To może by tak do Kopenhagi?

Ci co dość długo do mnie zaglądają,  to już wiedzą, że bardzo rzadko zwiedzam
i oglądam to co każdy turysta powinien.
A więc jak  Kopenhaga to obowiązkowo należy obejrzeć pałac królewski i
odwiedzić najmniej samotną dziewczynę, czyli Syrenkę z baśni Andersena,
niewydarzoną dzielnicę miasta Christianię i jeszcze kilka obowiązkowych
pozycji. I koniecznie wszystko z przewodnikiem turystycznym w ręce.
No ale jak wiecie- nie ze mną takie numery.
W sobotę "rzuciło " nas do  Kopenhagi, głównie z racji obchodzonego tam
tego   właśnie  dnia święta światła.
Ale nas rzuciło tam przed południem, więc wpierw pokręciliśmy się po                 
pełnym turystów mieście zacząwszy od wzmocnienia naszych  organizmów
kawą i gorącą czekoladą a Krasnale na samym początku- naleśnikami.
Młodszy przejawia jakiś szósty zmysł w wyczuwaniu miejsc gdzie "dają"
naleśniki.
I w ogóle utarł się zwyczaj, że zaczynamy zwiedzanie od wypicia kawy lub
gorącej czekolady, a dzieciaki od zjedzenia czegoś- tu zamiast naleśnika może
paść na babeczkę  wypełnioną jakimś mocno owocowym dżemem, czekoladą
i cynamonem.
Widocznie przejazd  pociągiem z Malmo do Kopenhagi był dla nas wielce
wyczerpujący- w końcu jakby na to nie spojrzeć  pokonujemy kawałek drogi
morskiej, siedząc wygodnie w pociągu mającym tapicerowane "ławki" i
zagłówki o regulowanej wysokości.  Siedzenia są czyste, na podłodze nie
widać żadnych śmieci a ludzi jednak sporo.

Pod tymi widocznymi w perspektywie wielkimi parasolami można było
nabyć naleśniki.

Te lampiony  wiszą z okazji Chińskiego Nowego Roku, ale nie bardzo wiem
co ma Dania  wspólnego z chińskim  świętem.Wszędzie było mnóstwo ludzi
i co chwilę ktoś mi wchodził w obiektyw lub mnie potrącał.

Nawet nie usiłowałam zapamiętywać trasy, którą szliśmy- ot szłam i
pstrykałam zdjęcia.

Niestety zimą piękna fontanna z  żurawiami nie jest czynna.

Na dachu tego budynku jest statua Neptuna z trójzębem- niestety nie mam
pojęcia dlaczego Neptun zamierza się trójzębem na idących ulicą ludzi.
Obejrzeliśmy po drodze kilka  bardzo ładnych, starych podwórek:

Niestety moja wiedza ornitologiczna jest minimalna, nie wiem co to
za ptaszek.

Zaglądaliśmy też do różnych bram

W końcu dotarliśmy do portu by popłynąć kanałami Kopenhagi.Bardzo
podoba mi się ta część miasta- kolorowe domy nad kanałem wyglądają
bajkowo a  jednocześnie dziwnie znajomo :

I kilka ciekawostek z tej przejażdżki:

Ta przedziwna budowla z "dymiącym" kominem to w pełni ekologiczna spalarnia
śmieci. Można ją zwiedzać w tym czasie gdy pracuje.
Druga ciekawostka dotycząca tego obiektu - jest to również stok narciarski,
sztucznie naśnieżany. Poza tym znajduje się tu również najwyższa w Norwegii
sztuczna ściana  wspinaczkowa. Na dolnym zdjęciu lepiej widać kształt tej
budowli i bez trudu odgadniecie gdzie się znajduje stok narciarski.

