pózniej związał się Sarah Hanley, która pozostała z nim do końca jego życia. O prywatnym życiu Tiffany'ego niewiele jest informacji- w każdym razie z jego nazwiskiem nie łączyły się żadne towarzyskie skandale. To był człowiek czynu, nie miał czasu na głupstwa. Lata 70. i 80. XIX wieku to okres, w którym Ameryka przeżywała boom gospodarczy, a wzrost ekonomiczny utrzymywał się aż do czasu Wielkiego Kryzysu. Młody Tiffany, wychowany jakby nie było w rodzinie przedsiębiorcy, doszedł do wniosku, że można połączyć własny talent artystyczny i biznes. Uwagę jego przyciągnęła nowa wówczas dziedzina, projektowanie wnętrz. Majątek ojca umożliwił mu otwarcie własnej firmy a nazwisko było gwarancją dobrego smaku. Nawiązał współpracę z projektantką tkanin Candance Wheeler, pózniej z Lockwoodem de Forestem i Samuelem Colmanem. Powstała firma L.C.Tiffany and Associated Artists, która przez cztery lata prosperowała świetnie. Klientami firmy byli ludzie bardzo bogaci, jak: Vanderbilt, Rockefeler, Carnegie, Ford, oraz sławni, jak Mark Twain i Charles Dudley Warner i nawet prezydent USA, Chester Alan Arthur. Gdy tak świetnie szły interesy dekoratorskie, Tiffany całkiem oddał się swojej największej pasji, którą było szkło . Eksperymentował z różnymi sposobami otrzymywania szkła kolorowego, takiego by nie trzeba było używać przy tworzeniu witraży farb. Tiffany opatentował trzy nowe techniki produkcji szkła- jedna z nich to wytwarzanie małych kostek lub płytek z iryzującego szkła, druga - nakładanie warstwowo płytek ze szkła witrażowego dające efekt opalizacji a trzecia -uzyskiwanie efektu iryzacji szkła okiennego za pomocą tlenków metali. Zgłębianie procesów chemicznych i liczne eksperymenty pozwoliły Tiffany'emu na wyprodukowanie szkła, które "samo w sobie", bez jakiejkolwiek obróbki powierzchniowej jak malowanie farbami, trawienie lub wypalanie, miało pożądany kolor. Dla Tiffany'ego niezwykle ważnym elementem jego projektów było szkło opalizujące, które było nieprzezroczyste a jednocześnie skrzące się. Efekt opalizacji uzyskuje się pozwalając ciekłemu szkłu zastygnąć, by potem ponownie je rozgrzać. Kolejnym jego patentem była technika łączenia ze sobą kawałków szkła. Zamiast ramek ołowianych stosował wąskie paski miedzi, które były lżejsze i łatwiej było je ze sobą zespawać. Jeżeli sobie życzycie, to mogą być jeszcze ze dwa posty o tym co Tiffany tworzył - to naprawdę był niesamowity człowiek! Poza tym mogę coś naklawiaturować o tym, jak powstaje lampa w stylu Tiffany'ego - widziałam na własne oczęta.
..... bo właściwie to nic ciekawego się u mnie nie dzieje. Pomału dochodzę do równowagi po śmierci mojej wieloletniej przyjaciółki. Poznałyśmy się w 1966 roku, a od 1974r mieszkałyśmy w sąsiednich budynkach. Wprawdzie nigdy nie mogła mi wybaczyć, że w pewnej chwili nabyłam psa, a Ona panicznie bała się wszystkich psów, ale gdy 5 lat temu pies odszedł, płakałyśmy razem. Wiele spraw przeżywałyśmy razem - miłości naszych córek, ich śluby, narodziny wnucząt, choroby naszych mężów i śmierć Jej męża, a nawet nasze, czasem bardzo dziwne, sny. I właściwie gdy wydawało się, że Ona już pozbierała się i zaczęła wracać do codzienności - niespodziewanie podążyła za swym mężem. Miesiąc walczyła z zatorem-zator ustąpił, jego miejsce zajęło zapalenie płuc i niestety organizm nie wytrzymał. Odeszła na początku marca. Nie da się ukryć, że mi Jej brak.
Wczoraj z racji imienin, których nie obchodzę (wszak to imieniny nie moje a mojej Patronki) dostałam od swego ślubnego przepiękny album o twórczości Louisa Comforta Tiffany'ego. Wiem, że większość osób kojarzy tę postać z bardzo drogim sklepem z prześliczną biżuterią lub filmem "Śniadanie u Tiffany'ego". O ile skojarzenie z biżuterią jest poniekąd słuszne, to ten film nie ma nic do rzeczy z życiem tego artysty. Osobiście wciąż jestem zachwycona jego witrażami. Na tyle mnie zachwyciły,że kilka lat temu zrobiłam kilka obrazków haftem krzyżykowym, opartych na tych witrażach. A to właśnie te obrazki.Tak naprawdę mam ochotę wyhaftować je na nowo - wyszłyby o niebo lepiej, bo te były pierwsze.
