Odrobina wspomnień z Berlina

Dopiero teraz dotarły do mnie zdjęcia robione podczas świątecznego pobytu
w Berlinie.

Choinka przed Bramą Branderburską

Widok nocnego Berlina. Ten jasno oświetlony obiekt, pod którym jest podpis
"anabell" to Filharmonia Berlińska. Na lewo od niej, nieco w tyle stoi
biurowiec SONY i jego centrum medialne (ten fioletowy dach).
Niestety padał deszcz i szyby były nieco "zaropiałe".

Rzut oka na wnętrze kopuły Reichstagu- widać spiralny  chodnik
dookoła kopuły.

A tak wygląda sala obrad, którą widać z góry kopuły

Centralna część kopuły z lustrzanymi powierzchniami. Nie  powiem
Wam co jest nią osłonięte, bo tego audio-przewodnik nie wyjaśnił.

A to ja  ze ślubnym- ucięci ze względów bezpieczeństwa są starszy z  krasnali
i mój zięć. To coś, co ma mój na prawym uchu, to słuchawka audio-przewodnika.
Zdjęcie robione już na samej górze

Efekt uboczny wizyty:)

Ponieważ cierpię na jakieś manualne ADHD, a z naszym gościem znamy
się już 40 lat ,  cały czas gimnastykowałam swe palce, czyli dokończyłam
robienie szydełkowej czapki. Chustę zrobiłam już wcześniej, ale jakoś  nie
miałam pomysłu na czapkę.
Wreszcie coś mi zaświtało w zwojach mózgowych i wczoraj ją zaczęłam robić
a dziś dokończyłam. Jeszcze tylko muszę przystrzyc nieco pompon.
Panowie szarmancko orzekli, że mi w niej ładnie.
Z okazji tego spotkania upiekłam dziś rano "eksperyment kulinarny" - spód był
z kruchego ciasta, na tym serek mascarpone wymieszany z masą krówkową o
smaku czekoladowym + 3 jajka + torebka budyniu czekoladowego, a wszystko
piekło się 60 minut w 170 stopniach (termoobieg). Potem studziłam na tempo,
wpierw w otwartym piekarniku a potem .....za oknem pod siatkowym kloszem.
Ponieważ nie robiłam tego ciasta bezglutenowo, to zjadłam tylko tę upieczoną
masę - była nieprzyzwoicie pyszna. Ciasto też ponoć było dobre.
Co prawda przepis był zupełnie inny, ale jak zwykle zrobiłam  po swojemu.
A teraz jeszcze trochę pokrążę w Kosmosie.

Nie ma mnie.....

.....bo po pierwsze to czytam Hawkinga  "Krótką historię czasu" i zdycham wręcz
z zachwytu. Świetnie napisana, wszystko jasne i  zrozumiałe a do tego na całą
książkę jest tylko jeden wzór.
Dlaczego w moich szkolnych czasach nie było tak napisanych podręczników?
Dlaczego musiałam obliczać po jakim czasie gdzieś tam wyląduje kula karabinowa
wystrzelona pod "x" kątem z "y" prędkością? Przecież nie byłam w artylerii.
Po drugie trafia mi się dziś gość i jestem cała w skrajnej frustracji, bo ten gość to
nałogowy palacz - ledwie zgasi  "peta" a już zapala następnego.
Jeśli przeczytacie, że jakaś pani zaciukała jakiegoś pana w mieście stołecznym
to z pewnością będzie to notka o mnie.
Nie wiem tylko, którego chłopa zaciukam - palacza czy własnego męża za to, że go
zaprosił gdy jest mróz i okno nie może być cały czas otwarte.
Dotychczas zawsze spotykaliśmy się w plenerze, więc miałam pole manewru by
nie być w zasięgu dymu.
No to idę "w gary".

Musiałam odreagować

Takie sobie kryształki Preciosa i koraliki toho

I czarny motyl. Tym razem bez jedwabiu, same  koraliki toho.

Chyba mam  dziwny sposób odreagowywania  złych i smutnych wieści.
Zaledwie rozpoczął się nowy rok a już dwie lubiane przeze mnie osoby
odeszły.
I nic nikt na to nie poradzi - życie i śmierć idą w parze.

Obiecałam....