Ale to nie koniec ciekawostek zgromadzonych w tym  miejscu - z tego okrętu
wojennego widocznego  na pierwszym ze  zdjęć wystrzelono kiedyś niechcący
pocisk, który poważnie  uszkodził stojące po przeciwnej stronie kanału domki
letniskowe. Na szczęście nikogo nie zraniono ani nie  zabito.
Kopenhaską  Syrenkę widziałam tylko z daleka, od strony wody- był obok niej
tłumek turystów i dwa łabędzie. Nawet nie było co fotografować.

Ten nieco dziwnie wyglądający budynek to....Opera. Niestety mogłam ją
sfotografować tylko przez mocno porysowaną szybę stateczku.
Po przejażdżce kanałami powędrowaliśmy do zamku Rosenborg, będącego od
XVII wieku letnią, podmiejską siedzibą królów Danii.

Zamek ładny, zgrabny, niby niewielki , ale ilość zgromadzonych tam
artefaktów jest porażająca. Nie wszystko dało się fotografować bo nie
wolno tam używać flesza. Nie mniej trochę zdjęć porobiłam.

To sala tronowa z tronami króla i jego małżonki. Sala jest ogromna, niemal
można by grać tam w piłkę nożną.

Te dwa zdjęcia to tylko ułamek drobiazgów wykonanych z bursztynu.
Poniżej będą "różności" wykonane z kości słoniowej:

Były również żołnierzyki do zabawy, ale nie ołowiane a.... złote

Dla nieco starszych chłopców wielce  twarzowy hełm z pióropuszem,
napierśnikiem i ozdobnymi pistoletami oraz bronią sieczną.

Są tam też  zgromadzone  nieprawdopodobne wprost ilości porcelany
oraz naczyń wykonanych z mlecznego szkła.

Jest tego mnóstwo , wszystko zgromadzone na małej powierzchni , marnie
oświetlone, więc nawet ciężko to wszystko dokładnie obejrzeć a co dopiero
porządnie  sfotografować.

Bardzo podobało mi się to biurko - nie tylko duże, ale tak wykonane, że nic
z niego nie spada a do tego ma całą masę szufladek i schowków. To jedno
z moich niespełnionych marzeń.

A to jest szafa grająca. Co prawda grała "tak sobie", ale w końcu pochodzi
z XVI wieku i należy podziwiać, że udało się ją uruchomić po odnowieniu.
Wprawdzie  zamek nieduży, ale obejrzenie wszystkiego zabrało nam nieco
czasu i sił.
Wszystkie pomieszczenia zamkowe mają  sufity zdobione malowidłami.
Na ścianach wiszą jak nie portrety i obrazy to przynajmniej tkaniny ozdobne.
W piwnicach zamku jest skarbiec. Tu znajdują się korony królewskie:

i najcenniejsze wyroby ze złota i drogich kamieni:

Zamek jest otoczony rozległym parkiem, żegnał nas jeden ze strzegących
go lwów:

 oraz jeden z dwóch, stojących całą dobę na straży, żołnierzy.

Był też w  tym parku wielce tajemniczy pomnik - jak na razie  nie udało mi
się rozgryźć czyj to pomnik:

Nie było tu żadnej tabliczki a dojścia do tegoż pomnika też nie było.

A przed nami było jeszcze Tivoli. Część drogi pokonaliśmy bezzałogowym
metrem, co wielce podnieciło Krasnali.  Pierwszy raz jechałam taki metrem.
Stoi się na peronie ograniczonym przezroczystymi ścianami, za którymi są tory
metra. Pociąg  staje i wtedy razem z otwieranymi drzwiami pociągu otwierają
się ściany peronu. Całkiem niezłe.
A poniżej migawki z Tivoli.

