Czy róże......

.......rozkwitają nocą???
Bo gdy weszłam dziś rano do kuchni, za oknem pyszniły się moje 
"podkuchenne" róże:

Wczoraj było zaledwie  kilka, a teraz  orgia czerwieni.

I teraz pozostaje sobie życzyć by nie nadszedł jakiś upiorny grad
i nie zniszczył tych pięknych kwiatów. 
A nasze peonie wyraznie strajkują - nawet pół pączka nie ma!
W ubiegłym roku był jeden, jedyny  kwiatek a i to niedługo, bo
wyraznie się komuś spodobał i pewnego ranka  - zniknął. 
Śmieliśmy się, że pewnie jakiś kot go zerwał dla swej wybranki,
 bo na tym  naszym zacisznym trawniku notorycznie urzędują koty.
Albo wygrzewają się w słońcu pod żywopłotem gdy jeszcze nie ma
upału, albo wczołgują się pod płożący jałowiec i tam przesypiają upał.
Dookoła trawnika jest bardzo gęsty żywopłot, więc  żaden pies nie  
zakłóca kotom spokoju.

Jak zwykle ostatnio.....

......post o niczym ważnym.
Od niemal tygodnia mam całą masę dodatkowych wrażeń. Nasza ADM
dostrzegła konieczność wymiany podłóg loggi i balkonów. 
Osiedle było oddawane w 1973 roku dość pospiesznie, w tzw. "czynie 
lipcowym".
Zapewne połowa czytelników nie ma pojęcia, co to znaczy- ale przed transformacją  dzień 22 lipca był świętem narodowym.Nie da się ukryć,
że lipiec był z całą pewnością lepszym okresem do świętowania niż
dzień 11 listopada, gdy już jest na ogół zimno, ponuro i dzień krótki.
Pomijam już fakt, że jak dla mnie  ta data jest mocno niejasna. No ale
z braku laku...
I wtedy, dawno, dawno temu, było kilka oficjalnych dat, dla uczczenia
których oddawano jakieś nowe obiekty - a to most, a to osiedle, a to 
jakąś nową trasę komunikacyjną. 
No a jeżeli jakiś obiekt był "czynem lipcowym" lub "pierwszomajowym",
to nie było zmiłuj i taki obiekt był oddawany w terminie, nawet gdy jego wykończenie było byle jakie i w krótkim czasie po oddaniu wymagało  
renowacji lub poprawki.
Z czasem okazało się, że po deszczu woda z większości balkonów na 
naszym osiedlu albo podciekała pod spód albo,żeby było jeszcze ciekawiej - zamiast  spływać przez krawędz podłogi balkonu, spływała na ścianę 
budynku.
Oczywiście po iluś latach notorycznego nieprawidłowego odpływu wody
część balkonów zaczęła się z lekka rozlatywać. 
I już kolejny rok trwa wymiana podłóg balkonów i loggii.
I, niestety, przyszedł czas na nasz blok. Od niemal tygodnia dzień umilają
mi odgłosy wiertarki, którą jest rozrywana stara szlichta betonowa na
loggiach.
Kurz pokrywa wszystko równą warstwą. Oczywiście panowie mają poniżej
pleców fakt, że rozłożyli się ze swym sprzętem w dość zadbanych ogródkach.
Rozrzucają wszystko gdzie popadnie -krzaczki, iglaczki  -wsio rawno! 
To nie ich, oni tu PRACUJĄ!
Słownictwo mają mocno niewybredne, nie mogę się oprzeć wrażeniu, że
przekleństwami chcą sprawić wrażenie ludzi mocno zapracowanych. 
A do tego wszyscy palą papierochy co razem z obłokiem betonowego kurzu
wpada do mieszkania i pomimo gorąca muszę mieć zamknięte okna. 
Według przedstawionego lokatorom harmonogramu loggie w naszym pionie powinny być już skończone, a oni nadal bujają się wciąż w  pierwszej  klatce.
Wychodzi na to, że całość, jak dobrze pójdzie, może  skończą do końca wakacji.
Ponarzekałam , ale- wcale mi nie jest lżej!!!! 
A jutro? marsz, marsz!! 
Miłego weekendu wszystkim życzę.:)))



 