.......a więc dzielę się z Wami tym co obejrzałam.
Jak wiecie świat ogarnia plaga otyłości , nie tylko nadwagi. I sprawa dotyczy nie tylko
krajów wysoko rozwiniętych, to samo zaczyna się w krajach znacznie uboższych.
Początkowo przyczyny upatrywano tylko i wyłącznie w złym sposobie odżywiania się
ludzi i notorycznym  braku ruchu.
Lekarze biją na alarm, bo wielokrotnie wzrosła ilość zachorowań na cukrzycę typu II,
raka, choroby serca, choroby tarczycy.
Zaczęto namawiać ludzi do zmiany sposobu odżywiania się i do ćwiczeń. Powstawały
przeróżne diety, tudzież kliniki je propagujące i stosujące u  swych pacjentów.
Tyle tylko, że wszystkie te zabiegi przynosiły chwilową poprawę, a na świecie niemal
co drugi człowiek ma nadwagę a co szósty jest otyły.
Zaobserwowano, że od pewnego czasu noworodki ważą więcej niż kilkanaście lat
temu- tyją nie tylko ludzie- tyją też zwierzęta domowe.
Zmiany objętościowo- wagowe zaobserwowali też producenci odzieży i "rozmiarówka
odzieżowa" uległa zmianie. Dzisiejszy damski rozmiar 36 odpowiada  rozmiarowi 38
sprzed kilkunastu lat.
Co bardziej bystrym naukowcom wpadło do głów, że nieodpowiednia dieta i brak ruchu
nie są jedynymi winowajcami. Wysnuto podejrzenie, że najprawdopodobniej przyczyna
tkwi w  otaczającym nas środowisku pełnym chemikalii i rozpoczęto cykl badań
"Chemikalia w środowisku a nadwaga". Na pierwszy ogień poszły pestycydy, a głównie
szeroko rozpowszechniona tribulocyna, będąca głównym składnikiem pestycydów.
Zaczęto badania laboratoryjne na myszkach i w krótkim czasie okazało się, że myszki,
którym podawano tribulocynę zaczęły tyć i to naprawdę sporo. Wyglądały jak kuleczki.
Okazało się, że wszystkie pestycydy zaburzają gospodarkę hormonalną co prowadzi do
wzrostu komórek tłuszczowych oraz różnych schorzeń układu hormonalnego.
Tak naprawdę szkodzi nam cała chemia- kilka lat temu odkryto, że bisfenol "A" ,czyli
BPA, będący komponentem w produkcji butelek plastikowych (między innymi też tych
dla niemowląt)  zaburza poważnie gospodarkę hormonalną. Wycofano go i zastąpiono
bisfenolem "S" - ale nie łudzmy się, on też jest szkodliwy.
Nie mamy już w butelkach bisfenolu "A", ale nadal jest on obecny - znalezć go można
 w puszkach z konserwowaną żywnością oraz na wydrukach paragonów kasowych.
Odkryto, tak przy okazji, że bisfenol "A" zamienia nasze komórki macierzyste w komórki
tłuszczowe.
Czy wiecie, że bisfenol wykryto też w mleku karmiących kobiet? Także tych, które
bardzo dbają o właściwą dietę i prowadzą higieniczny tryb życia.
W czasie prowadzonych badań wyodręniono ponad 20 szkodliwych dla ludzi substancji,
które wciąż są obecne w naszym otoczeniu. Nie tylko w otoczeniu - często są dodawane
do naszej żywności .Nazwano je obesogenami.  To obesogeny nas trują i powodują ,że
tyjemy.
I tak sobie myślę, że jakoś nam rozum nie wyszedł na dobre - dorwaliśmy się do
przekształcania naszego środowiska (żeby nam się lepiej i wygodniej żyło) a to wszystko
najprawdopodobniej doprowadzi ludzkość do kresu istnienia.

Wczoraj....