Wiosenne magnolie
Lato
Jesień
Zima Louis Tiffany był jednym z nielicznych artystów, którzy pochodząc z bogatej rodziny potrafili z tego faktu w umiejętny sposób korzystać. Jeżeli będziecie zainteresowani by się dowiedziec więcej o tej niebanalnej postaci napiszę na ten temat osobny post, gdy już do końca przeczytam książkę. Na razie wciąż oglądam zdjęcia prac i tkwię w zachwycie.
Poza tym coś mi się w kompie "spsowało" - nie dość, że mi się zminimalizowały literki na stronie pulpitu nawigacyjnego to ani Picasa ani specjalny program Panasonica dołączony do mego foto-aparatu nie rozpoznają karty z mego aparatu i nie mogę wgrać nowych zdjęć. Jak jeszcze coś padnie to wtedy wezwę fachmana.
Muszę się dziś zabrać za zrobienie biżuterii na czas żałoby. Koleżance zmarła matka, a ona twierdzi, że musi coś na szyi nosić, bo inaczej czuje się nieubrana. Niby proste, ale...... nie do końca. "I to byłoby na tyle " - jak mawiał klasyk.
Siedziałam dziś rano półżywa z duchoty i podsłuchałam pewien dialog. Jak wiecie mieszkam na parterze, a rozmowa toczyła się pod samym moim oknem, które oczywiście było szeroko otwarte. Jednym z dyskutujących był pewien oprych , który kiedyś mieszkał w bloku po drugiej stronie uliczki, drugi - to jakiś jego znajomek, też mieszkniec osiedla, który aktualnie zastępuje naszego pana dozorcę, będącego na urlopie wypoczynkowym. Oprych, który o ile pamiętam ma na imię Jaś jest ze dwa lata starszy od mojej córki, ale od dziecka miał niebywałe wprost zdolności lingwistyczne - już w pierwszej klasie podstawówki bez problemu bluzgał dorożkarską łaciną- zarówno do rówieśników jak i do dorosłych. Wierzcie mi - to niesamowite wrażenie, gdy chłopaczek, który aktualnie gubi mleczaki i ma nawet ładną buzię, klnie przeokropnie. Dyrekcja naszej osiedlowej szkoły z utęsknieniem czekała na dzień, w którym Jaś ukończy 16 lat i zgodnie z prawem będzie się go można pozbyć ze szkoły. Bo Jaś nie uczył się a studiował - każdą niemal klasę powtarzał a jego zachowanie było skandaliczne. Jaś, który właśnie chyba dobiega czterdziestki nie rozwinął jednak swego słownictwa- tyle tylko, że teraz tylko co trzecie słowo jest przerywnikiem na "k", kiedyś było tego więcej. A dialog wyglądał tak : J(Jaś) - a co ty tak grabisz [k], jakby ci za to płacili? Z.(zastępca pana dozorcy) - odpracowuję czynsz, bo już zalegam ze 3 miesiące. Robotę straciłem i jestem na bezrobociu. J. - głupiś [k]. A wyglądasz z tymi grabiami kretyńsko.Mógłbyś się jakimś handelkiem zająć, z tego jest [k] forsa. Z. - no a potem siedziałbym tak jak ty.To nie dla mnie, mam żonę i dziecko, muszę zaczekać na pracę, a póki co - to robię. J. - jesteś głupi,[k] żeś się ożenił. Ja Maryśki dziecko tylko uznałem, że moje, alimentów nigdy[k] nie płaciłem bo roboty nie miałem i fajnie. Z. - spotkałem kiedyś Maryśkę - powiedziała, że jesteś świnia, bo gdy ona wyszła za mąż i jej mąż chciał adoptować waszą córkę, to ty się nie zgodziłeś. Dlaczego nie chciałeś? J.- bo ja brachu [k] myślę i dlatego się nie zgodziłem. Gaba to moje[k] zabezpieczenie na starość. Bo wg prawa dziecko ma obowiązek alimentować starego, chorego rodzica. Jak będę stary to ona [k] będzie musiała mnie utrzymywać. Z. - nawet jeśli ty nigdy nie płaciłeś alimentów? Coś chyba ci się popiprztoliło we łbie. J. -jak na razie to takie mamy prawo.I wiesz, moja stara też mi musi pomagać, bo ona ma emeryturę a ja[k] jestem bezrobotny. Potem zaległa cisza, bo Jaś pożeglował gdzieś dalej, a zastępca pana dozorcy przeszedł na następny trawnik.