Miks, czyli groch z kapustą

Jak Wam pisałam, starszy z Krasnali pojechał z klasą na 3-dniową wycieczkę.
Rozmawiałam  przedwczoraj z córką, więc  pytam, jak się dziecięciu
podobał wyjazd.
"bardzo - wrócił o co najmniej rok starszy i dostał nagrodę za najlepiej
posprzątany pokój" - poinformowała mnie  córka.
I obie ryknęłyśmy śmiechem, głównie dlatego, że  pamiętamy jak wyglądało
kiedyś  Krasnalowe sprzątanie  pokoju- po prostu wszystko to co leżało na
podłodze wylądowało na łóżkach chłopców.
Ale jednak na tym "samodzielnym wyjezdzie" Krasnal naprawdę posprzątał, nawet łóżko porządnie zaścielił.
Młodszy  Krasnal miał zacząć kurs taekwondo. Właściwie wszystko skończyło
się na "miał"- na pierwszych zajęciach nawet wykonywał polecenia, ale na
drugich przestało mu się to podobać  "bo po co ja mam skakać?" i stwierdził,
że mu się owe zajęcia nie podobają.
I tym sposobem zaoszczędzone 100 euro zostało zainwestowane w 
porządną  deskorolkę,  a Młody zachwycony niemożebnie, zdobywa nowe umiejętności.
Pamiętam jak szalał na hulajnodze i co na niej wyczyniał, to wyobrażam
sobie jak szaleje na deskorolce - oczywiście w kasku .
                                               *****
Nowa, dobra zmiana wkracza chyłkiem pod niektóre strzechy. Kiedyś  pod
strzechy trafiały książki i oświata a teraz dobra zmiana.
Jak większość z Was wie, nie należę do osób "rodzinnych" - na spędy
rodzinne nie latam na miotle, unikam różnych uroczystości jak  śluby i
pogrzeby, a mimo tego zawsze jakiś odprysk rodzinny do mnie trafi.
Na przykład w postaci ciotki, która mnie niestety rozpoznała na ulicy,
 a już myślałam, że postarzałam się na tyle, że przestałam być 
rozpoznawalna.
Ojej- zajęczała- przyszlibyście kiedyś do nas na jakiś obiad! Tak dawno 
nie byliście!
Fakt- przeleciałam w pamięci "ten ostatni raz" i wypadło mi, że  było to 
nim jeszcze  zostałam matką. Wtedy właśnie byłam tam na obiedzie.
Potem widywałam ten odłam rodziny raczej sporadycznie, bo to rodzina
mojej matki, a ja nawet z matką miałam nie za częste kontakty.
Słuchaj- niezrażona niczym cioteczka kontynuowała rozmowę- a ty masz
córkę, prawda?
Prawda- odpowiedziałam. Przecież się dziecka nie wyprę- pomyślałam.
A ona już wyszła za mąż?
Wyszła, kilka lat po ślubie  Twojej córki - poinformowałam uprzejmie.
I co?- ciotka nie odpuszczała, żądna wiadomości.
No nic- odpowiedziałam-normalnie, wyszła za mąż ma dwoje  dzieci.
Och, no to tym bardziej do nas przyjdzcie!
Ciociu, ona nie mieszka w Polsce i prawie  tu nie bywa, więc będzie trudno.
Ooo- to szkoda. Mogłaby moja Marysia  zobaczyć, jak to jednak dobrze
mieć dzieci.Jak ostatnio był ksiądz po kolędzie, to mi powiedział, że 
Marysia i jej mąż nie są rodziną i że ona powinna była jednak urodzić 
następne dziecko. 
I wiesz, ja to powiedziałam  Marysi i ona się przestała do mnie odzywać.
Ciociu, zawsze mówiłam, że Marysia ma dobrze w głowie poukładane 
i wcale  się  nie dziwię, że przestała się do  ciebie odzywać.
A tak poza tym, to ja się bardzo spieszę, bo idę na określoną godzinę do
lekarza. Cmoknęłam powietrze obok  zwiędłego policzka ciotki i szybko
odeszłam.
I tu winna jestem jedno wyjaśnienie- Marysia jest nosicielem zmutowanego genu odpowiedzialnego za mukowiscydozę. 
Jedna na 25 osób posiada ten gen zmutowany. Jego mutacje są powodem 
nie tylko mukowiscydozy ale  i kilku innych chorób. 
Jak na złość, mąż Marysi też jest nosicielem tego genu, a więc każde ich 
dziecko będzie chore. 
Ich pierworodny synek żył zaledwie dwa miesiące i to cały czas na sali szpitalnej, był zupełnie  niezdolny do samodzielnego oddychania, do tego
miał rozszczep podniebienia.
I wtedy dopiero okazało się, że każde następne  ich wspólne dziecko też 
urodzi się z tą wadą genetyczną.
Po śmierci dziecka najbliższa rodzina Marysi orzekła, że Marysia powinna
rozejść się z mężem, wyjść za innego (już nie nosiciela  wadliwego genu), 
bo wtedy byłoby 50% szans, że dziecko urodzi się zdrowe.
No ale pech chciał, że oni wcale a wcale nie chcieli się rozejść i są nadal 
razem, już  dwadzieścia lat. 
A cioteczka, która bardzo chce być  babcią, wyżaliła się  wszystkim na 
lewo i prawo, nowemu księdzu także.
No i chyba teraz niewiele osób będzie się dziwić, że stosuję metodę 
przebywania z daleka od rodziny. 
Do rodzinnych zdjęć też nie pozuję;) 


