Wszystkim tu zaglądającym życzę by Święta przyniosły dużo radości w ramach spotkań rodzinnych, a Wasze żołądki i wątróbki przepracowały się od "łasuchowania" i by każdy z Was w drugi dzień świąt powiedział wieczorem sam do siebie: "to były super święta!"
Na samym początku mieliśmy miłą niespodziankę - okazało się, że parking pod Filharmonią jest wreszcie czynny, a na dodatek część przeznaczona dla słuchaczy sali kameralnej ma wolne miejsca- no naprawdę- cud nad Sprewą i Hawelą.
Panowie grali super. Na zakończenie , jako że święta blisko grali i śpiewali kolędę "Cicha noc". Do śpiewania zaprosili również publiczność i o ile pierwsza zwrotka tej kolędy była klasyczna, to w drugiej zwrotce już była wersja jazzowa i publiczność nieco mniej już śpiewała, ale wybijała rytm.
Zespół jest międzynarodowy, pianista jest Kubańczykiem, a gra bajecznie, choć od niedawna gra z tym zespołem, poza nim jest jeszcze Kolumbijczyk i Niemcy.
Starszy dziś się przyznał, że trochę mu żal, że nie śpiewa już w tym dziecięcym Chórze Mozartowskim, ale nigdzie nie jest powiedziane, że już nigdy nie będzie śpiewał w jakimś chórze. Na razie przed nim matura, a potem egzamin wstępny na studia.
W sumie miałam bardzo miły wieczór.
.........w okno, za którym rozpościera się elegancka szarość czy też "popielatość". Na termometrze aż 3 stopnie na plusie, ale nie na wysokości pomiarowej czyli 1 metra nad ziemią, a na dodatek mam komunikat w telefonie, że temperatura odczuwalna to -1 stopień.
U mnie na termometrze, który jest na wysokości piątego piętra współczesnego bloku mieszkalnego zawsze jest zimową porą nieco cieplej niż jeden metr nad ziemią, czyli w miejscu, w którym meteorolodzy dokonują pomiarów. I cały czas niebo w stalowym kolorku i tak wygląda jakby zaraz miało coś padać, ale według pogodynki ma być tylko "chmurzasto" ale bez opadów.
Wczoraj miałam kontrolną wizytę u stomatologów i skończyło się tylko na kontroli , bo kiepsko wyglądałam - czyli adekwatnie do samopoczucia. Ale co się odwlecze to nie uciecze - dalszy ciąg tortur stomatologicznych w połowie stycznia a tak dokładnie w dniu kolejnej rocznicy wyzwolenia Warszawy w 1945 roku. A najbardziej mnie zmordowała podróż metrem, w którego wagonach tak grzeją, jakby tu były syberyjskie mrozy. Gdyby nie to, że musiałam się w drodze przesiadać na inną linię metra to pewnie bym ściągnęła z siebie płaszcz. No ale na peronach upału nie ma, za to są przeciągi, więc nie byłby to dobry pomysł. A na dodatek było już sporo pasażerów, bo to taka godzina była, w której młodzież szkolna przemieszcza się ze szkół do domów. A niektórzy to mają do swych szkół dość daleko - szkół i nauczycieli też tu brakuje. Ze dwa lata temu Niemcy byli skłonni zatrudniać....polskich nauczycieli. Ale nie wiem jak to się potoczyło.
Podobno w czwartek, ten najbliższy, idziemy do Filharmonii - piszę podobno, bo wg "rozpiski" podanej w necie to w czwartek nie ma tego koncertu - no ale to nie moje zmartwienie- nie wykluczam, że to jakiś nadprogramowy koncert , więc brak go w "rozpisce", która z całą pewnością powstała dużo wcześniej. Już nie jeden raz spotkałam się z taką sytuacją - tu przecież notorycznie nie ma ludzi do pracy, więc nie zawsze są nanoszone aktualizacje. Wyczytałam, że w Polsce również zaczyna brakować rąk do pracy. Ciekawe gdzie się podziali ci ludzie - w Niemczech też brak rąk do pracy i to już od dawna. To samo słyszałam od znajomej, która właśnie wróciła z Norwegii. Czyżby wszyscy wyjechali do USA?
Zima się jeszcze nie rozkręciła a ja już mam jej dość - te poranne szarości mnie dobijają znacznie bardziej niż wcześniej zaciemnione popołudnia. A do końca roku będzie jeszcze gorzej. Na samą myśl o sylwestrowej nocy robi mi się słabo - a tu ci którzy niby do pracy przyjechali już skupują różne petardy, najchętniej te co potężnie grzmią po odpaleniu.
Miłego tygodnia wszystkim życzę!
..........w moim pokoju siedzi leń. Ten leń to niestety ja. Siedzę i ......myślę jak zrobić tort makowy i się przy tym nie narobić. Już odrzuciłam z myśli "tort makowy na cieście", bom taki dziwoląg, że nie lubię ciasta. Ale jest wyjątek - jadam własnej produkcji biszkopt ze śliwkami, ale śliwek już nie ma, można by je było zastąpić winogronami bezpestkowymi, ale kto mi zaręczy, że przed świętami jeszcze będą? Dziś były, ale to nie dowód, że będą w okolicy 22 lub 23 grudnia.