Oczywiście w Tivoli  Krasnale szaleli  a my cieszyliśmy się ich radością,
zastanawiając się co może być fajnego w kręceniu się dookoła własnej osi.
Krasnale eksploatowały  bardzo intensywnie jazdę samochodzikami,niezbyt
zawrotną jazdę kolejką górską i pływanie po stawie łódką co wyraźnie nie
podobało się tamtejszym kaczkom.
Ludzi było naprawdę bardzo dużo, tylko nie wiem po co zaczął padać deszcz.
No a po tym wszystkim trzeba było jeszcze wrócić do Malmo, bo następnego
dnia czekała nas wyprawa do Ystad.                              

Drżyjcie, bo.......

.......właśnie wróciłam z niewielkiej wycieczki.
Poleciało mi się do głównie do Malmo, przy okazji zahaczyłam o Kopenhagę
oraz Ystad.
Głównie "urzędowałam" w Malmo. Mieszkałam w całkiem sympatycznym
hotelu, z którego wszędzie było dość  blisko, bo Malmo nie jest olbrzymim
miastem. Gdy rozmawiałam z kuzynką, której nieopatrznie  zdradziłam dokąd
się wybieram, usłyszałam o tym mieście same niepochlebne wiadomości - że:
dziura zabita dechami, bród, smród i ubóstwo a do tego tłumy imigrantów.
Ale i tak tam pojechałam i zastanawiam się czy może ja jestem ślepa, bo ani
nie widziałam tłumów imigrantów, ani nie widziałam  brudu i  nie czułam
żadnego smrodu. Mieszkałam w samym śródmieściu- ulice były zawsze czyste,
(nie sadzę by tylko dlatego, że tam pojechałam), autobusy ekologiczne, piesi
mają zdecydowanie pierwszeństwo nie tylko na pasach, dróg i dróżek rowerowych
całe krocie.
Mnie się miasto podobało- w całkowitej zgodzie stoją obok siebie zabytkowe domy
i takie bardziej nowe oraz zupełnie nowoczesne. I jakoś się nie gryzą;)
Pogodę miałam taką raczej z Krainy Deszczowców a hotel był przy ulicy Baltazara.
Zdjęć zrobiłam sporo, więc  sami popatrzcie na to miasto:
Na początek hotel - żaden luksus, ale nie miałam powodów do narzekania:

Za tym kawałkiem ścianki było biurko , krzesło,  stolik "okolicznościowy"
bardzo wygodny fotel a na wprost łóżka odbiornik TV i......hantle i coś,
czego przeznaczenia do końca nie odkryłam, ale pewnie  było do ćwiczeń.

Pokój  miałam na 7 piętrze a z okna widok na ogródek, który był na części
dachu - okna te należą do hostelu tej samej firmy.

Rewelacyjne były śniadania- primo- uwzględniono w jadłospisie takich
"dziwaków" jak bezglutenowcy, weganie, uczuleni na laktozę. Regularnie były
cztery dania gorące, kilka rodzajów wędlin,2 rodzaje melonów, ananasy, sałatki
owocowe, kilka rodzajów suszonych owoców, kilka rodzajów jogurtów, różne
"smarowidła" do pieczywa, różnego rodzaju ciasteczka, kilka różnych soków
owocowych, koktajle owocowe, kawa (prawdziwa), mleko.Przez to ich menu
rozbestwiłam się okrutnie - chyba  zacznę jeść tak samo w domu - do szynki
plaster ananasa zamiast pieczywa. A do jogurtu- sałatkę owocową wzbogaconą
...orzechami.
A teraz nieco zdjęć z miasta:

na początek  moje ulubione-  stary budynek widoczny w  fasadzie  nowego

Ta ulicą chodziłam codziennie, ciemnym wieczorem również. Imigranta
widziałam jednego - to był alaskan.