 

Mój pierwszy.....

.......motylek.
Zrobić zrobiłam, ale teraz muszę wymyślić jak go zagospodarować.
Oczywiście może być fragmentem naszyjnika w stylu vintage.
Gdyby nie niemiłe skojarzenia, pewnie byłby broszką- ale nie będzie!
Jakimś cudem bardzo szybko mi się zaplótł "ściegiem  kwadratowym".
Oczywiście przypomniałam sobie o zrobieniu fotki gdy już słońce
niemal zaszło za chmury.

Nie wykluczam, że zrobię jeszcze innego, ale wpierw muszę kupić
żyłkę 0,15 bo mi się jak na złość skończyła.
Chodzi za mną motylek z matowych koralików. 
W naturze motylek mieści się w prostokącie 5,5 cm x 4,0 cm,
więc wielkością nie poraża.

Mix

Zapewne za bliżej nie znane mi przewinienia, musiałam dziś pojechać
do przyszpitalnej przychodni endokrynologicznej.
Poszło całkiem niezle - odległość ok.7 km udało mi się pokonać miejską
komunikacją zaledwie w ciągu pół godziny. 
Pod gabinetem  wylądowałam nawet wcześniej nim dotarła przemiła
pani doktor, której spóznienie nie przekroczyło 15 minut.
A tak w ogóle to dziś jakoś mało osób było chętnych do przyszpitalnych
przychodni - nawet znalazłam wolne krzesełko na korytarzu przed
gabinetem.
Przyszpitalne przychodnie specjalistyczne w tym szpitalu to przychodnie 
mocno wędrujące po wszystkich możliwych miejscach, bo to szpital
Kliniczny, a więc z ambicjami, by tych klinik było jak najwięcej.
Jakimś cudem  tym razem przychodnia endokrynologiczna w ciągu
trzech miesięcy nie zmieniła  lokalizacji.
Ale nie ma róży bez kolców- krew pobierają w gabinecie na parterze,
wyniki  są do odebrania na oddziale endokrynologicznym na V piętrze,
a specjalista endokrynolog przyjmuje na I piętrze, ale w zupełnie innym
skrzydle tego niemożliwie rozległego budynku.
Ilekroć przychodzę do tego  budynku,  zawsze mnie rozczula widok 
nałogowych palaczy - bo niezależnie od pory roku zawsze przed wejściem
do szpitala stoi  kilka osób w piżamkach, z wenflonami na wierzchu 
dłoni  i wszyscy palą, jakby wypalali ostatniego w życiu papierosa.
Co do mego stanu zdrowia- nie jest zle, mogło przecież  być gorzej.
Mam  łykać naprzemiennie 100 i 88 mcg euthyroxu, a oprócz tego nadal
brać Kalcikinon, bo mi uratowane z pogromu przytarczyczki w prawym 
płacie jakoś kiepsko  działają i moja gospodarka wapniowa nie zachwyca 
lekarki. Nie jej jednej:)
Następna wizyta - za rok, a przed nią koniecznie USG, "bo może ma pani 
raka tarczycy, muszę to sprawdzić".
Rozczulająca dociekliwość, już drugi raz to słyszę. Udało mi się zapisać
na wizytę do p. endo na......grudzień 2017r., więc USG zrobię dopiero
przed wizytą. 
No i jeszcze coś - mam sobie  robić TSH co 3 miesiące (oczywiście na
koszt własny) i gdyby mi wzrosło w stosunku do tego stanu, który mam 
dziś, to mam wpaść pomiędzy pacjentami i p. doktor wyznaczy mi termin wizyty. Albo wypisze receptę pełnopłatną, bo to tani lek.
Okrutnie się ubawiłam w drodze powrotnej- siedziałam obok mocno 
starszej pani, której ogromnie nie podobało się, że ja chodzę w spodniach.
W końcu, rozbawiona już maksymalnie, powiedziałam tej pani, że to
strój bardzo bezpieczny dla kobiet - zapewne w tym stroju uniknę 
gwałtu. 
Pani popatrzyła na mnie, uśmiechnęła się , kiwnęła głową i stwierdziła:
" no nie pomyślałam o tym, że trudno zgwałcić kobietę w spodniach".
Ale co się uśmiałam, to moje. A śmiech to zdrowie, prawda?