..........nie boli, a ile wrażeń każdego dnia! Czasem mam napad kulinarny - za oknem upał a mnie się zachciało sernika. Podumałam chwilę i doszłam do wniosku, że tym razem zrobię sernik nie pieczony a gotowany. W czasach, które już mało kto z Was pamięta, nie każdy miał w domu piecyk z piekarnikiem lub prodiż i wtedy siłą rzeczy robiło się różne desery nie pieczone. Należały do nich kulki czekoladowe - owsiane, wafle przekładane masą czekoladową, "ptasie mleczko" z mleka skondensowanego, chałwa czekoladowa, sernik na zimno (pascha) oraz sernik gotowany. Ponieważ dawno już nie gotowałam sernika, postanowiłam sprawdzić na necie jego ingrediencje. Znalazłam, sprawdziłam, nic nowego w tej materii nie odkryto, więc wyłączyłam kompa i powędrowałam do kuchni. W chwili gdy wyciągnęłam z lodówki ser i jajka, zaklęłam szpetnie i zbyt głośno, bo aż się mój mąż zapytał co mnie tak zdenerwowało. Więc tłumaczę, że mam zrobić sernik gotowany, a nie zapamiętałam ile czasu i w jakiej temperaturze mam to piec. Ślubny spojrzał na mnie i mówi: to ten ugotowany sernik masz zamiar potem jeszcze piec??? Wtedy dopiero oprzytomniałam. **** Sernik zrobiłam z 450 g sera "sernikowego" President, 3 dużych jajek, 4 łyżek stołowych cukru pudru, łyżki stołowej masła klarowanego,paczki biszkoptów, 2 i 1/2 łyżki skrobi ziemniaczanej, 1 cukier z wanilią. Zaczynam sprawę od wyłożenia biszkoptami boków i dna niedużej tortownicy. Do garnka z grubym dnem wrzucam wpierw ser, potem cukier i dokładnie mieszam. Potem dodaję całe jajka, mieszam, dodaję masło i cukier z prawdziwą wanilią. W osobnym garnuszku rozpuszczam w niewielkiej ilości mleka skrobię ziemniaczaną. Stawiam garnek na gazie i spokojnie rzecz mieszając doprowadzam masę do wrzenia. Zestawiam garnek z ognia, dodaję roztwór skrobi ziemniaczanej do masy serowej i ponownie garnek wstawiam na gaz.Cały czas mieszam i czekam do chwili gdy masa zacznie dobrze gęstnieć. Zawartość garnka przelewam do tortownicy wyłożonej biszkoptami.Gdy przestygnie nakrywam wierzch tortownicy i wstawiam do lodówki, na całą noc. Jeśli ktoś jest rozbestwiony to na wierzch sernika może wylać galaretkę i dodać ulubione owoce. Ja dodałam galaretkę o smaku wiśniowym. Do gorącej galaretki wrzuciłam mrożone wiśnie co sprawiło, że galaretka szybko i skutecznie stężała. Następnym deserem będzie "domowe ptasie mleczko". Gdy zrobię -opiszę.
Słuchałam dziś jak gra mój wnuczek. Dziecko sobie zażyczyło żeby babcia posłuchała jak on gra. A wszystko to dzięki temu, że ktoś, kiedyś wymyślił "coś takiego" jak Skype. Starszy Krasnal uczy się gry na pianinie zaledwie dwa miesiące, ale już bezbłędnie odczytuje nuty i gra z nut. No a skoro lekcje ma raz w tygodniu to wynika z tego, że szybko rzecz załapał. Jego nauczycielka jest zachwycona, bo on ostatnio oświadczył, że będzie się tak pilnie uczył, żeby być "zawodowym pianistą". Ja natomiast jestem zachwycona zupełnie czym innym - do pani dyrektorki szkoły, do której chodzi , wreszcie dotarło, że on jest jeszcze bardzo młody- on dopiero w styczniu skończy 7 lat i choć jest naprawdę bardzo zdolnym dzieckiem, to przeskok z klasy pierwszej od razu do trzeciej może być za dużym obciążeniem. W klasie trzeciej jest już znacznie więcej godzin lekcyjnych i skazanie go na tak długotrwałe skupienie może nie wyjśc małemu na zdrowie. Postanowiła, że w związku z tym będzie chodził do klasy drugiej, a raz w tygodniu do trzeciej tylko na język francuski, a do klasy czwartej na lekcje matematyki - raz lub dwa razy w tygodniu. Uważam,że jest to bardzo dobre rozwiązanie. Córka twierdzi, że "w temacie nauczania dzieci i młodzieży" Berlin jest super, bo władze oświatowe chętnie wprowadzają różne nowinki w systemie nauczania, czerpiąc wzory z różnych krajów europejskich. Młodszy Krasnal odziedziczył po Starszym keyboard i nauczył się grać kilka melodii. Jedną już zna na pamięć a inne "gra kolorami". To bardzo fajna metoda - na klawiszach są naklejone kolorowe kółeczka a melodia jest na kartce zapisana kolorami a nie nutami. Poza tym on naprawdę ma wyczucie rytmu i lubi tańczyć. A ostatnio nauczył się jazdy na rolkach i córka stwierdziła, że ona w takim razie musi sobie kupić wrotki, by z nim razem jezdzić. No i proszę jak to fajnie - nosa z domu nie wyściubiłam a na koncercie byłam i wszystkie nowinki znam.