Są w Malmo i takie uliczki  ze starymi domami oraz  podwórka, gdzie
latem można posiedzieć przy kawie i winie:

Jest też sporo zupełnie nowych domów mieszkalnych w takim stylu:

A ich podwórka prezentują się tak:

A wczoraj, z narażeniem zdrowia poczłapałam  by uwiecznić taki oto cud
architektury - to budynek zaprojektowany przez architekta Santiago Calatrava.
Budynek zbudowany jest z 9 modułów pięciopiętrowych, a każdy moduł
jest skręcony w stosunku do poprzedniego o 10 stopni. Budowa trwała 4 lata.
Wietrzysko było okrutne, ledwo mogłam utrzymać komórkę w ręce, więc
zdjęcie nie jest dobre, ale wszak zawsze możecie zerknąć  do sieci i obejrzeć
lepsze od mojego:

Z bliska wyszło mi tylko tak:

W okolicy tegoż wieżowca  stoją tzw. domy na wodzie:

Stoją co prawda nad wodą, na  terenie, na którym kiedyś była stocznia.
Niestety gdy tam dotarłam to szalał wiatr i już  zapadał zmierzch, a zdjęcia jak
zawsze robiłam komórką, nie aparatem.
Niewątpliwie jest tam bardzo przyjemnie latem, tyle tylko, że na  razie mamy
jeszcze coś jakby zimę.
Co do Malmo - język szwedzki to taka osobliwa mieszanka angielskiego i
niemieckiego, wiele słów jest tzw. "międzynarodowych". Krasnale mają w szkole
naukę szwedzkiego jako "języka obcego". Dla nich wykładowym jest angielski.
Oczywiście codziennie w domu muszą dodatkowo przerabiać program który jest
w ich macierzystej niemieckiej szkole. Ale i tak im się podoba.
By dostać się z Berlina do Malmo wpierw leciałam samolotem do Kopenhagi,
stamtąd pociągiem przez most nad cieśniną Sund. Sam most ma  długość 7845m
sporą  część trasy pomiędzy  Malmo a Kopenhagą pokonuje się tunelem.
Drogę pomiędzy lotniskiem a stacją, z której odjeżdża pociąg do Malmo,
pokonuje się pod dachem, to pewnie ze 3 km do pokonania-część ruchomymi
schodami wpierw górę, potem w dół, część ruchomymi chodnikami.
Najmilszy odcinek trasy Kopenhaga-Malme to ten nad wodą.
Nie wiem czy wiecie, ale podobno latem przybywa do Malme wielu naszych
rodaków- Malme stało się miastem weekendowym -wieczorem pokonuje się
promem  Bałtyk (220 km na wprost Świnoujścia), w dzień zwiedza Malmo, nocą
można wrócić.
Jeden cały dzień spędziłam w Kopenhadze - ale o tym będzie następny post.

Pamietajcie...........

.........wciąż trwa karnawał.
A więc może bal maskowy? A może tym razem ktoś z Was wybierze się  na
bal karnawałowy do Wenecji?
W tym roku Karnawał Wenecki rozpoczyna się 8 lutego i będzie trwał do 25
lutego.
Podobno początki Karnawału Weneckiego sięgają XIII wieku i co roku, aż
do chwili upadku Republiki Weneckiej (koniec XVIII wieku)  nie tylko
mieszczanie weneccy bawili się na Placu Św. Marka.
Po upadku  Republiki Weneckiej nastąpiła dłuuuga przerwa- w początku
XIX wieku usiłowano wznowić tę tradycję, ale dopiero w 1979 roku rząd
włoski oficjalnie przywrócił tradycję obchodzenia karnawału.
W każdym roku obowiązuje inna myśl przewodnia karnawału a stroje oraz
maski powinny do niej nawiązywać.
Karnawał rozpoczyna tzw. "Lot Anioła", czyli zjazd na linie z dzwonnicy.
Chętnych jest wielu, dzwonnica wysoka, (byłam na  niej) więc z pewnością
ten zjazd jest niezłym przeżyciem.
Zabawy karnawałowe odbywają się na  Placu Św. Marka i niewielkim
sąsiadującym z nim Piazzetta  San Marco.
Maski karnawałowe są wykonywane z gipsu, porcelany, z gazy. Muszą być
tak zrobione, by można w nich swobodnie oddychać oraz jeść i pić no i bez
większego trudu patrzeć na wszystko co się dookoła dzieje.
Jeśli ktoś lubi tłok, hałas, pokazy sztucznych ogni  - koniecznie powinien
choć raz wybrać się na ten  Karnawał Wenecki.
Tradycyjnym jedzeniem są weneckie tapas, czyli cicchetti- małe, smaczne
przekąski, sprzedawane chyba na tony, serwowane w te noce.
Karnawał kończy się 40 dni przed Wielkanocą. W tę ostatnią noc  Karnawału
o północy zaczynają bić wszystkie dzwony, a gdy umilkną - wszyscy ściągają
maski - to koniec karnawału. I czasami niejeden uczestnik balu jest mocno
zaskoczony gdy zobaczy z kim bawił się tej nocy.
A poniżej kilka masek karnawałowych:

To chyba najprostsza maseczka, ale za bardzo nas nie ukryje

Ta kocia łepetynka podoba mi się, a Wam?

A to dość klasyczna maseczka dla pań, wymagająca jednak  już
odpowiedniego stroju.
Jedźcie koniecznie i bawcie się na tej największej sali tanecznej
Europy.

Jakoś dziwnie.....

........................bo niczego nowego nie mogę się  dopatrzeć w tym nowym roku.
Od  biedy można się  dopatrzeć "nowości", a może  raczej   ciekawostki w fakcie,
że w tym  roku wszyscy  ludzie gdy dodadzą do roku  swego urodzenia ilość lat,
które w roku  bieżącym ukończą, to otrzymają wynik 2020, czyli liczbę tego roku.
I podobno taka sytuacja zdarza się  raz na tysiąc lat. Nie sprawdzę. Może zlecę to
starszemu Krasnalowi, on ma zacięcie do matematyki, ja raczej nie.
Przeczytałam kolejny thriller, pt. "Za zamkniętymi drzwiami". Dobrze się czytało.
Takie przypomnienie, że nie wszystko co się świeci jest złotem a sadysta z reguły
nie nosi na czole napisu "jestem sadystą". Gorzej, bywa nawet przystojny.
Poza tym przeczytałam "Dopóki życie trwa. Nowy sekretny dziennik Hendrika
Groena, lat 85." Muszę się przecież jakoś do takiego wieku przygotować.
No cóż, Europa się starzeje i wszystkie kraje borykają się z problemem ludzi
starych, którzy zamiast jak kiedyś odchodzić w nicość w wieku  siedemdziesięciu
kilku lat, jak na złość żyją znacznie dłużej i często wymagają opieki - po prostu
samodzielne życie osobom  w wieku 85+  nie za bardzo się udaje.
No i chyba Urząd Okręgowy dzielnicy w której mieszkam wyczuł  co czytałam,
bo otrzymałam do wypełnienia ankietę dotyczącą zdrowia i jakości życia osób
w wieku 60 lat i starszych,  w mojej dzielnicy.
Oczywiście ankieta jest anonimowa, dostałam również tekst w języku polskim
z dopiskiem, że mogę również otrzymać ankietę w języku tureckim lub rosyjskim.
Odpowiedzi na ankietę powinny odzwierciedlać indywidualne życzenia, potrzeby
i zainteresowania osoby wypełniającej ankietę.
Wypełnienie jej, zdaniem twórców, powinno zająć 30 minut.
A póki co, to jest karnawał, a moja ulubiona para taneczna prezentuje swój kunszt
na Argentina Tango Salon Festival 2020 i znalazłam dwa filmiki:

Oczywiście oglądajcie na YT i najlepiej na pełnym ekranie.

Jaka to pora roku?

W tej chwili jest u mnie +12 stopni. Patrząc w kalendarz to dziś jest 15 stycznia.
Za jednym oknem kwitnie jak głupa pelargonia, ma mnóstwo pąków i nowych,
malutkich listków

co na tle gołych gałęzi drzewa wygląda nawet nieco dracznie.