......obejrzałam dwa filmy dokumentalne.
Pierwszy z nich to film biograficzny o Stephenie W. Hawkingu.To już drugi film, który
nakręcono o tym niezwykłym  człowieku. Jest to zapewne jedyny na świecie człowiek,
który od pięćdziesięciu lat choruje na stwardnienie zanikowe boczne, które jest bardzo
ciężką chorobą neurodegeneracyjną. Większość pacjentów umiera po 10 latach od
chwili wykrycia  tej choroby.
Gdy wykryto tę chorobę, Hawking miał zaledwie 21 lat, był zakochany w Jane Wilde i
właśnie szykowali się do ślubu.
Lekarze twierdzili, że zostało mu 2 lub 3 lata życia, bo choroba postępowała bardzo
szybko, ale pomimo tych ponurych zapowiedzi, młodzi pobrali się. Był to rok 1965,
widmo kolejnej wojny wisiało w powietrzu i jak powiedziała Jane, raczej nikt nie
oczekiwał długiego życia. Jak sama powiedziała przed kamerą, była zachwycona jego
inteligencją i urzeczona jego szarymi, łagodnymi oczami.
Stephen i Jane mają troje dzieci. Po 26 latach małżeństwa Jane nie wytrzymała trudów
tego związku - czuła się zmęczona wieczną opieką nad mężem a ponadto zepchnięta
na boczny tor i wystąpiła o separację. W cztery lata pózniej wzięli rozwód, był to
rok 1995. W tym samym roku Hawking poślubił swoją pielęgniarkę. Ten związek
przetrwał 11 lat - rozwiedli się w 2006 roku.
Opiekę medyczną nad Hawkingiem sprawował (aż do swej śmierci) jego ojciec, który
był lekarzem chorób tropikalnych.
Pomimo złych rokowań  i szybkiego postępu choroby Hawking zrobił doktorat i podjął
pracę naukową. Pomimo choroby, która doprowadziła do jego całkowitego paraliżu,
Hawking prowadził i nadal prowadzi bardzo aktywny tryb życia.
W 1985 roku,  w czasie swego pobytu w CERN, zachorował na ciężkie zapalenie płuc
i musiano mu wykonać tracheotomię.
Od tego czasu Hawking stracił zdolność mówienia i porozumiewa  się ze światem
za pomocą syntezatora mowy. Jest to żmudny i powolny proces,bo steruje urządzeniem
przy pomocy mięśnia  policzka, lecz mimo tego bierze czynny udział w konferencjach,
daje odczyty, pisze kolejne książki i artykuły.
Bo jego choroba nie niszczy mózgu - pomimo całkowitego paraliżu fizyk ma nadal
świetnie funkcjonujący mózg. I twierdzi, że to właśnie dzięki swemu mózgowi może
żyć. Sam uważa swe życie osobiste za udane.
Ósmego stycznia tego roku  fizyk Stephen Hawking skończy 73 lata.
Jego pierwsza żona, Jane, napisała książkę "Podróż ku nieskończoności",w której
opisuje swoje  życie z Hawkingiem. Książka została również wydana u nas.
I chyba ją nabędę. Ale wpierw przeczytam książkę Hawkinga "Krótka historia czasu".
Oglądając ten film cały czas się zastanawiałam właśnie nad jej postacią.
Dla nikogo  nie jest tajemnicą, że każdy niepełnosprawny człowiek, przykuty do
wózka a do tego całkowicie sparaliżowany, przy którym trzeba wykonywać wszystkie
prace pielęgnacyjne jak przy noworodku, jest dla rodziny ogromnym problemem.
Gdy niemowlę kąpiesz, karmisz, przewijasz, wiesz, że nadejdzie czas,gdy dziecko
już nie będzie wymagało tak intensywnej opieki.
A gdy to wszystko robisz przy osobie dorosłej to masz świadomość, że jedynym końcem
tej opieki jest  śmierć podopiecznego.
A do tego Hawking jest żądny sławy i świadomy tego, że inteligencją i wiedzą przerasta
swe najbliższe otoczenie i niejednokrotnie dawał im to do zrozumienia.
O drugim obejrzanym przeze mnie filmie napiszę  następnym razem.

Okołonoworoczne rozmyślania

Gdy byłam  dzieckiem zawsze z utęsknieniem czekałam na Boże Narodzenie
i na Sylwestrowy wieczór.
Boże Narodzenie  było przeze mnie wyczekiwane głównie  dlatego, że mogłam
wtedy robić z dziadkiem przeróżne  ozdoby na choinkę - pamiętam te "kilometry"
łańcucha klejonego z pasków glansowanego papieru i mnóstwo różnych zabawek.
Tak naprawdę to były jedyne dni,  w których nie krzyczano na mnie, że śmiecę.
Śmiecenie było wszak usankcjonowane ważnym celem.
A w Sylwestrowy wieczór, gdy już wybiła godzina dwunasta, mogłam sama
zawiesić nowy kalendarz. Nie wiem dlaczego, ale to było dla mnie ogromnie ważne.
Gdy już byłam pełnoletnia wyczekiwałam Sylwestra i karnawału - przez cały
karnawał w każdą sobotę gdzieś balowałam.
Dość pózno doszłam do wniosku, że tak naprawdę nie ma z czego się cieszyć,
że nadchodzi kolejny rok -przecież będziemy o rok starsi.
Przestałam również robić jakiekolwiek noworoczne postanowienia - przecież
jeśli coś mnie uwiera w moim życiu, to powinnam to usunąć "od ręki", a nie
czekać do nowego roku.
Zamiast noworocznych postanowień wprowadziłam pewne novum - starałam się
zachowywać do wszystkiego dystans i wyciszyć emocje.
Przy moim dość wybuchowym charakterze wcale to nie było łatwe, ale jak wiadomo
nawet jedna kropla wody spadająca stale w to samo miejsce może skruszyć skałę.
Widziałam się ostatnio z koleżanką, z którą wiele lat pracowałam w jednej firmie.
Nieomal od samego początku spotkania co chwilę powtarzała: ależ ty się zmieniłaś!
No jasne, że się zmieniłam - wyokrągliłam się tu i tam, nieco przywiędłam - w końcu
mijający czas zrobił swoje.
Ale jej szło o zmiany natury duchowej - a ja wreszcie zaczęłam dbać o swój dobrostan,
 przestałam wpadać w rezonans z byle powodu i gdzieś przepadł mój radykalizm.
Gdzieś przez te wszystkie lata przepadła wielce towarzyska, zabawowa dziewczyna
gotowa góry przenosić -  jej miejsce  zajęła stara kobieta ceniąca ciszę i spokój.
I tak jest dobrze- naprawdę.

Wszystkim, którzy dotarli aż do tego miejsca
życzę, by w Nowym Roku spełniły się ich
wszystkie plany i marzenia a każdy dzień
był pełen słońca.