Do mojej wersji "tortu makowego" będę potrzebowała: 20 dkg suchego maku, 1 łyżkę mąki migdałowej, 2 łyżki stołowe miodu, wg przepisu to aż 20dkg cukru, ( ale ja zawsze daję sporo mniej), 5 jajek rozdzielonych na żółtka i białka, po 1 dkg zmielonego cynamonu i goździków, 3 dkg otartej skórki z pomarańczy, otarta skórka z jednej cytryny. Do tego 1 tabliczka czekolady, u mnie gorzkiej.
Zacząć trzeba od sparzenia maku i dobrego odcedzenia go. Następnie ucieramy go z cukrem i żółtkami, dodając po 1 żółtku. Żmudne zajęcie, można je potraktować jako zajęcie sportowe. W trakcie ucierania dodajemy cynamon, goździki, otarte skórki z cytrusów i mąkę migdałową.
Następnie ubijamy na sztywno pianę z białek, mieszamy z utartą masą makową. Pieczemy w tortownicy wysmarowanej starannie masłem i posypanej tartą bułką. Ja co prawda posmarowaną masłem tortownicę wysypię sproszkowanymi orzechami. No ale ja zawsze robię wszystko mało zgodnie z wytycznymi.
A teraz WAŻNE: pomarańcze i cytryny należy na samym początku umyć starannie sodą oczyszczoną i opłukać, starannie osuszyć i dopiero wtedy obetrzeć skórki cytrusów na tarce.
Ów tort makowy pieczemy 40 d0 50 minut w średnio gorącym piekarniku. Nie podam wam temperatury, bo jak się przekonałam namacalnie, to dla każdego piekarnika średnio - gorąca temperatura jest inna. I jest to dla mnie mało zrozumiałe, no ale mało bystra jestem. Ja po prostu zaglądam wtedy do instrukcji użycia wykorzystywanego piekarnika.
Upieczony tort studzimy i gdy już ostygnie całkiem to polewamy wierzch tortu rozpuszczoną w tzw. wodnej kąpieli czekoladą. A potem się zajadamy. Raz do roku jest dyspensa.
........byłam dziś na przedświątecznym jarmarku, choć tego nie planowałam.
A tym razem pojechaliśmy do Poczdamu, na polski jarmark. Tłumów nie było, bo to dopiero pierwszy dzień, a całość zorganizowana na terenie dawnych królewskich stajni i sporo stoisk było pod dachem, co bardzo sobie chwaliłam, bo upału to dziś jakoś nie było, bo gdy wychodziłam z domu to były +2 stopnie a poza tym w Poczdamie nieco wiało.
Skorzystałam z "góralskiego" stoiska i zafundowałam sobie oscypek za całe 6,00 euro. W ogóle było sporo fajnych rzeczy - np.b. ładna, bardzo dobrej jakości galanteria skórzana - rękawiczki z futerkiem wewnątrz, z mięciutkiej skórki, bardzo leciutkie futrzane czapki z ładnie wyprawionych cienkich i lekkich skórek i nawet musiałam się odwołać do resztek swego zdrowego rozsądku i nic nie kupiłam, chociaż mi się bardzo podobały- bo po pierwsze czapek mam od groma a po drugie to już zimy przestały być super mroźne. Było też stoisko z polskimi książkami tłumaczonymi na niemiecki, między innymi widziałam wybór wierszy Szymborskiej.
Była prześliczna ceramika, bardzo ładna i gustowna biżuteria i nawet nieco wiklinowych różności. No i oczywiście przeróżne polskie "papu". Moi zafundowali sobie pierogi i kiełbasę na gorąco, bo nasi patykowaci młodzi ciągle jeszcze rosną i są wiecznie głodni. I nie da się ukryć, że nie było na polskich stoiskach przysłowiowej jarmarcznej tandety, co bardzo nas ucieszyło. Wyjechaliśmy z Berlina o godzinie 16,00 i równo o 19,00 już byłam z powrotem w domu.
Miłego nowego tygodnia Wszystkim!!!!
.........byłam na małym koncercie.
Jak już wiecie to mój młodszy wnuczek chodzi dodatkowo do szkoły muzycznej i gra na gitarze klasycznej. Jego nauczyciel często organizuje takie niewielkie koncerty w szkołach tych dzieci które dodatkowo uczą się w szkole muzycznej. Zawsze owocuje to "dopływem świeżej krwi" na takie dodatkowe zajęcia.