Za drugim oknem już rośnie i  dostaje pączków moja tegoroczna,
bożonarodzedniowa choinka:

Mam nadzieję, że grzecznie doczeka do przyszłego roku.
A ten wrzos, który tu widzicie

jeszcze całkiem niedawno wyglądał tak:

i przyniósł go do mnie młodszy Krasnal. Żal mi było tego owiązanego
drutem wrzosu, poprzecinałam krępujące go druciki, zlikwidowałam oczka
i nosek i wrzos wygląda teraz normalnie.
Czapeczkę, oczka,  nosek wykorzystam  do ozdobienia nimi doniczki.
Ojej, nawet słońce już wyjrzało! Wiosna to czy jeszcze zima?

Własna szkoła przetrwania

Pisałam jakiś czas temu, że po  Nowym Roku czeka mnie   "szkoła przetrwania".
Oczywiście, jak to u mnie - nie jest to udział w zajęciach typu " jak przetrwać
w lesie bez jedzenia, picia i dachu nad głową" ani  "jak przepłynąć Odrą od źródła
do Bałtyku żaglówką typu Mak", mając tylko żagiel i rakietki do ping-ponga."
Od 7 stycznia jestem w swojej szkole przetrwania, czyli jestem sama w Berlinie,
bo rodzina wyjechała na 6 miesięcy do innego kraju, na szczęście w obrębie UE.
Nieco mnie to boli bo nadal nie odróżniam brzmienia języka niemieckiego
od chińskiego - obydwa nadal są równie dziwne i niezrozumiałe.
Gdy "moi" podejmowali decyzję owego wyjazdu ponad dwa lata wcześniej, to
nawet w najczarniejszych snach nie podejrzewali, że nagle umrze mój mąż, a ja
zostanę sama.
Na razie muszę odnotować pewien sukces - zaczynam się stabilizować życiowo.
Śpię i jem, funkcjonuję bez waleriany i  tym podobnych  specyfików.
Moja podświadomość pogodziła się  jakoś z tym wszystkim, że w ciągu ostatnich
3 lat odeszły wpierw moje serdeczne przyjaciółki a potem mój mąż.
Boli mnie to nadal, tęsknię  za moimi przyjaciółkami, tęsknię za mężem, ale jak
pisała Jasnorzewska-Pawlikowska -"widać można żyć bez powietrza i światła".
Nie wyszłam do ludzi, wbrew udzielanym z dobrych serc poradom, bo ja nigdy
nie byłam z tych, którzy wychodzili do ludzi. To raczej ludzie  sami do mnie
jakoś trafiali, bo czuli taką potrzebę.
Jak na razie tylko raz się zagubiłam w Berlinie, a tak dokładnie poplątało mi się
na jednej ze stacji metra, która ma fatalne oznakowania i z tego zdenerwowania
w ogóle zrezygnowałam z dojazdu w pobliże domu, tylko "wychynęłam" na
powierzchnię i zamiast mieć do domu ze stacji metra 250  metrów, miałam do
przedreptania 2,5 kilometra. No ale najważniejsze, że trafiłam do domu, choć
w pewnej chwili rozum mi odjęło i zapomniałam, że mam w smartfonie taki
"drobiazg" jak nawigację, więc korzystałam z pomocy ludzi. A że w Berlinie
dość ciężko trafić na  Niemca to trafiłam na Polkę, więc w sumie  fajnie wyszło.
Poza tym średnio/przeciętnie  córka lub zięć z raz w miesiącu będą jednak
w Berlinie, więc nie zejdę z tęsknoty. A gdyby się coś źle działo to są w stanie
dotrzeć do mnie w kilka  godzin.
Poza tym znów sobie  włączyłam Skype, choć fatalnie działa gdy jest włączona
kamerka, więc rozmawiamy "bezobrazowo".
Krasnale chodzą tam do szkoły międzynarodowej z wykładowym językiem
angielskim. Są szkołą zachwyceni, bo  nie muszą dźwigać plecaków z książkami-
każdy na "dzień dobry" dostał  laptopa i na nim jest wszystko co należy mieć
w szkole. Nie muszą nosić ze sobą do szkoły pudełek ze śniadaniem, bo tu
jest godzinna przerwa śniadaniowa i to co serwują - dzieciakom smakuje.
Lekcje nie są ściśle 45 minutowe, to są tzw. "bloki", ale czas ich trwania jest
zależny od stopnia uwagi dzieci - gdy nauczyciel ocenia, że poziom uwagi
spada- po prostu skraca lekcję. Cała szkoła  kończy zajęcia o jednej godzinie.
Dorośli z kolei są zachwyceni niskim stopniem uciążliwości działania
administracji- zero problemów z meldunkiem, a gdy się  zameldowali to zaraz
dostali bez problemu "miejsce parkingowe dla mieszkańca".
Przy okazji przekonali się jak bardzo pojemnym autem jest Getz- istny TIR
w nieco mniejszej wersji:)))
A poniżej coś dla tych, którzy  już kombinują gdzie pojechać na wakacje:

Jeśli ktos z Was tam dotrze, to mam prośbę by o tym napisał.
Miłej reszty  tygodnia dla Was;)

Wyliczanka

Święta - zaliczone,  Sylwester - zaliczony, Nowy Rok - rozpoczęty,
a więc:                  KARNAWAŁ czas zacząć.

Jak zwykle  - oglądajcie na YT, najlepiej w wersji pełnoekranowej.

Taniec - to rodzaj komunikacji pomiędzy ludźmi, pozwalającej na
przekazanie innym swych emocji bez używania słów. Tańcem można wyrazić
zarówno swą radość jak i ból lub złość.  Taniec jest dobry na wszystko, o czym
dobrze wiedzieli nasi przodkowie już ponad 3 tysiące lat przed naszą erą.
Taniec jednoczył grupę, bo tańczyli wszyscy bez wyjątku. Nie było wymówki,
tańczył każdy bo albo trzeba było sprowadzić  deszcz albo wprost przeciwnie-
przepędzić zakrywające niebo chmury.
Tańczono przed wyprawą łowiecką, by polowanie było owocne, tańczono przed
walką, tańczono również po niej.
Taniec posiada moc, z której nie wszyscy zdają sobie  sprawę - taniec po prostu
zawsze łączył ludzi. W tańcu nie jest istotne czy ten, kto cię zaprosił do tańca
mówi tym samym językiem co ty - ważne, by poruszał się zgodnie z rytmem
tańca.
Notorycznie pokazuję Wam tu tango argentyńskie. którego korzenie to zlepek
hiszpańskiej habanery, flamenco , rodzimych tańców rodem z Andów oraz
tańców przywiezionych  przez niewolników z Afryki.
Nazwa "tango argentyńskie" powstała na początku XX stulecia w Buenos Aires.
Taniec ten początkowo tańczono w.....burdelach. Jego cechą była oburzająca
wręcz bliskość ciał partnerów.
Tango argentyńskie ma kilka odmian:
tango vals- tańczone w rytmie właściwym dla walca;
tango milonga -tańczone szybkimi krokami ma mocny, wyrazisty rytm muzyki;
tango nuevo - w nim rolę dominującą ma mężczyzna, dynamicznie prowadzący
partnerkę.
Ważną cechą tanga argentyńskiego jest improwizacja- do tej samej muzyki
można tańczyć różne figury.
Tango argentyńskie nazywane było tańcem zwaśnionych kochanków.
A więc tańczcie - wasze ciało wyzwoli się w sposób bezbolesny od świątecznego
obżarstwa i będzie Wam wdzięczne za tę formę ruchu.