Świat z mojego okna

Nieco ograniczony ten  świat zaokienny, a tak wygląda on  od strony
podwórka:

                                       lipa            i               brzoza 
oraz smętne resztki  żywopłotu z dzikiej róży. Brzoza i lipa nie dają tu 
rosnąć żadnemu krzaczkowi. Trawa też nie chce tu rosnąć.

                              Następne dwie lipy i pół żywa sosenka poświąteczna

Pięciornik posadzony blisko ściany, za nim fragment kosodrzewiny 

 

Na pierwszym planie mój winobluszcz (w prawym, dolnym rogu), dalej bliżej  nieznane mi krzaczory, które czasami raczą kwitnąć

                                             A taki mam widok z kuchennego okna

 Ten kawałek trawnika  jest okolony gęstym żywopłotem i często wylegują
się tu koty, bo żaden pies się tu nie dostanie. Za niedługo zapewne rozwiną
się dwa duże krzewy róż i wtedy wrzucę nowe foty.
Trawnik mały, ale rosną na nim: 2 tuje, 2 różne świerki, 2 kosodrzewiny, 2 płożące się jałowce, 2 kępy piwonii oraz 2 duże krzewy róż, teoretycznie pnących .

Kilka lat temu, z uporem maniaka usiłowaliśmy zagospodarować trawniki
przed naszymi  oknami. Na 20 mieszkań chęć działania wykazali lokatorzy trzech mieszkań. 
Pozostali zachwycali się  jak to wszystko pięknie rośnie za nie ich pieniądze.
Od strony podwórka były posadzone krokusy i tamaryszek, oprócz tego
dwa rododendrony .
Tamaryszek wytrzymał zaledwie rok,potem ktoś go połamał, krokusy były
aż 2 sezony  i zniknęły razem z ochronnymi koszyczkami na cebulki, a rododendron...wyparował.
Nawet dołek po nim nie pozostał, tylko puste, równe miejsce na trawniku.
Oprócz tego osobiście posadziłam hortensje, ale biedactwa nie wyrobiły 
zasilania ich przez sąsiadów petami.
Więc przestaliśmy się wysilać -co rośnie to niech sobie dalej rośnie, niczego
nowego nie dosadzamy. 
Ziemia tu marnieńka, taka po placu budowy i żeby tu coś dobrze rosło
to trzeba nawiezć kilka wywrotek dobrej, ogrodowej ziemi.  No ale skoro
i tak nikt nie szanuje tu cudzej pracy - zostanie tak jak jest.