Tym razem koncert był w pobliskiej szkole, tak z siedem minut drogi per pedes ode mnie. I dzieciaki (za słowo dzieciaki chyba by się mój gimnazjalista obraził) grały głównie solówki i był też występ pięcioosobowego zespołu. Publicznością byli głównie rodzice "artystów", którzy namiętnie nagrywali filmiki z owych występów. Ja nie nagrywałam, bo robiła to córka. Mój wnuczek, choć już nie jest początkującym gitarzystą, zawsze miał opory przed "solówką", ale tym razem dał się namówić. Moi obaj wnukowie należą do nieśmiałych- to cecha, którą się dziedziczy, a jej posiadaczem był mój mąż, potem nasza córa, a teraz tych dwóch chłopaków.
Właśnie przed momentem wyczytałam na pasku info, że jest ostrzeżenie pogodowe dla mego miasta. Wyjrzałam przez okno - sucho, nic nie leci z nieba, temperatura oscyluje przy +5 pana Celsjusza, więc z czystej ciekawości obejrzałam owe ostrzeżenie pogodowe - nocą ma temperatura spaść do +2 stopni. No i teraz nie wiem- czy to ja jestem głupia, że mnie takie ostrzeżenie śmieszy czy "tubylcy" rodem z cieplarni i tym samym przewrażliwieni. No i jeszcze wyczytałam, że ma się ochładzać i od wtorku może być spadek do +2. Pożyjemy - zobaczymy.
Zaczęłam czytać kanadyjskiej pisarki Margaret Atwood powieść "Ślepy zabójca". Jak na razie przeczytałam jej "Opowieść Podręcznej", która mnie nieźle zdołowała. A za tę powieść Margaret Atwood została wyróżniona nagrodą Bookera. Na razie łyknęłam 66 stron, a książka ma ich 666. Jeszcze duuuużo przede mną. No nic - jestem dziwna, więc powinnam jednak przez nią przebrnąć.
Podobno weekend ma tu być pogodny, nawet ze słońcem. No i może będzie o ile znów czegoś nie wyślą w Kosmos.
Miłego weekendu Wszystkim życzę!!!
Dziś, równiutko o wyznaczonej przez ZUS godzinie "pyknęłam" w wielce długaśny link nadesłany mi z owej Instytucji. Kliknęłam i........na monitorze zaległa czerń, a ja omal nie dostałam zawału z wrażenia, bo taka nagła "ciemność" skojarzyła mi się z jakąś awarią, a moi wszyscy w pracy i w szkołach. Na szczęście nim zdążyłam paść trupem z wrażenia obraz wrócił i na ekranie ujrzałam panią urzędniczkę. W ubiegłym roku gdy połączyłam się z ZUS-em nie widziałam pani urzędniczki i tylko ona mnie widziała.
Pani urzędniczka była przeogromnie zdumiona faktem, że ona na podstawie mego widoku i widoku moich dokumentów, których numery sobie spisała, może stwierdzić moją tożsamość. Więc wyjaśniłam owej pani, że w roku ubiegłym właśnie w ten sposób potwierdzałam swą tożsamość, a w tym roku nim się umówiłam na e-wizytę dostałam pisemną informację z ZUS, że nadal taki tryb załatwienia sprawy jest jak najbardziej możliwy i dostępny. W końcu, choć długo wątpiła w to co robi, powiedziała, że jeśli wydział rent i emerytur będzie miał jakieś zastrzeżenia to mnie o tym poinformuje. Rozstałyśmy się życząc sobie wzajemnie wszystkiego najlepszego.
Na szczęście nie musiałam jej tłumaczyć, że gdy poświadczam swą tożsamość i autentyczność podpisu w ambasadzie to jest to poniekąd iluzoryczne, bo moje zdjęcie w paszporcie i mój wygląd "na żywo" to dwie różne historie, bo jestem piekielnie niefotogeniczną babą. Przy przekraczaniu granicy któregokolwiek z państw zawsze się zastanawiam czy "pogranicznik" mnie nie zatrzyma, ale wtedy sobie przypominam, że w którymś urzędzie są jednak moje linie papilarne, więc jest jednak szansa, na udowodnienie, że ja na zdjęciu to jednak ja.
Nie wiem jakie fatum wisi nad ZUSem, że większość jego urzędników jest jakaś "niedorobiona", a tak dokładnie to po prostu kiepska. Ja już kilka razy "użerałam" się z tą instytucją - między innymi raz o całe 20 groszy niedopłaty podatku. Najzabawniejszy był fakt, że był to moment gdy ZUS zlikwidował u siebie kasy a Bank nie chciał przyjąć zlecenia na przelanie 20 groszy jak i tych 20 groszy w kasie. Koniec końców poszłam do ZUSu i zapytałam się pani urzędniczki czy bardzo im zależy na tym by cała sprawa trafiła do TV, bo jeśli nie wezmą sobie tych 20 groszy ode mnie to ja nie cofnę się przed rozdmuchaniem tej sprawy w środkach masowego przekazu. Poskutkowało.
U mnie aktualnie jest fajna pogoda, za oknem +9 stopni i nawet chwilami przez chmury przebija się słońce, więc skonsumuję śniadanie i "wygrężę" się z domu.
Miłego nowego tygodnia Wszystkim!!!