Borelioza nie ma urlopu

Pogoda  za oknem piękna, więc kto żyw wylega na  zieloną trawkę nie 
zdając sobie sprawy z faktu, że nie my jedni jesteśmy jej użytkownikami.
Prawdę mówiąc to my wchodząc na tę  "zieloną trawkę" pakujemy się na 
teren zamieszkały przez całe mnóstwo mniejszych i większych stworzonek.
A swą obecnością stajemy się  ogniwkiem łańcucha pokarmowego dla 
naprawdę b.małego, ale groznego dla nas pajęczaka- KLESZCZA. 
Kleszcz to bardzo pospolity pajęczak- bytuje na całym świecie i podobno 
jest ich aż 825 gatunków.
W Polsce występuje około 20 gatunków tego paskudztwa, a najpopularniejszy jest kleszcz pastwiskowy.
Krótkie i  ciepłe w sumie  zimy sprawiły, że kleszcze od kilku lat mają komfortowe warunki do życia - brak śniegu i mrozu sprzyja przetrwaniu tych
pajęczaków. 
Teoretycznie kleszcze są bardziej zainteresowane innymi niż człowiek kręgowcami, ale  tak naprawdę jest im wszystko jedno, czyjej krwi się
napiją.
W tym roku jest ich wyjątkowy wysyp- jest ich pełno nie tylko w lesie i na łąkach, są też niestety na miejskich trawnikach i w parkach.
Kleszcze , z wdzięczności za to, że skonsumują nieco naszej krwi, zostawiają nam i naszym domowym czworonogom prezent w postaci kilku chorób.
Psy są obdarowywane babesziozą, a my odkleszczowym zapaleniem mózgu i
bardzo trudną do wyleczenia i grożną boreliozą , która atakuje wiele narządów.
Psy i koty są znacznie lepiej chronione przed kleszczami niż my- są dla nich
preparaty stosowane bezpośrednio na skórę i zależnie od jego rodzaju ochronę  powtarzamy co 28 dni lub raz na kwartał. 
Z ochroną ludzi jest nieco trudniej - przeciw odkleszczowemu zapaleniu mózgu chroni szczepionka- do pełnej ochrony potrzebne są trzy jej dawki, powtórzone w określonych odstępach czasu.
Przed boreliozą nie ochroni nas  żadna szczepionka bo jej nie ma.
Przed boreliozą  musimy chronić się sami.
Przede wszystkim, choć to nie jest "eleganckie", nie spacerujmy 
w sandałkach bez skarpetek.
Nie buszujmy po krzakach rano i wieczorem, po w tym czasie kleszcze bardzo lubią się pożywiać. Najmniej aktywne są około południa.
Po każdym pobycie  na łące, w parku i w lesie oglądajmy dokładnie całe ciało-
dziecko też człowiek i też się nadaje na pokarm dla kleszcza, więc o 
obejrzeniu skóry dziecka nie zapominajmy.
Jeżeli znajdziemy na sobie wczepionego w skórę kleszcza pamiętajmy, że nie wolno go traktować tłuszczem, naftą czy spirytusem, bo wtedy wstrzyknie 
nam wszystkie zarazki, które ma w swoich wnętrznościach.
Kleszcza trzeba usunąć przez wykręcenie go ze skóry, lub udać się do najbliższego punktu medycznego, gdzie zrobią to fachowo. 
Może się zdarzyć, że w kilka dni po wyprawie na "zieloną trawkę" zobaczymy  
na skórze zaczerwienione kółko wokół maleńkiego śladu. Wtedy w te pędy musimy udać się do lekarza- bo to dowód  na to, że  ugryzł nas kleszcz i 
trzeba rozpocząć leczenie.
Nie mniej ten odczyn skórny nie jest regułą i możemy nie mieć pojęcia, że 
nas ukąsił kleszcz.
Nie wiem jak teraz wygląda sytuacja z preparatami chroniącymi naszą skórę
przed  bliskim kontaktem z kleszczem. 
Kiedyś był w aptekach dostępny preparat f-my Bayer "AUTAN Protection Plus,"  który działał do 8 godzin od chwili aplikacji.Służył również dzieciom od 6 roku życia.
Zapewniam Was, że lepiej zainwestować ok.20 zł na preparat niż zachorować 
na boreliozę, której trudno się potem pozbyć. 
Więcej informacji na ten temat znajdziecie na:
www.borelioza.org 
www.drogadosiebie.pl/borelioza 
I zajrzyjcie pod te adresy nim się zaczniecie  wylegiwać na trawie, włóczyć 
po lesie i buszować po krzakach.
Naprawdę łatwiej i taniej jest  zapobiegać przykrym skutkom niż je potem leczyć.